15. Nie chcę jej stracić...

*James*

Nie mogłem uwierzyć w to co widzę. Jak Kate udało się podwędzić ten naszyjnik? Szukałem w myślach momentu w którym mogłaby go zabrać, jednak nie potrafiłem go odnaleźć. Wiedziałem jedno. Targowanie się o to złotko z tą wariatką nie było dobrym pomysłem. Stwierdziłem więc że nie będę jej namawiał aby mi oddała prezent który był przeznaczony dla Emmy. Bez słowa zacząłem oddalać się z tego miejsca. Miałem ochotę znów znaleźć się w hotelu i przytulić się do Em. Kate jednak nie pozwoliła mi na to. Zagrodziła mi drogę, mówiąc:

- Niby w czym ta Emma jest ode mnie lepsza? Jesteś z nią tylko dlatego że zrobiłeś jej dziecko przez przypadek i boisz się ją teraz tak po prostu zostawić! Jednak prędzej czy później znów będziemy razem!

- Jestem z Em ponieważ ją kocham, tak samo kocham naszego dziecko i nie zamierzam ich zostawiać nigdy. A my kochana już nigdy nie będziemy razem!- krzyknąłem i próbowałem ją wyminąć. 

Kate jednak nie dawała tak łatwo za wygraną. W tym momencie zacząłem analizować swoje uczucia. Kocham Emmę, jednak coś nadal ciągnęło mnie do Kate. miała w sobie coś takiego, że żaden mężczyzna nie był w stanie jej się oprzeć. Powoli zaczynałem ulegać. Moja ex zbliżyła się do mnie i powiedziała:

- James, nadal cię kocham, wróć do mnie, zobaczysz jacy będziemy szczęśliwi...- zaczęła mnie namawiać.

Gdyby zaproponowała mi to jakiś czas temu, pewnie przystałbym na to z radością ale teraz... Miałem pewne zahamowania ale nadal ją kochałem. Podszedłem do niej i namiętnie ją pocałowałem. Po tym pocałunku zdałem sobie sprawę że Emma to była zwyczajna pomyłka. Nadal kocham Kate. W tym momencie moje całe ciało było w euforii. Tak bardzo tęskniłem za dawną ukochaną że nie byłem w stanie tego opisać. Poszliśmy do apartamentu Kate a tam dopiero rozkręciłem się. Tak bardzo za sobą tęskniliśmy. Spędziliśmy razem dwie może trzy namiętne godziny a ja w tamtym momencie byłem pewien że jestem gotów zostawić Emmę. To co czułem do Emmy było tylko zwykłym zauroczeniem... Kochałem ją ale jak siostrę, przyjaciółkę ale nie jak kobietę z którą chciałbym spędzić resztę życia. Po namiętnych chwilach Kate poszła wziąć prysznic a ja dopiero wtedy zdałem sobie sprawę co tak naprawdę zrobiłem. Boże, to nie było tak... Kochałem Em najbardziej na świecie, a w tamtej chwili tłumaczyłem się tym że ją nie kocham. Jak ja mogłem wyprzeć się mojej miłości. Przecież ona była ze mną w ciąży a ja przeleciałem na boku moją byłą. Chciało mi się rzygać. Byłem okropny. Zachowałem się jak śmieć. Dla tego co zrobiłem nie było żadnego wytłumaczenia. Po chwili Kate opuściła łazienkę i rzuciła zalotnie:

- To co misiek, powtóreczka?

-Nie, rozumiesz nie!-wybuchłem.- Ja dopiero teraz zdałem sobie sprawę co ja zrobiłem!

- Powiesz o tym Emmie? Proszę powiedz jej! Kocham cię i nie chcę cię stracić.- błagalnie powiedziała szatynka.

- Nie mogę jej o tym powiedzieć. Ona jest w drugim miesiącu ciąży! Przecież taka wiadomość totalnie ją zniszczy. Ja zniszczyłem ją i nasze dziecko! Przekreśliłem całą moją miłość do niej.- bezradny usiadłem na łóżku.- Przecież ja tak bardzo ich kocham... Nie wyobrażam sobie życia bez nich... Muszę wracać do siebie...

-Ale..- próbowała jakoś zaprotestować jednak ja nie dałem jej dokończyć. 

Szybkim krokiem wyszedłem z jej apartamentu i zacząłem podążać do naszego, choć to nie był dobry pomysł. Jak ja po czymś takim spojrzę Emmie w oczy? Czułem się okropnie. Stanąłem pod drzwiami naszego apartamentu i przez 5 minut zastanawiałem się czy wejść. W końcu podjąłem decyzję... Otworzyłem drzwi i wszedłem do środka...

*Harry*

Mój plan wypalił w stu procentach. James zdradził Emmę z Kate a ja teraz będę mógł spokojnie go szantażować. On musi tego pożałować. Musi pożałować tego że odbił mi ukochaną. Tak nim zmanipuluję że będzie musiał przyznać się Emmie do swoich grzeszków, a wtedy ona pobiegnie po pocieszenie do nikogo innego jak do mnie. Byłem dumny ze swojej inteligencji. I pomyśleć że ta głupia Kate zrobiła dla mnie coś takiego w zamian za to że zostaniemy parą. Chwilę ją poobracam a gdy Emma będzie już wolna to spokojnie podbiję do niej. Leżałem tak w łóżku i planowałem dalsze działania gdy nagle zadzwonił mój telefon. Na wyświetlaczu zobaczyłem numer Emmy i mimowolnie usta wygięły mi się w lekki uśmiech. Odebrałem telefon i usłyszałem:

-Harry... Pomóż mi, wyszła na nocny spacer... Szukałam Jamesa na plaży... Myślałem że tu poszedł i...

- Coś się stało?- spytałem przerażony.

-i... ała mój brzuch. Proszę przyjedź...- płakała Emma

- Oczywiście kochanie zaraz będę.- powiedziałem w pośpiechu i rozłączyłem się.

Los dał mi szansą do działania. Być może to nie jest dobry moment na powiedzenie Emmie o tym że James ją zdradził, ale przynajmniej zapunktuję w jej oczach. Szybko pojechałem na plażę i po krótkim poszukiwaniu, znalazłem ją. Leżała z dala od brzegu, skulona. Płakała i trzymała się za brzuch. Wziąłem ją na ręce i zawiozłem do szpitala. Bardzo się o nią denerwowałem. Postanowiłem zadzwonić po Jamesa i zobaczyć jak będzie się tłumaczył brunetce gdzie był w nocy. W tamtej chwili trzymałem asa w rękawie. Po 15 minutach James przybył na miejsce. Oczywiście nie usłyszałem od niego słowa ''dziękuję'' w zamian za to że uratowałem Emmie życie, w czasie gdy ona zabawiał się z Kate, ale schowałem dumę do kieszeni. Za niedługo to on będzie mnie błagał na kolanach o to abym nie powiedział Emmie że podczas gdy ona cierpiała, on zabawiał się ze swoją byłą. Tryumfowałem. Oczywiście, mogłem się spodziewać że James będzie mógł wejść do Em a ja nie, lecz jakoś przełknąłem tą dumę. Chcą dopiec Jamesowi i zdemaskować go zadzwoniłem po Kate. Wytłumaczyłem jej jak ma się zachowywać i przystąpiłem do działania... James wyszedł z sali a ja powiedziałem do niego, tryumfalnym tonem:

- Wiem o wszystkim...

- Ale o czym ty mówisz?- udawał niewiniątko.

- Nie udawaj głupiego, o twojej zdradzie.- wypaliłem.

Nagle twarz Maslow przybrała kolor białej farby, znajdującej się na ścianach. Biedak przeraził się. Myślał że jego zdrada nigdy nie ujrzy światła dziennego a jednak ktoś go zdemaskował.

-  Posłuchaj to co zrobiłem było głupotą, ale ty święty nie jesteś. Przypomnieć ci? Przypomnieć? Jak zdradzałeś Emmę, jeszcze kiedy byliście razem z tanimi striptizerkami z klubów nocnych? Jeżeli chcesz to odświeżę ci pamięć tym-. zacząłem szukać czegoś w telefonie.- I jeszcze kilkoma innymi filmikami.

W tym momencie to ja czułem się skompromitowany. Jeżeli Emma dowie się o moich zdradach skreśli mnie całkowicie. A przecież to James miał być skreślony. Bez słowa, z kwaśną miną opuściłem szpital, podczas gdy ten idiota tryumfował. Ale nie ja tak tego nie zostawię. Wpadłem we własną pułapkę, ale wygrzebię się z niej. Ja i Emma jeszcze będziemy razem, jestem tego pewien...

