17. Prawda bywa ciężka...

*Emma*

Dziś był ostatni dzień pobytu na Gran Canarii. Wieczorem mieliśmy samolot do Londynu. Tak do Londynu. Obiecałam sobie że zaraz po zakończeniu tych wakacji pojadę do rodziców i wszystko im wyjaśnię. Nadal wahałam się czy wizyta u rodziców w towarzystwie Jamesa jest dobrym Pomysłem. Nie przepadali zbytnio za nim a wieść że jestem z nim w ciąży totalnie ich skołuje. Postanowiłam że rozmowę z rodzicami odbędę sam na sam... Nie chciałam żeby podczas tej rozmowy poleciały słowa których możemy wszyscy żałować. Gdy powiedziałam o tym mojemu partnerowi nie spodobał mu się ten pomysł. Zaczął wymigiwać się samotnego powrotu do LA pod pretekstem tego że musi mnie pilnować, że może mi stać się coś stać ale ja byłam nieugięta. Koniec końców, po obiecaniu mu że zaraz po rozmowie z rodzicami wracam do Ameryki i że będę na siebie uważać zgodził się. 

Dziś, ostatniego dnia pobytu na słonecznej wyspie wybrałam się z Laurą na zakupy. Słońce cudownie świeciło ale nam to nie przeszkadzało. Po odwiedzeniu miliona sklepów i przymiarce milionów sukienek, butów, bluzek wybrałyśmy tylko połowę z zamierzonych. Oczywiście wydałam dużo. Za dużo. Wyobrażałam sobie minę Jamesa gdy będzie sprawdzał stan swojego konta ale po pierwsze sam obiecał mi te zakupy a po drugie to są niestety moje ostatnie takie zakupy. Od teraz będę już coraz grubsza i będę musiała kupować dwa razy większe bluzki, a potem zrzucać te zbędne kilogramy żeby móc znowu pójść na normalne zakupy do butiku a nie do sklepu dla ciężarówek więc to był dostateczny pretekst na wydanie tak dużej sumy pieniędzy. Po powrocie z zakupów i nadźwiganiu się kilku kilogramów ubrań byłam wykończona. Walnęłam się na łóżko i natychmiast zapadłam w sen. Nie było mi jednak dane zbyt długo rozkoszować się tą chwilą gdyż musieliśmy zdążyć na samolot, ja do Londynu a James do LA. Miałam samolot godzinę wcześniej ale oczywiście James uparł się że musi ze mną poczekać na lotnisku. Tak jego opiekuńczość była przesłodka ale przytłaczała mnie trochę. Przy odprawie nie obyło się bez pocałunków i zapewnień że już się tęskni. Oczywiście będę za nim tęsknić ale nareszcie będę mieć czas aby odetchnąć od tej jego nadopiekuńczości. Wreszcie wsiadłam na pokład samolotu. Jak zwykle, całą podróż przespałam. Gdy dotarłam do Londynu był tam wczesny ranek. Poszłam zameldować się na jedną noc do hotelu z uwagi na to że jutro obiecałam stawić się z powrotem w naszym nowym domu w Ameryce. W hotelu odłożyłam tylko walizkę i natychmiast wybrałam się w miasto. Była 10:00. Miasto tętniło życiem. Prawdę powiedziawszy nie było mnie tu kilka tygodni ale stęskniłam się za tą piękną londyńską panoramą. Postanowiłam zatelefonować do taty. Nie znałam jego stosunku na temat całej tej sytuacji, ponieważ nie miałam czasu aby z nim porozmawiać ale miałam nadzieję że jak zawsze ciepło mnie przywita. Niestety trochę się pomyliłam. Po odebraniu telefonu tato nie był dla mnie zbyt miły. Po moich usilnych prośbach zgodził się na to abyśmy się spotkali. Umówiliśmy się o 13:00 w willi moich rodziców. W moim rodzinnym domu. W domu w którym dorastałam, mieszkałam od najmłodszych lat, opłakiwałam moje niepowodzenia i zawody miłosne, w miejscu w którym oświadczył mi się Harry na romantycznej kolacji z całą rodziną. To ostatnie wydarzenie chciałam jak najszybciej wymazać z pamięci. Dlaczego ja ciągle ostatnio o nim myślę? Moje uczucia były teraz trochę niepoukładane ale nie! To niemożliwe abym nadal go kochała. Nie po tym jak mnie porwał, przetrzymywał i omal nie zabił mojego dziecka. Muszę przestać o nim myśleć!

Dla odstresowania wybrałam się na zakupy, do fryzjera i kosmetyczki. Na koniec poszłam na obiad do mojej ulubionej restauracji. Po wyjściu najpierw skierowałam się do hotelu aby zostawić torby a następnie do rodzinnego domu który znajdował się poza miastem. Na jego widok uśmiechnęłam się. Nie miałam niestety kluczy więc zadzwoniłam dzwonkiem. W progu pojawił się tato. Na mój widok jego mina złagodniała. Otworzył mi furtkę, podszedł i przytulił. Poczułam wielką ulgę że tato mnie nie odtrącił i że być może choć w nim będę mieć sprzymierzeńca. 