_________________________________________________________________

Czy Em dowie się o zdradzie Jamesa? Co zrobi po tak wstrząsającej nowinie? Czy będzie w stanie jeszcze kiedyś mu zaufać? Czy raczej nigdy nie dowie się o grzeszkach ukochanego? O  tym wkrótce :)

No i tym oto sposobem, znienawidzicie Jamesa. Tak szczerze to Emma miała zdradzić Jamesa z Harrym, ale stwierdziłam że ten James jest ''za grzeczny'' hahah :)

Następny rozdział już jutro :) 

buziaki :* i do zobaczenia jutro :)

14. Chcę waszego dobra

*Emma*

To wszystko naprawdę stanęło na głowie. Najpierw Laura i ta idiotyczna sytuacja na plaży, a potem Harry. Podejrzewam że James nie rzucił się na niego tylko dlatego aby mnie nie denerwować. Wiedziałam że dalszy pobyt tutaj jest niemalże niemożliwy. James  co prawda unikał sytuacji w których dałby się Harremu sprowokować ale jeżeli Styles nadal się będzie wokoło nas kręcił to w końcu Maslow nie wytrzyma! Była 2 w nocy a ja leżałam i zastanawiałam sie co z tym zrobić. Niby do końca wyjazdu zostały tylko 4 dni ale w takim wypadku dużo lepszym wyjściem był po prostu natychmiastowy powrót do LA. Wolałam nie wiedzieć jak przebiegnie następne spotkanie Harrego i Jamesa oraz którego z nich poniosą emocje jako pierwszego. Nie wyobrażałam sobie jak to będzie, jeżeli Harry faktycznie będzie ojcem mojego dziecka. Przecież nie rozstanę się z Jamesem, nie ma opcji, więc on także będzie wychowywał to dziecko... To nie będzie łatwe. Obydwaj panowie będę ciągle mącić dziecku w głowie i podważać w jego oczach autorytet tego drugiego. A może jeżeli to Harry będzie jego ojcem, to powinnam rozstać się z Jamesem? Zależy mi tylko na dobru dziecka. Ale nie, nie ma mowy żebym wróciła do Harrego! Wyrządził mi tyle złego że zaczynałam się zastanawiać czy zakaz zbliżania to faktycznie jedyne rozwiązanie. No przecież znałam Stylesa. Z nim naprawdę dało się dogadać. Wyciągnęłam komórkę i odszukałam jego numer. Przez chwilę się wahałam. Spojrzałam na Jamesa. Spał jakby był zabity. Postanowiłam że może się przebudzić więc wysłałam Harremu wiadomość:

,,Nie będę ci utrudniać kontaktów z dzieckiem, jeśli będzie twoje. Możemy się dogadać. Moglibyśmy się spotkać po powrocie do LA? Wiem że tam mieszkasz.''

Odłożyłam telefon i z powrotem ułożyłam sie do łóżka. Leżałam tak spokojnie jakby czekając na to czy odpisze. PO chwili moja komórka zaczęła wibrować. Szybko ją podniosłam i odczytałam wiadomość:

,,Oczywiście że możemy się spotkać. Zgadamy sie jeszcze co do spotkania. Jestem pewien że to ja jestem ojcem tego dziecka. Błagam wróćcie do mnie. Przecież tu chodzi o to aby dziecko miało pełną rodzinę a nie dwóch tatusiów i jedną mamę... Chcę tylko waszego dobra, nie skrzywdzę cię już nigdy, zaufaj mi. Wciąż cię kocham... Dobranoc skarbie, cały czas będę o was myślał, o tobie i naszym dzidziusiu... Śpijcie spokojnie, moje dwa skarby ''

Po tych słowa, zbaraniałam. Harry nadal mnie kocha? Chce naszego dobra? Przecież James też chce...To co mi napisał dało mi jeszcze bardziej do myślenia. Nie wiedziałam co mam robić. Kochałam Jamesa ale słowa Harrego dały mi do myślenia. Przecież moje dziecko będzie nieszczęśliwe. Nagle wpadł mi do głowy idealny wręcz pomysł. Skoro jestem szczęśliwa z Jamesem, modlę się żeby to było jego dziecko, on chce tego dziecka jak chyba niczego na świecie więc sprawię że to dziecko w 99,9% będzie jego. Otóż wykonam te testy, ale tak by niezależnie od tego jaki będzie ich wynik, w wynikach było to że James jest ojcem. Zapłacę tym lekarzom, którzy będą wykonywać te wszystkie testy łapówkę. Wezmę kase z mojego konta, jak trzeba będzie pożyczę. Przecież ci lekarze zarabiają tak mało że łatwy zarobek dużej sumki na pewno ich skusi. To musi się udać.

*James*

W nocy spało mi się bardzo dobrze. Następny dzień mieliśmy spędzić tylko we dwoje. Obudziłem się ranoi zacząłem planować. Najpierw wypożyczymy samochód, pojedziemy pozwiedzać, następnie może wypożyczę jacht i pojedziemy na jakiś romantyczny rejs... A i byłbym zapomniał o prezencie. Podszedłem do walizki i otworzyłem kwadratowe, czerwone pudełko. Był w nim złoty naszyjnik, kolczyki i bransoletka. Wiem że to nie jest jakieś nie wiadomo  co, ale starałem się. Emma i moje dziecko byli dla mnie najważniejsi i miałem zamiar zasypywać ich prezentami cały czas. Odpłynąłem myślami do chwili rejsu. Musiałem jednak powrócić do rzeczywistości, gdyż nie chciałem żeby Em zobaczyła prezent a właśnie zaczęła się przebudzaç. Podszedłem do łóżka i usiadłem na skraju. Zacząłem składać niezwykle delikatne pocałunki na jej ramieniu. Emma pocałowała mnie na powitanie i zapytała:
-Cześć misiu, co dziś robimy?
- Hej, mam dla ciebie kilka niespodzianek, więc cały dzień będziemy mieć ciekawy.
- Ups, zapomniałam ci powiedzieć że umówiłam się dziś z Laurą...
W tej chwili zapadła niezręczna cisza. Emma myślała z kim z nas dziś spędzić dzień. No ja mam nadzieję że wybierze mnie! Postanowiłem ją trochę pokusić:
- Wiesz, możesz iść z Laurą, ale wtedy ten prezent będę musiał oddać do sklepu. Może dam go jakiejś innej dziewczynie.
- Jaki prezent?- spytała Em już trochę bardziej ciekawie.
-No wiesz, nieważne skoro ty wolisz iść z przyjaciółką...- zacząłem ją prowokować
- Dobrze misiu, nie było tematu! Idę z tobą... A teraz powiedz co to za niespodzianki.
- Jak ci powiem, to nie będzie niespodzianki, idź na śniadanie, a ja spakuję ci wszystkie potrzebne rzeczy, no zmykaj...- pogoniłem ją.
Em zwinnie ubrała się i poszła na śniadanie. Ja w tym czasie korzystając z chwili czasu, zaglądnąłem do jej telefonu. Od pewnego czasu czułem że coś przede mną ukrywa. Chciała mi coś powiedzieć, ale zawsze gdy przychodziło co do czego uciekała na bok z tematem. W jej komórce nie znalazłem niczego co mogłoby mi nasunąć jakiś trop. Postanowiłem więc sprytnie ją podejść. Gdy wróciła, zabraliśmy wszystkie potrzebne rzeczy i ruszyliśmy w miasto. Na początek zwiedzanie zabytków. Nie obyło się bez słodkich selfie i romantycznych pocałunków. Totalnie zapomniałem o tym że chcę poważnie porozmawiać z moja ukochaną. Następnie wybraliśmy się na rejs. Obiad na ekskluzywnym jachcie, wino, owoce morza, to był dobry pomysł żeby ją podejść. Po zjedzeniu obiadu zagadnąłem:
- Kochanie, coś się ostatnio dzieje? Zachowujesz się jakoś dziwnie.
- No może ta... Nie nic, naprawdę, wszystko jest dobrze...- zdenerwowała się.
- Emma, powiedz mi w końcu o co chodzi. Mi przecież możesz zaufać.
- No dobrze, muszę powiedzieć rodzicom o tym że jestem  w ciąży, tylko boję się jak zareagują. Jadę do nich zaraz po powrocie do LA.
- Jeżeli chcesz, pojadę z tobą, jakoś cię wesprę, to nie będzie łatwa rozmowa...
- Wiem...- powiedziała brunetka i czule mnie przytuliła.
Miałem nadal wrażenie że to nie jest wszystko jednak postanowiłem już nie naciskać. Dam jej trochę czasu. A może po prostu mi się coś wydawało. Może Emma była tylko zdenerwowana tą ciążą nic więcej. Ten rejs był niezwykle przyjemny. Bawiliśmy się. W końcu zaczęło się ściemniać. Wracaliśmy do domu plażą. W świetle księżyca. Było naprawdę romantycznie.
- Chcę waszego dobra. Twojego i dziecka. Bardzo was kocham...- wyznałem
Emma nic nie odpowiedziała tylko delikatnie się uśmiechnęła... Nagle przypomniałem sobie o jednym fancie. Przecież nie dałem jej prezentu. Zacząłem nerwowo szukać w torbie. Okazało się że go nie ma. Zacząłem się naprawdę denerwować. Gdzie on mógł być? Postanowiłem nie dać Emmie poznać że zgubiłem prezent dla niej choć po jej minie widziałem że czegoś się domyśla.  Wróciliśmy do hotelu a gdy Em położyła się spać ja zacząłem szukać prezentu. Przecież musiał gdzieś tu być. Przeszukałem już cały pokój i dopiero wtedy zdałem sobie sprawę że go zgubiłem... Postanowiłem się przejść ale nie po to aby go szukać, ale ochłonąć. Poszedłem nad hotelowy basen i usiadłem na jednym z leżaków. Siedziałem i myślałem. W pewnym momencie ktoś zaszedł mnie od tyłu i zakrył mi oczy. Przestraszyłem się i natychmiast zerwałem się z leżaka. Zobaczyłem uśmiechającą się promiennie Kate, moją byłą. Na szyi miała złoty naszyjnik a w uszach kolczyki... Prezent dla Emmy, ukradła to. Zdezorientowany, zapytałem:
- Skąd to masz?
- No wiesz, skarbie... Nie chciałam żeby wszystko wyszło ci tak jak zaplanowałeś...- uśmiechnęła się złośliwie.
- Oddawaj to!- syknąłem wściekły.
- Jeżeli wrócisz do mnie, Emma odzyska swój prezent.- powiedziała a ja o mało nie wpadłem do znajdującego się za mną basenu...
___________________________________________________
Czy Kate namiesza? Czy Emma przyzna się do sms'owania z Harrym? Czy będzie wierna Jamesowi? Jak rodzice przyjmą to że ich córka jest w ciąży z nielubianym przez nich mężczyzną? O tym niebawem.
Hejcia kochani :*
Rozdział miał być w sobotę, ale jest dziś, mam nadzieje że się cieszycie. Nie wiem jak wam, ale muszę się pochwalić, mi bardzo podoba się ten rozdział. Znowu zaczynam mieszać...
mój snapchat: nikaacheja, możecie dodawać :)
lecę buziaki, pa :*

13. A jednak miałam rację...

*James*

Kupiłem dwa gofry i sok pomarańczowy dla Emmy. Po zrobieniu zakupów od razu skierowałem się w stronę leżaków. Widziałem Emme jak stoi i ze zdziwieniem sie czemuś przygląda. Minę miała strasznie nietęgą. Zacząłem podążać za jej wzrokiem, szukając tego, w co się tak wpatruje. Postanowiłem podejść i zapytać Emmę, na co, lub raczej na kogo tak patrzy. Podszedłem do leżaka na którym przed chwilą usiadła i podając jej przekąskę i sok, zapytałem:
- Kochanie, na kogo się tam tak patrzyłaś?
- Właściwie to wydawało mi się że widziałam chłopaków z 1D oraz Laurę przytulającą się z Zaynem, ale nie, to niemożliwe... Musiałam ją z kimś pomylić...
Podałem jej jedzenie a ona zaczęła konsumować obydwa gofry. Nim się obejrzałem tacka i szklanka były puste. Zastanawiałem się jak on, a właściwie oni to robią. Przecież jakąś godzinę temu w hotelu jedliśmy śniadanie.
- Przespacerujemy się?- zaproponowałem.
- A co, boisz się że przytyje?- rzuciła zadziornie Emma.
- Dla mnie zawsze będziesz piękna.- odpowiedziałem szczerze, po czym oboje wybuchnęliśmy śmiechem.
Podniosłem się z leżaka i podając brunetce rękę poszliśmy na spacer po plaży. Szliśmy w ciszy, rzadko wymieniając tylko opinie na niemające sensu tematy. W pewnym momencie mój wzrok przykuła grupka ludzi, siedzących na ręcznikach. Wśród nich zobaczyłem... O nie tylko nie to! Wśród nich był: Harry, była Amelia... Ale była też Laura. Co ona robiła w tym gronie? Uwadze Emmy także to nie uszło. Wymieniliśmy porozumiewawcze spojrzenia po czym odeszliśmy stamtąd. Już prawie byliśmy przy leżakach gdy podeszła do nas Laura:
- Hej Emma.- przywitała się radośnie i uściskała moją ukochaną jednak ona nie zareagowała takim optymizmem jak blondynka.
- Hej, Laura powiedz mi co ty robisz na Gran Canarii i to w towarzystwie TYCH osób?- spytała szorstko Emma, kładąc nacisk na słowo tych.
- No tak... Zapomniałam ci powiedzieć..
- O czym zapomniałaś mi powiedzieć?!- wybuchła brunetka.- Że zadajesz się z dwójką moich największych wrogów Amelią i Harrym. Przecież opowiadałam ci o nich... O tym co mi zrobili..
- Ale to nie tak...
- A takim razie jak?!
- Em, kochanie nie denerwuj się, to nie jest dobre dla dziecka.- wtrąciłem, próbując ostudzić atmosferę między dziewczynami.
- James nie wtrącaj się!
- Dobra Em, przyszedł czas żeby ci to powiedzieć, ja i Zayn... Jesteśmy zaręczeni... Ja nie wiedziałam że tu będzie Harry, Amelia.. Przepraszam.
 Emma spojrzała na nią przenikliwym wzrokiem, ale w końcu zrozumiała że blondynka nie kłamie. Emma usiadła na leżaku, schowała twarz w dłonie i powiedziała:
- Przepraszam, nie powinnam tak reagować... Zrozum mnie, jestem w ciąży, mam ciągłe zmiany nastrojów...
- Spoko nic się nie stało... No to skoro już tu obydwie jesteśmy to może wyskoczymy jutro do jakiegoś spa, na jakiś shopping?- zaproponowała Laura a ja już miałem coś powiedzieć lecz Emma mi nie pozwoliła.
- Ok, zdzwonimy się. A teraz wybacz ale jestem zmęczona i głodna więc pójdziemy już z Jamesem do hotelu.
- Pa kochana.
Na pożegnanie dziewczyny przytuliły się i ruszyliśmy do hotelu. Szliśmy pomału, nieśpiesząc się. Zaczynałem podejrzewać że to zmęczenie i ten głód był tylko wymówką Emmy aby uniknąć dalszej części rozmowy i tych wszystkich krępujących pytań. Już prawie byliśmy na końcu plaży i mieliśmy wejść na chodnik gdy naszą drogę zastąpił nie nikt inny jak Harry... W sumie spodziewałem się tego. Wyminęliśmy go z Emmą, jednak on złapał moją ukochaną za pupę i z całej siły przyciągnął do siebie mówiąc:
- Cześć skarbie, stęskniłaś się za mną?
Tego było za wiele! Natychmiast odepchnąłem od niej Harrego i przycisnąłem go do ziemi mówiąc:
- Kiedy ty dasz nam w końcu spokój? Czy do ciebie nic nie dociera? Wyrządziłeś nam juz tyle złego i jeszcze mieszasz? Chyba serio będę musiał zatroszczyć się o sądowy zakaz zbliżania do mnie, Emmy i do naszego dziecka!
- A skąd ta pewność że to jest twoje dziecko?- złośliwie spytał Harry, gdy już odsunałem się od niego.
Zignorowałem to pytanie. Wziąłem Em za rękę i poszliśmy do hotelu. Starałem się nie myśleć o tym jednak świadomość że to dziecka może nie być moje była dla mnie straszna. Ostatnie słowa Harrego na plaży z hukiem obijały się o ściany mojej czaszki i ilekroć wyrzucałem je z mózgu one znajdywały drogę by wrócić i znów zatruć mi myśli. Wreszcie dotarliśmy do hotelu. Emma musiała się naprawdę zmęczyć ponieważ od razu po orzeźwiającym prysznicu, położyła się na łóżku i zasnęła. Tak, ona sobie słodko śpi a ja leżę koło niej i myślę... Myślę o dzisiejszych wydarzeniach, ogólnie o tych wszystkich ostatnich wydarzeniach... Myślę jak pozbierać to wszystko do kupy. Te myśli były dla mnie tak trudne że ich nadmiar sprawił iż zachciało mi się spać. Ułożyłem się wygodniej obok mojej ukochanej, pocałowałem ją w głowę i zapadłem w sen.

*Laura*

Kurcza, chyba jednak źle zrobiłam że nie powiedziałam Emmie o moim związku z Zaynem... No niby nic takiego się nie stało ale moja przyjaciółka zareagowała dość nerwowo. Ale co ja mogłam na to poradzić? Zakochałam się. Tak, zakochałam się. Pierwszy raz od dłuższego czasu tak bardzo mi na kimś zależało. Zayn to był naprawdę wspaniały chłopak. Ciepły, czuły, troskliwy. W sumie trochę tak jak James dla Emmy. W dodatku ciągle powtarzał mi że zrobi dla mnie wszystko, że tak bardzo mnie kocha. Byłam w nim zakochana po same uszy oraz byłam niemalże pewna że chcę spędzić z nim resztą życia. Ubiegłego wieczoru, na wspaniałym rejsie, Zayn oświadczył mi się. Zrobił to w tak wspaniały sposób że nie byłam w stanie mu odmówić. Na początku wachałam się gdy uważałam że miesiąc znajomości to jest trochę za mało aby od razu tak poważnie myśleć o dalszej przyszłości jednak Malik rozwiał wszystkie moje wątpliwości. 

Po dość burzliwym i trudnym dniu na plaży wróciliśmy do hotelu. Byłam okropnie zmęczona. Czułam że całe moje ciało płonie od nadmiaru słońca. Szybko weszłam pod prysznic i odkręciłam kurek z zimną wodą. Niemalże lodowaty strumień lunął na moje nagie ciało dając mu wytchnienie po całodniowym opalaniu się. Pod prysznicem, jak to każda dziewczyna, odpływałam w świat marzeń. Wyobrażałam sobie nasz ślub który mieliśmy zacząć planować zaraz po powrocie do Los Angeles... Tak, dla mnie Zayn zrezygnował z londyńskiej kariery i przeprowadził się do LA. Dla mnie był do wystarczający dowód że bardzo mu na mnie zależy. Nasz ślub, moja piękna biała suknia. Taka o jakiej marzyłam w dzieciństwie. Kościół, świadkowie, moi rodzice i przyjaciele cieszący się moim szczęściem i... I nagle ktoś przerwał moje rozmyślania. Otworzyłam oczy i zobaczyłam Zayna z promiennym uśmiechem pukającego w kabinę. Uśmiechnęłam sie do niego. Jego pukanie odebrałam jak prośbę o to abym wreszcie wyszła spod prysznica. Postanowiłam spełnić jego prośbę. Zakręciłam kurek z wodą, otworzyłam drzwi i zaraz po wyjściu owinęłam się biały ręczniczkiem. Zayn obłapił mnie wpół, przyciągnął do siebie i namietnie pocałował. Gdy nasze usta rozłączyły się, powiedział:

- Już myślałem że nigdy nie wyjdziesz... Nad czym się tak zamyśliłaś?
-A tak sobie myślałam jak będzie wyglądał nasz ślub
- Na pewno będzie wspaniale... Tak jak sobie tylko wymarzysz.- zapewniał Zayn.
Po krótkiej wymianie zdań znowu odpłynęłam myślami. Tym razem jednak nie do tematu ślubu ale do Emmy. Zastanawiałam się co tam u niej, jak się czuje. Z moich zamyślań po raz drugi wyrwał mnie głos Zayna:
- Dobra, skarbie przestań tyle myśleć. Zapraszam do sypialni.
Po wypowiedzeniu swojej propozycji wyszedł z łazienki zalotnie się do mnie uśmiechając.
- A bardzo chętnie skorzystam z twoje zaproszenia!- krzyknęłam i podążyłam za nim do sypialni.
_________________________________
No i standardzik: Czy Harry dostanie sądowy zakaz zbliżania się do Emmy? Czy Laura i Zayn będą szczęśliwi? O tym wkrótce
Prosze, oto nowiutki rozdział tak jak obiecałam. Jestem nadal chora i strasznie ciężko jest coś kreatywnego wymyślić. Wiem że ten rozdział jest niezafajny i tandetny ale dziś na nic lepszego mnie chyba nie było stać. Pewnie myśleliscie że Harry i James sie pobiją, no nie tym razem. Tej pary pewnie niespodziewaliście sie.
+ nowa bohaterka w zakładce, było krotkie wspomnienie o niej wcześniej ale dopiero teraz ja dodałam, jakos tak mi z głowy wyleciało XD
mykam, do piątku/soboty, buzi ;* 

12. Właściwa decyzja...

*James* 

Pierwsze dni na Gran Canarii był wspaniałe. Nie sądziłem że będzie tak dobrze. Miałem wrażenie że obydwoje zapomnieliśmy o przykrych wydarzeniach ostatnich tygodni. Bawiliśmy się świetnie. Oboje dawno już nie czuliśmy się tak zrelaksowani i wypoczęci. Codzienne wieczorne spacery po plaży dobrze wpływały na samopoczucie Emmy. Coraz więcej uśmiechała się. Pierwszy raz od dłuższego czasu widziałem ją tak szczęśliwą. Miałem wrażenie że oderwałem ją od ciągłego myślenia i rozpamiętywania ostatnich wydarzeń. Sam prawie o nich zapomniałem, ale nie oznaczało to że odpuszczę zemsty na Harry. Nie ma takiej opcji! Ten gnój musi pożałować tego co zrobił!

Ta noc, zresztą jak wszystkie na wyspie, była bardzo duszna. Mimo klimatyzacji która była w pokoju spało się dość ciężko. Em także nie mogła spać u wierciła się ciągle. W końcu zaniepokojony zapytałem:

-Kochanie, coś się dzieje?

-Nie nic...- odpowiedziała wymijająco.

Em przysunęła się do mnie i przytuliła. Objąłem ją ramieniem i pogłaskałem po głowie. Leżeliśmy jeszcze chwile w ciszy, po czym brunetka zapytała:

-Jamie, jesteś zmęczony? 

-Nie, nie jestem a co proponujesz? - przysunąłem się do niej, z nadzieją na dalsze jakąś wspaniałą propozycję

-Mam prośbę, mógłbyś skoczyć po coś słodkiego dla mnie, razem z dzidziusiem domagamy się czegoś pysznego, najlepiej jakieś truskawki, czekolada...
W tamtym momencie moje nadzieję prysły jak bańka mydlana. Wprawdzie liczyłem na znacznie inną propozycję, ale wiedziałem że nie mogę jej odmówić.

- Eh, no dobrze, dla was wszystko.- powiedziałem i cmoknąłem ją w usta.
Ubrałem spodnia i koszule. Wziąłem telefon oraz portfel i już miałem wychodzić gdy Emma odezwała się z zadziornym uśmieszkiem:
- A po powrocie dostaniesz nagrodę za swoje starania misiu.
Ta obietnica zmotywowała mnie do jeszcze większych starań. Z uwagi na to że byłem ważnym gościem w tym hotelu, dostanie się do kuchni nie było dla mnie problemem. Kucharz, który był dostępny w hotelu 24 na dobę przygotował truskawki oblane czekoladą, dwie szklanki soku pomarańczowego, pomarańcze i dwie szarlotki. Nie byłem.pewien czy objadanie się słodyczami jest dla niej dobre, ale obiecałem jej. Kurde czy ja muszę się tak jej czepiać? Jestem za bardzo przewrażliwiony. To wszystko przez to że o mało co nie straciłem ich obojga. Teraz będę już mniej przewrażliwiony ale do cholery jasnej przecież jestem jego ojcem, muszę sie martwić o dwie najważniejsze osoby w moim życiu. Przez te rozmyślania nawet nie zauważyłem jak szybko znalazłem sie pod drzwiami naszego pokoju. Wszedłem i od progu krzyknąłem:
-Kochanie, mam dla ciebie to o co prosiłaś!
-Jesteś wspaniały, najlepszy- powiedziałam Em z uwielbieniem.- Jestem pewna że będziesz wspaniałym ojcem....
-O ile w ogóle jestem ojcem tego dziecka...- powiedziawszy to posmutniałem.
W tej chwili powróciło do mnie najgorsze przekonanie. Przekonanie o tym że nie wiadomo który z nas jest ojcem dziecka. Moja ukochana przysunęła się do mnie i mocno przytuliła. Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu po czym Em powiedziała:
-Podjęłam decyzje o tym że nie zrobię testów na ojcostwo. To dziecko na pewno jest twoje, Harry na pewno już odpuścił a przecież ty obiecałeś mi że nawet jeśli ono nie jest twoje to będziesz je kochał.
Po tych słowach wszystkie chmury w mojej głowie zostały rozwiane. Uśmiechnąłem się do niej i namiętnie ja pocałowałem. Gdy oderwaliśmy się od siebie powiedziałem:
-Nawet nie wiesz jaki jestem szczęśliwy. Dziękuję ci, jesteś najwspanialsza.
Pochyliłem się i pocałowałem jej brzuch. Następnie zjesliśmy to co dla nas przyniosłem choć prawdę mówiąc Emma miała taki apetyt że ja wypiłem tylko sok podczas gdy ona zajęła się całą resztą. Po zjedzeniu oczywiście otrzymałem obiecaną nagrodę. Było nam ze sobą wspaniale, tak bardzo tęskniłem za naszą bliskością. Po skończonej przyjemności która trwała około 2 godzin, Em poszła wziąć prysznic a ja zasnąłem...

*Emma*

Sama nie do końca byłam pewna tego co powiedziałam Jamesowi... Bardzo bym chciała aby to on był ojcem tego dziecka ale przecież byłam niemal pewna tego że Harry tak łatwo nie odpuści. Wprawdzie mówił mi jeszcze jak byliśmy razem że on nie chce mieć dziecka, ale w obecnej sytuacji zrobi wszystko żeby tylko rozdzielić mnie z Jamesem. To było trudne. Oprócz tego miałam jeszcze jeden problem który ciążył mi w mojej głowie. Moi rodzice. Przecież nie mogłam ich tak po prostu olać i nie powiedzieć im o tym że będą mieli wnuka, nawet jeśli niedawno wyparli się mnie i od tamtej chwili nie utrzymują ze mną kontaktu. Przecież to byli moim rodzice, chcieli mojego dobra i nawet jeśli nie lubili zbytnio Jamesa i nie akceptowali mojej decyzji to  ja nie mogłam tak po prostu się od nich odsunąć. Te myśli były tak cieżkie że postanowiłam wyjść spod prysznica. Owinęłam się recznikiem i stanęłam przed lustrem. Wszystkie myśli kotłowały się w mojej głowie a niewyjaśnione sprawy prosiły się o jak najszybsze rozwiązanie. Obiecałam sobie że po powrocie do LA załatwię te sprawy. Przynajmniej postaram się załatwić tą drugą bo nie byłam pewną czy tą pierwszą mam ochotę kiedykolwiek roztrząsać. Gdy już miałam ubierać czystą bluzkę, pogłaskałam swój brzuch i powiedziałam:

- Maluszku, dobrze że chociaż ty mnie rozumiesz, bardzo cię kocham.

Narzuciłam na siebie bluzkę i wróciłam do sypialni. Gdy zobaczyłam śpiącego Jamesa mój mózg zaczął mi podpowiadać abym myślenie zostawiła na jutro a tymczasem poszła w jego ślady. Posłuchałam mózgu i rzuciłam się na łóżko. Przytuliłam się do Jamesa i niemal natychmiast zasnęłam. Rano obudziły mnie delikatne pocałunki na moim ramieniu. Uśmiechnęłam się do siebie i odwróciłam się na drugi bok. Wtedy promienie słońca rzuciły się na moją twarz co przez chwilę uniemożliwiło mi otworzenie oczu. W końcu leniwie podniosłam powieki i spojrzałam na James z uśmiechem.

- Hej słoneczko.- przywitał się ze mną.

- Cześć James.

Po chwili wpatrywania się w moją twarz James uniósł się i postawił mi tacę ze śniadanie na kolanach, mówiąc:

-Pomyślałem że nie będzie ci się chciało schodzić na śniadanie , więc przyniosłem ci je do łóżka.

-Mówiłam ci już że jesteś najwspanialszy?- spytałam

- Kilka razy.- powiedział wymijająco.

- No to powtarzam po raz kolejny, jesteś najwspanialszy.- powiedziałam i cmoknęłam go w usta.

Zabraliśmy się za konsumowanie przepysznych naleśników. Ten poranek był wspaniały. Zapowiadał się kolejny cudowny dzień. Postanowiliśmy wybrać się na plażę. Weszłam do łazienki i wtedy moje przemyślenia pod prysznicem, zaczynały przypominać o sobie. Wiedziałam że pierwszą osobą która musi się dowiedzieć o moich zamiarach jest właśnie James. Oczywiście nie zamierzałam mu powiedzieć o tym że raczej będę musiała zrobić te cholerne testy na ojcostwo ale o tym że zamierzam opowiedzieć rodzicom o mojej ciąży. Postanowiłam jak na razie odłożyć te myśli na bok i cieszyć się świetnie rozpoczętym dniem. Po założeniu stroju kąpielowego i zwiewnej kremowej sukienki razem z Jamesem wybraliśmy się na plażę. Przy szumie morza i masażu Jamesa jakoś zapomniałam o tych wszystkich, ciężkich dla mnie sprawach. Zresztą ja nie powinnam się denerwować. Jestem przecież w ciąży. To może zaszkodzić dziecku... Kuźwa, ja chyba dostaję takiego samego świra na tym punkcie jak James. Muszę wyluzować. Oboje musimy wyluzować i właśnie po to jesteśmy na tych wakacjach. Przez pierwsze dni plan odpoczęcia i wyluzowania się sprawdzał się na sto procent, ale od wczoraj... Od tej mojej ''obietnicy'' wszystko się zaczęło. Muszę przestać tyle myśleć! Z moich niezwykle trudnych myśli, na szczęście, wyrwał mnie głos Jamesa:

- Idziemy popływać?

Kiwnęłam głową z aprobatą i obydwoje ruszyliśmy do morza. W wodzie bawiliśmy się naprawdę świetnie. Wygłupialiśmy się, nie przejmując się niczym. Pierwszy raz, od dłuższego czasu nabraliśmy do wszystkiego dystansu. Po jakimś czasie zgłodniałam. James postanowił przynieść mi gofry i coś do picia. Jak postanowił, tak też zrobił i udał się po moją przekąskę. Ja w tym czasie usiadłam na brzegu i rozkoszowałam się pięknym słońcem i falami, które co jakiś czas obijały się o moje stopy. W końcu stwierdziłam że siedzenie na piasku nie jest zbyt wygodne więc postanowiłam przenieść się na leżaki. Gdy zmierzałam do naszych rzeczy moją uwagę przykuła jedna z par. Byli wprawdzie odwróceni tyłem, ale byłam niemalże pewna że skądś ich znam. Przy nich zobaczyłam także grupkę osób. Z całej tej grupki tylko kilka osób rzuciło mi się w oczy, a szczególnie jedna. Byłam mega zaskoczona.  W końcu wcześniej wspomniana para się w moją stronę a ja zamarła. Nie mogłam uwierzyć w to co widzę. Zamrugałam kilka razy oczyma, jednak stwierdziłam że mój wzrok się nie myli. Byłam w wielkim szoku. 

- Nie mogę w to uwierzyć.- powiedziałam i zaczęłam wzrokiem nerwowo szukać Jamesa.

______________________________________________________________

Czy Emma dobrze zrobi, jeżeli nie wykona testów na ojcostwo? Czy Harry będzie się ubiegał o badanie które określi czy to on jest ojcem dziecka? Kogo Em spotkała na plaży? Czy to spotkanie zaważy na losach dalszego wyjazdu, który miał przecież być tak idealny? Przekonacie się sami. :)

Witam, witam :)

Niezapowiedziany rozdział, miał być jutro, ale dziś w uwagi na duże zamieszanie, postanowiłam znaleźć odskocznie w pisaniu. Żeby tradycji stało się za dość, jak co roku, na każde święta musi mnie rozłożyć jakaś choroba, więc, chcąc nie chcąc, pozdrawiam was spod kocyka :*

Tak się kapłam że te rozdziały są tak przewidywalne i krótkie że aż żal... Postaram się to zmienić :)

Po raz kolejny życzę wam szczęśliwym, ciepłych i pogodnych świąt, spędzonych z miłej, rodzinnej atmosferze :) oraz mokrego śmingusa- dyngusa ;)

+ ciężko jest mi określić, kiedy pojawi się nowy rozdział, jutro raczej nie, ale być może w poniedziałek :)

buźka:* :* :*

11. Niespodzianki...

*Emma*

Po kilku dniach opuściałam szpital. Czułam się już coraz lepiej. Teraz zgodnie z zaleceniami lekarza miałam odpoczywać, ograniczyć stres i dbać o siebie. Łatwo powiedzieć. Oczywiście James cały czas mi usługiwał ale to zaczynało już być troszeczkę denerwujące. Cały czas był przy mnie i dosłownie co 20 minut pytał czy się dobrze czuję i czy niczego mi nie potrzeba. Na szczęście poszedł do pracy, a ja mogłam oodpocząć od jego nadopiekuńczości. Jednak gdy wieczorem wracał ciągle mi powtarzał co powinnam a czego nie. Ciągle słyszałam ze nie mogę chodzić w butach na obcasie, przestrzegać diety zaleconej przez lekarza, odpoczywać, nie siedzieć dużo przed laptopem i co najważniejsze NIE IŚĆ DO PRACY. Ja jednak wolałam w tej ostatniej kwestii nie do końca go słuchać. Przecież jestem dopiero w drugim miesiącu ciąży, nie widać mojego brzuszka a w pracy wcale się nie przemęczam więc stwierdziłam że dopóki nie będzie widać oznak ciąży pójdę do pracy. Jednak w kwestii obuwia postanowiłam go posłuchać i zaraz po tym jak wszedł do łazienki włączyłam laptopa i zaczęłam szukać jakichś fajnych balerin. Znalazłam kilka par i oczywiście wszystkie kupiłam. Przeszukiwałam dalej gdy z łazienki wyszedł James i od razu zaczął swoje:

- Emma, co ja ci mówiłem o siedzeniu przed laptopem? To nie jest zdrowe dla zdrowia twojego dziecka!

- Kochanie, po pierwsze nie krzycz na mnie, mi nie można się teraz denerwować a stres nie jest zdrowy dla naszego dziecka i dla mnie a po drugie mówiłeś mi że mam ograniczyć chodzenie w szpilkach więc kupiłam sobie kilka par płaskich butów.- tłumaczyłam się.

- No dobrze, przepraszam, nie powinienem.- podszedł do mnie i ucałował mnie w ramach przeprosin.

- A i kotku, nie wiem jak ci to powiedzieć... Pewnie będziesz na mnie zły...- zaczęłam niewinnie, klejąc sie do niego. 

- Co znowu zmajstrowałaś?- spytał z udawaną złością.

- Użyłam twojej karty do zapłacenia za moje zakupy...- powiedziałam z miną niewiniątka.

- I ty myślisz ze ja będę zły o to? Przecież to ja dbam o twoje zdrowie, o dobro twoje i naszego dziecka a na nim na pewno nie będę oszczędzał. Jeśli chcesz możesz iść jutro na zakupy z Laurą.- zaproponował.

- Jesteś najwspanialszy.- powiedziałam, po czym rzuciłam się mu na szyję. 

- Dobra a teraz zamykamy laptopa i idziemy do łóżka.- powiedział James, zamykając laptopa i biorąc mnie na ręce.- Zrobię ci masażyk, co ty na to?

- Wspaniale, czuję że plecy mi odpadną. A i pamiętasz o jutrzejsze imprezie?

- Oczywiście że pamiętam, wszyscy przyjdą na 18:00, Alexa i Laura przyjdą ci pomóc.- powiedział kładąc mnie na łóżku.

- No dobrze to zabieraj się za masaż.- powiedziałam i James od razu przystąpił do dzieła.

Po skończonym masażu, ja także postanowiłam dać mu chwilę przyjemności i porządnie go wymasowałam. Ten dzień był dla mnie męczący, mimo iż nic nie robiłam, dlatego niemal od razu gdy przytuliłam się do Jamesa, zasnęłam. Spało mi się bardzo dobrze. Wygodne, domowe łóżko to nie to samo co twardy, szpitalny materac. Rano gdy sie obudziłam Jamesa jak zwykle już nie było. Wyszedł do studia. Zdążył jak zawsze zrobić mi śniadanie które stało na szafce nocnej. Zjadłam wszystko po czym zaczęłam przygotowywać się do wyjścia.

*Laura*

Dziś jak zwykle miałam iść na sesję. Byłam już zmęczona takim trybem życia. Wstawałam o 8:00, szłam na sesję i siedziałam na niej prawie do północy. Cieszyłam się więc że dziś będę mogła poimprezować z moją najlepszą przyjaciółką w jej mieszkaniu. Wprawdzie Em nie mogła szaleć ale wystarczy że posiedzimy w miłym towarzystwie i pogadamy. Wolnym krokiem zbliżałam się do studia i rozmyślałam o tym jakie przekąski na dzisiejszy wieczór przygotujemy. Na razie byłam pewna tylko owoców morza. Miałam pustkę w głowie. Wreszcie doszłam na miejsce. Nawet nie zauważyłam że droga minęła mi tak szybko. Energicznym krokiem zmierzałam do garderoby, witając się po drodze ze znajomymi. Gdy weszła do mojej garderoby, stanęłam jak wryta. Siedziała w niej Emma i przygotowywała się do prezentacji ubrań znanej projektantki. Zdziwiła mnie jej obecność ale jednocześnie ucieszyła.

- Hej kochana.- powiedziała we uśmiechem Em i podeszła się ze mną przywitać.

- No cześć, tęksniłam za tobą.- powiedziałam i przytuliłyśmy się na powitanie.

- A James wie ze tu jesteś?- zagadnęłam.

- Nie wiem, ale zapewne się dowie, nie chce po prostu być na jego utrzymaniu wiec dopóki nie urośnie mi brzuch zamierzam pracować.- zaczęła tłumaczyć.

- No dobrze jak chcesz. A wymyśliłaś już jakieś przekąski na dzisiejszy wieczór?- zapytałam z nadzieją że moje przyjaciółka ma jakieś pomyśły.

I tak zaczęła się nasza rozmowa. Na szczęście Emma miała dużo pomysłów i większość była zrealizowana. Cały dzień minął nam bardzo szybko. Podczas sesji śmiałyśmy się, żartowałyśmy. Cieszę się że mam taką przyjaciółkę. Em jest otwarta, wyrozumiała, po prostu wspaniała. W dodatku teraz kwitnie. Ciąża jej służy, a to mógł potwierdzić każdy kto ją widział. W ciągu całego dnia nie podobało mi się jedynie zachowanie Jacoba. Cały czas flirtował z Emmą a przecież wiedział że jest ona w ciąży i w dodatku ma chłopaka. Em oczywiście nie reagowała na jego zalotne komentarze i uśmieszki. Po pracy, poszłyśmy od razu do niej do mieszkania. Tam przygotowałyśmy wszystko co potrzebne, umalowałyśmy się i byłyśmy gotowe. Punkt 17:00 pojawił się James. Nie był zadowolony z tego że Em poszła dziś na sesję ale po kilku minutach zapewniania że jego ukochana czuje się dobrze i wcale jej to nie zmęczyło jego humor poprawił się. O 18, gdy już wszystko było gotowe zaczęli schodzić się goście. Impreza zaczęła powoli się rozkręcać. Ten wieczór miał być wspaniały, zwłaszcza dla Emmy której James przygotował niespodziankę...

*James*

Impreza była naprawdę świetna. Goście bawili się super. Oczywiście wznieśliśmy toast za zdrowie mojego dziecka. Nie mogłem jednak doczekać się kiedy zaprezentuję Emmie mój prezent dla niej i dla dziecka. Oczywiście Carlos, Alexa i Laura wiedzieli o moim planie. Przez całą imprezę dziewczyny siedziały w swoim kręgu i rozmawiały na temat dziecka. Oczywiście mogłem się tego spodziewać, wszystkie były pewne że urodzi się dziewczynka. Ja wolałem poczekać z tym wróżeniem płci aż do porodu gdy przekonam się sam. Tak, obiecaliśmy sobie z Emmą że płeć dziecka poznamy dopiero po porodzie. Wiem że ciężko będzie nam wytrzymać z ciekawości ale jakoś się postaramy. Wreszcie na zegarze wybiła 20:00 i zacząłem wcielać w życie mój plan. Podszedłem do mojej ukochanej i odciągnąłem ją od grupki dziewczyn mówiąc:

- Chodź skarbie, spadamy stąd.

- Ale jak spadamy? Przecież to jest nasza impreza? Gdzie spadamy?- Emma oczywiście od razu chciała wszystko wiedzieć.

- Mam dla ciebie dwie niespodzianki ale musisz ze mną gdzieś pojechać, chodź to niedaleko.

Po wypowiedzeniu słowa ''niespodzianka'' Em od razu zgodziła się pojechać ze mną. Wsiedliśmy do samochodu i kazałem jej żeby zawiazała sobie oczy przepaską. Podczas podróży nie obyło się bez jej zbędnych pytań i próśb o to abym wyjawił jej co to za niespodzianka. Ja jednak pozostawałem nieugięty. Miałem nadzieję że spodoba jej się to co dla nas przygotowałem.  Gdy dojechaliśmy na miejsce, pomogłem Emmie wysiąść z samochodu i zapytałem:

- Jesteś gotowa?

W odpowiedzi Em pokręciła głowa z aprobatą. Odwiązałem jej opaskę z oczu i czekałem na jej reakcję. W końcu wydusiła:

- Gdzie my jesteśmy i czyj to jest dom?

- Otóż jesteśmy nadal w Los Angeles, a to jest nasz dom, który jest prezentem dla ciebie i naszego dziecka.- wyjaśniłem.

 Emma rzuciła mi się na szyję ze szczęścia piszcząc:

- OMG, nie wierzę kupiłeś mi dom, o jej kochanie dziękuję, dziękuję bardzo.

- Właściwie to budowałem go dużo wcześniej, z myślą o tym że zamieszkam w nim kiedyś z moją rodziną, a teraz projektowałem go z myślą o tobie i naszym dziecku. Proszę oto kluczyki.- powiedziałem i wręczyłem jej plik kluczy.

- Dziękuję, jesteś wspaniały. Kocham cię.- powiedziała szczęśliwa Emma.

- Ale to nie wszystko, otóż postanowiłem że musisz odpocząć dlatego w niedziele wieczorem, zabieram cię na tygodniowy urlop na Gran Canarie, cieszysz się?

- Czy się cieszę, to jest jeden z najwspanialszych dni w moim życiu.- powiedziała szczęśliwa Em  tuląc się do mnie. 

- No to co, masz ochotę wejść, oglądnąć?- zagadnąłem.

- No jasne.- powiedziała i pociągneła mnie w stronę domu...

____________________________________________________

Jak myślicie czy Jamesowi i Emmie ułoży się? Czy znajomi nie zdemolują im domu podczas ich nieobecnośco? :D A moze ktoś inny wbije na imprezkę? O tym już w następnym rozdziale.

Dziś chyba pierwszy raz napisałam fragment z perspektywy Laury, bo stwierdziłam ze to jest nudne tak ciągle Harry, Emma, James idt.

Następny rozdział pojawi się w niedzielę więc już dziś życzę wam ciepłych, udanych, szczęśliwie spędzonych Świat Wielkanocnych :)  ♥

do niedzieli, buziaki :* :* :*

10. Nigdy więcej...

*James*

Lekarz wyprosił mnie na korytarz. Prawdę mówiąc nie miałem najmniejszej ochoty wychodzić lecz wiedziałem że swoją obecnością nic nie wskóram a tylko mogę przeszkadzać. Stanąłem przed dużymi, szklanymi drzwiami i łzy powoli zaczęły napływać mi do oczu. Tak bardzo bałem się o życie Emmy i mojego dziecka. Gdybym ich teraz stracił to chyba bym się zabił... Nie potrafiłbym żyć bez mojej ukochanej i dziecka które choć nie wiadomo czy było moje, pokochałem od pierwszej chwili. Czas biegł minuta za minutą  a ja wpatrywałem sie w szklane drzwi za którymi wokół Em krzątali się lekarz, pielęgniarki i podawali jej jakieś leki. Po 30 minutach wpatrywania się w drzwi, usiadłem zrezygnowany pod ścianą i schowałem twarz w dłonie. Czasz leciał nie ubłagalnie a ja nie dostawałem żadnej wiadomości na temat zdrowia i życia dziecka i Em. Do oczu powoli zaczęły napływać mi łzy. Ta niewiedza była gorsza od najgorszych wiadomości. Poszedłem nalać sobie zimnej wody bo zaschło mi w ustach. Wróciłem z plastikowym kubkiem i usiadłem na krzesłach pod salą. Spojrzałem w drzwi jednak nie zauważyłem już krzątających się lekarzy wokół łóżka mojej ukochanej. Leżała ona teraz przypięta do aparatury, sama. Nie wiedziałem co mogło się stać. Chciałem uzyskać informacje o jej stanie zdrowia. I oczywiście o tym co z moim dzieckiem. Z tych nerwów zgniotłem plastikowy kubek w ręku tak że reszta wody która w nim się znajdowała wylała się na podłogę. Wcale mnie to nie ruszyło. Nie ruszyło mnie to że ktoś może się na tym przewrócić. Po chwili wyszedł do mnie lekarz i powiedział:

- Na szczęście udało nam się uratować życie pańskiej żony i dziecka.- odetchnąłem choć słowo ''żona'' nadal dudniło mi w uszach.

- Co mogło spowodować to krwawienie?- pytałem zaniepokojony.

- Stres, pani Emma bardzo sie czymś zdenerwowała więc dziecko zareagowało- odparł lekarz.

- I co dalej panie doktorze?

- No teraz, pacjentka będzie musiała bardzo o siebie dbać, ograniczyć stres do minimum, będzie musiała także przychodzić na badania kontrolne co dwa tygodnie.- poinformował mnie lekarz. 

- Oczywiście przypilnuję tego.- zapewniłem lekarza.

- Jeżeli pan chce, może pan wejść do małżonki, oczywiście na chwilę i proszę jej nie męczyć.

Wszedłem do sali. Od razu dopadłem łóżka Em. Siadłem na krześle i wziąłem ją za rękę. Wiedziałem kto był winny tego złego stanu Emmy. Oczywiście Harry, jak zwykle. Postanowiłem postarać się o to aby miał zakaz zbliżania się do dziecka i Em. Ale skoro on wie o maleństwie, to zapewne będzie się domagał badań DNA na potwierdzenie mojego ojcostwa. A co jeżeli to jest faktycznie jego dziecko? Czy Emma odejdzie do niego i mnie zostawi? Te pytania wywołały u mnie nagły skurcz żołądka i strach przed utratą dwóch najważniejszych mi osób. Trzymałem Em za rękę i przyglądałem się jej twarzy. Była tak spokojna, taka blada. Patrząc tak w jeden punkt moje oczy zaczęły się kleić. No tak, byłem już na nogach 24 godziny i mój organizm odmawiał mi posłuszeństwa, jednak nie mogłem zostawić tu mojej ukochanej i mojego dziecka zostawić samych. Obiecałem sobie że teraz będę troskliwie opiekował się Emmą i postaram się nie nawalać. Tylko czy będę potrafił być dobrym, poukładanym i troskliwym ojcem dla dziecka które prawdopodobnie jest moje....

*Emma*

Po tym jak osunęłam się w sen byłam prawie pewna że to koniec. Że albo moje dziecko odda życie albo obydwoje je oddamy. Perspektywa życie po stracie dziecka była dla mnie przerażająca ale z drugiej strony nie mogła zostawić tu Jamesa samego. Przecież on by się załamał gdybym umarła. Tak bardzo mnie kochał. Starałam się odganiać ode mnie złe przeczucia i myśleć pozytywnie że to może nic takie, że nam obojgu nic nie będzie. Spałam tak nie wiem ile godzin. Gdy zaczęłam się przebudzać usłyszałam słowa lekarza:

-... Pacjentka czuje się dobrze, z dzieckiem wszystko w porządku. Proszę tu zostać i informować mnie gdybym coś się działo.

Po tych słowach odetchnęłam w ulgą. Pomyślałam że skoro nam obojgu nic nie jest to mogę dać sobie jeszcze trochę czasu i odpocząć od ostatnich wydarzeń. Ponownie zapadłam w sen. Miałam bardzo piękny sen. Nie pamiętam co w nim dokładnie było ale był cudowny. Ze snu wybudził mnie dotyk czyjejś dłoni na mojej. Po chwili ten ktoś ujął moją dłoń i zaczął głaskać po brzuchu. To był James. Leniwie otworzyłam oczy i odwróciłam wzrok w jego stronę. Lekko się do niego uśmiechnęłam a on odwzajemnił mój uśmiech. Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu po czym James ze łzami w oczach odezwał się:

- Tak bardzo się o was bałem...

Gdy to wypowiedział jedna łza spłynęła po jego policzku. Podniosłam się lekko i otarłam jego łzę a następnie go przytuliłam.

- Już możesz być spokojny, nic nam nie jest.- uspokoiłam go po czym ułożyłam się z powrotem na łóżku.

- Nigdy więcej nie narażę was na coś takiego, obiecuję. Od teraz będę się wami opiekował.- zapewniał, czule głaszcząc mnie po brzuchu.- To wszystko moja wina. Gdyby nie ja...

- To nie jest twoja wina- przerwałam mu.- Nie mogłeś przewidzieć tego że Harry mnie tu znajdzie. 

- Od teraz nie pozwolę mu zbliżyć się do was. Już nigdy nie zrobi wam krzywdy.- zapewniał ze łzami w oczach.

Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu po czym odezwałam się:

- Ono, nasze dziecko, jest bardzo silne. Tyle przetrzymało... Były momenty kiedy nawet ja wątpiłam w to że ono da sobie rade ale mimo wszystko. Jest silne, ma to po tobie. Jestem przekonana że jest to twoje dziecko.

- Ja też, mam nadzieję.- rzekł James, po czym pochylił się nad moim brzuchem i delikatnie go pocałował.

Siedzieliśmy w milczeniu. Każde z nas nad czymś myślało. 

- Ty też o tym myślisz?- zagadnął James.

- Jeśli chodzi ci o imię dla dziecka to tak.- uśmiechnęłam się

- I co wymyśliłaś?

- Jeżeli będzie chłopczyk to będzie Max lub Alex...- powiedziałam z promniennym uśmiechem

- Okej, a jeżeli dziewczynka to Olivia  lub Emily.- zaproponował James po czym ziewnął.

- Ej, kochanie. Ile ty tak w ogóle nie spałeś?- spytałam podejrzliwie

- Nie wiem, jakieś 20 godzin.- powiedział Jamesa układając się na  moim brzuchu do spania.

- Skarbie, idź do domu, prześpij się, wrócisz tu jutro. 

- Ale obiecałem ci że...

- Nie ma zadnego ''ale'', marsz w tej chwili do domu.- rozkazałam 

- Dobrze, już idę. No to pa Em, papa maluszku.

Na pożegnanie James ucałował mnie a potem mój brzuch, pomachał mi na pożegnanie i wyszedł.

- No to zostaliśmy sami, skarbie.- powiedziałam do swojego dziecka głaszcząc je po brzuchu.- Dobranoc maluszku, mamusia bardzo cię kocha.- powiedziawszy to zaczęłam układać się do snu.- I tatuś też.- dorzuciłam z uśmiechem na twarzy.

Oczywiście mówiąc tatuś chodziło mi o Jamesa, chodź tak na sto procent nie byłam pewna ze to on jest ojcem. Wiedziałam tylko jedno. Niezależnie od tego który z nich jest ojcem, ja nie pozwolę na to aby moje dziecko było świadkiem kłótni tych dwóch o to który jest ojcem...

____________________________

Czy Em i James będą szczęśliwi? Który z panów będzie ojcem dziecka? Czy James okaże się odpowiedzialny i poukładany? Przekonacie się sami.

Hej, cześć, siema :*

Obiecany rozdział. Jakoś tak znowu zaczęłam słodzić, to jest nudne, ale nie chciałam ich dołować.

Następny rozdział już jutro :) zapraszam do komentowaniaa :*

Na dziś tyle, widzimy się jutro o tej samej porze :) buziaki :*

+ życzę powodzenia wszystkim 6- taką  ( a zwłaszcza mojej Szopie :*) którzy jutro w Prima Aprilis piszą egzaminy kompetencji :)

9. Tak bardzo się o nie boję....

*Harry*

Za punkt honoru  postawiłem sobie to że odnajdę Em i zmuszę ją do tego aby dała mi jeszcze jedną szansę. Gdy zobaczy ja dla niej się staram może mi wybaczy i wróci do mnie. Wynająłem prywatnego detektywa który bez problemu pomógł mi znaleźć moją zgubę. Nie miałem kasy więc pieniądze pożyczyłem od Zayna. Głupio mi troche było przyznać że jestem totalnie spłukany ale nie miałem innego wyjść. Mój detektyw okazał się skuteczny i już następnego dnia wiedziałem gdzie jest Em. Postanowiłem nie czekać tylko od razu do niej pojechać. Po drodze udało mi się jeszcze zdobyć kwiaty i udałem się do szpitala. Na początku pielęgniarki nie chciały udzielić mi informacji o tym gdzie się znajduję i w jakim stanie jest, ale zbajerowałem jedną z nich i podała mi numer sali. Gdy stanąłem przed szklanymi drzwiami zauważyłem moją ukochaną. Rozmawiała z kimś przez telefon i w dłoni trzymała jakąś kartkę. Postanowiłem nie czekać tylko wszedłem do sali. Do moich uszu dobiegł fragment rozmowy.

- Oczywiście że będziesz. Właśnie trzymam w ręku zdjęcie USG mojego dziecka i nie mogę uwierzyć we własne szczęście.- powiedziała Emma i spojrzała w moją stronę.

W jej oczach zobaczyłem niepokój i strach. Szybko rozłączyła się. 

- Harry, wyjdź stąd! Nie chcę cię widzieć! Masz stąd wyjść i na zawsze zostawić nas w spokoju, rozumiesz?!

- Mówiąc nas masz na myśli siebie, Jamesa i to dziecko.- pokazałem palcem na leżące na pościeli zdjęcie USG. - A skąd ta pewność że to jest jego dziecko?- spytałem i chwyciłem zdjęcie USG w dłoń.

- Oddawaj to!- poderwała się Em i próbowała mi zabrać kartkę.

- No proszę jesteś w 4 tygodniu ciąży. A dokładnie 4 tygodnie temu byłaś jeszcze ze mną, 4 tygodnie temu był ten twój wieczór panieński, podczas którego przespałaś się z Jamesem. Skąd więc ta pewność że to jego  dziecko?- spytałem.

Emma milczała. Grała na czas. Sprytna jest ale ja potrafię bajerować kobiety. Teraz kiedy nie ma przy niej Jamesa, przekupię ją na swoją stronę i tym sposobem będę miał w garści i ją i to dziecko. Wprawdzie nie lubiłem dzieci i nigdy nie chciałem ich mieć, ale to przecież Emma zajmowałaby się nim jeśli bylibyśmy razem. 

- Kochanie, proszę wróć do mnie, nie zostawiaj mnie, bardzo cię kocham i to dziecko także, nawet jeśli niej jest moje. Wychowamy je razem, tylko wróć do mnie i nie mów o niczym Jamesowi, błagam.- podszedłem do niej i pogłaskałem ją po policzku.

 Odepchnęła moją rękę na znak protestu. 

- Teraz jesteś taki troskliwy, a gdyby nie ty to nie wylądowałabym tutaj, nie martwiłabym się o życie mojego dziecka którego omal nie zabiłeś. Po tym jak mnie biłeś nigdy nie wrócę do ciebie! Nie kocham cię!- wykrzyczała i nacisnęła guzik przy łóżku którym powiadamiała lekarz aby przyszedł do jej sali.

Lekarz zjawił się natychmiast.

- Coś się dzieje, pani Emmo?- spytał podchodząc.

- Tak, proszę wyprowadzić tego człowieka stąd bo przez niego coraz bardziej zaczyna mnie boleć brzuch.- oznajmiła trzymając się za brzuch.

- Ja nigdzie się stąd nie ruszam!- protestowałem.

- Albo pan sam opuści szpital, albo ochrona chętnie panu w tym  pomoże. Z tego co wiem pan jest gwiazdą a takiego skandalu raczej by pan nie chciał.

- Jeszcze sie policzymy, to nie koniec!- krzyknąłem i opuściłem szpital.

Byłem mega wkurwiony ale stwierdziłem ze tak tego nie mogę zostawić. W tym momencie na parkingu szpitalnym zobaczyłem Jamesa. Postanowiłem nie wchodzić mu w drogę i odjechałem do domu obmyślać plan zdobycia Emmy...

*Emma*

Zdenerwowałam się wizytą Harrego. Nie powinna się tak denerwować. Po wizycie tego idioty coraz bardziej zaczął boleć mnie brzuch. Poprosiłam lekarza żeby dał mi coś przeciwbólowego. Podał mi leki po których troche mi przeszło jednak brzuch nadal mnie bolał. Modliłam się w duchu aby James jak najszybciej wrócił. Bardzo martwiłam się o życie mojego dziecka. Tak bardzo je kochałam ze gdybym teraz miała je stracić to chyba bym tego nie przeżyła. Na szczęście James szybko wrócił.

- Hej kochanie- przywitał się ze mną i pocałował mnie w policzek.- Coś ci jest? Źle sie czujesz?- spytał troskliwie.

Postanowiłam go nie martwić więc wymijajaco powiedziałam:

- Takie tam, drobne bóle brzucha. Lekarz mówił ze to normalne, zaraz mi przejdzie.

Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu. W końcu zdecydowałam że powiem mu o wizycie Harrego. Nie powinna go okłamywać. Wzięłam głeboki oddech i zaczęłam:

- Harry tu był.

- Jak to? On ma jeszcze czelność przychodzić tutaj po tym wszystkim co ci zrobił? Nie no teraz to ja go zabiję!- zerwał się James, na szczęście udało mi sie go zatrzymać.

- Zostań, spokojnie nic mi tym razem nie zrobił. Namawiał mnie żebyśmy wrócili do siebie i...- urwałam. 

Nie wiedziałam jak James zareaguje na to że Harry wie o ciąży.

-I.?

- I dowiedział się o tym że jestem w ciąży. Teraz na pewno będę musiała zrobić te testy.- powiedziałam z łzami w oczach.

James usiadł na łóżku i przytulił mnie mocno. 

- Nawet, jeżeli to będzie jego dziecko to i tak będziemy razem. Pomogę ci je wychować, jakoś sobie z tym poradzimy. Tylko nie denerwuj się kochanie, stres może wam zaszkodzić.- uspokajał mnie James głaszcząc przy tym po głowie.

- Masz racje nie mogę się nim przejmować. Teraz muszę sie skupić na zdrowiu mojego dziecka.- próbowałam myśleć pozytywnie. 

James uśmiechnął się tylko i wypuścił mnie ze swoich objęć. Usiadł na łożku a ja oparłam się o jego klatkę piersiową. Położył ręce na moim brzuch i zaczął go czule głaskać. Uśmiechnęłam się do niego i mocniej wtuliłam. Było mi tak dobrze. Pierwszy raz od kilku dni czułam się tak bezpiecznie. Jednak w pewnym momencie coś musiało popsuć nasz błogostan. Poczułam ostry ból brzucha i na prześcieradle i moim udzie zauważyłam krew. Szybko podniosłam się i złapałam za brzuch. James także to zauważył i zaczął panikować:

- Kochanie co ci jest? Skarbie, pójdę po lekarza.

Chwilę później przy moim łóżku był już lekarz z całą eskortą pielegniarek. Podawali mi jakieś leki i analizowali mój stan a ja drżałam w duchu o życie mojego dziecka.

- Proszę pana, proszę opuścić salę.- poprosił lekarz Jamesa.

James widząc że nic nie zdziała złapał mnie ostatni raz za dłoń i powiedział:

- Kochana, jestem przy tobie. Musisz być silna.. Walcz o nasze dziecko.- powiedział ze łzami w oczach po czym wyszedł na zewnątrz.

Wolałam jak był tu przy mnie. Czułam się bezpieczniej. Oboje z moim dzieckiem czuliśmy się bezpieczniej. Teraz byłam przerażona o życie mojego maleństwa.Postanowiłam walczyć o życie mojego maleństwa za wszelką cenę.Byłam gotowa oddać za nie życie. Zaczęłam osuwać się w ciemność i straciłam przytomność...

______________________________________________

Jak myślicie Em straci dziecko? A może umrze razem z nim? Jak dalej potoczą się jej losy? O tym już wkrótce.

A teraz info. W przyszłym tygodniu rozdział pojawi się tylko we wtorek.  W weekend nie będzie rozdziału. Za to następne pojawią się 6 i 7 (poniedziałek, wtorek). Komentujcie, czytajcie :) 

taki krótki jakiś ten rozdział ale następny będzie dłuższy, obiecuję :)

No to tyle, do zobaczenia we wtorek :*