-Witaj w domu córeczko.- powiedział promiennie mój ojciec.

-Cześć tato, nawet nie wiesz jak stęskniłam się za tym miejscem.- odpowiedziałam szczerze.

-Zawsze możesz zostawić tego całego Jamesa i wrócić do nas.- powiedziała dobitnie mama która właśnie w tym momencie pojawiła się w progu domu. 

Po jej minie wywnioskowałam że nie jest zadowolona z mojego powrotu ale mimo wszystko zaprosiła mnie do domu. W domu jak zwykle panowała przytulna atmosfera mimo moich napiętych relacji z rodzicami. Gosposia zrobiła nam herbaty, podała szarlotkę i zaczęliśmy rozmawiać.

-Jak ci jest tam w tym Los Angeles?- zapytała szczerze zaciekawiona mama.

-A dziękuję, dobrze. Właśnie wróciłam z wakacji na Gran Canarii, musiałam odpocząć po pobycie w szpitalu, nabrać sił, zrelaksować się.

-To ty byłaś w szpitalu? Kochanie, dlaczego nam nic nie powiedziałaś? Przecież odwiedzilibyśmy cię. Co ci się stało?- zaniepokoiła się moja rodzicielka. 

-No i właśnie to jest ta trudna część tej rozmowy. Harry mnie porwał, pod pretekstem tego że chce do mnie wrócić i siłą chciał mnie zmusić do tego abym wyjechała z nim do Dubaju. Bił mnie.- wyznałam rodzicom.

Na wieść o tym dość nieprzyjemnym wydarzeniu zrzedły im miny. Moja mama czule mnie objęła a ojciec mówiąc coś pod nosem cały czas spacerował po salonie. 

- Nie wierzę, jak on mógł? Harry? Jesteś tego pewna? Przecież on cię tak kochał? Musiało ci się coś pomylić...- moja mama jak zwykle próbowała zaprzeczać rzeczywistość lecz niestety fakty były inne.

-Mamo, nie wymyśliłam sobie tego, tak to był na pewno Harry, na Gran Canarii też go spotkałam, on mnie prześladuje. Naprawdę boję się o nas...

- O nas?- zapytał nie dowierzając ojciec.- A więc jesteś nadal z Jamesem. 

- Tak, ale mówiąc nas nie miałam na myśli tylko siebie i Jamesa...- powiedziałam a po tych słowach zapadła martwa cisza.

Moi rodzice wpatrywali się we mnie oczekując wyjaśnienia moich ostatnich słów. Wzięłam głęboki oddech po czym wyznałam:

-Jestem w ciąży. Będziecie dziadkami. 

Zapadła grobowa cisza. Nie wiedziałam jakiej reakcji rodziców mam się spodziewać. Oni popatrzyli się tylko po sobie, po czym tato powiedział udając szczęśliwego:

-Super. Naprawdę fajnie. Zawsze marzyliśmy o wnukach. Powiedz który to miesiąc?

- Drugi, dopiero. A ty się nie cieszysz mamo?- spytałam niepewnie.

Moja mama spojrzała na mnie nieco zatroskaną miną i powiedziała:

-Emmo wiesz, to jest twoje życie. Ale ty jesteś modelką. Po ciąży trudno ci będzie powrócić do tej figury...- urwała.- Ale najważniejsze że ty się cieszysz. Rozumiem że ojcem dziecka jest Harry? Wrócicie do siebie prawda?

Po tych słowach coś we mnie wybuchło. Jak moja mama mogła uważać że po tym co zrobił mi Harry do niego wrócę? Przecież to było śmieszne. Pewna siebie i swojej racji powiedziałam, chcąc się odgryźć:

-Nie, ojcem tego dziecka jest James.

- Córeczko, to nie jest dobra decyzja. Wróć do Harrego..-zaczęła mnie przekonywać mama.

- Nie, nie wrócę do niego! Nie kocham go! Nie zaufałabym mu po tym co mi zrobił! Przez niego prawie straciłam dziecko! A wy przestańcie wreszcie ustawiać mi życie! Sama sobie poradzę! Jeżeli zmienicie zdanie to zadzwońcie, mam nadzieję że numer znacie.- wyrzuciłam z siebie i wybiegłam z domu. Szybko zamówiłam taksówkę. Złość nadal się we mnie kotłowała. Oni nadal po tym wszystkim próbują go usprawiedliwiać... Nie mogła w to uwierzyć. Zamiast cieszyć się z mojego szczęścia oni próbują mi wetknąć jakieś udawane i podrabiane gówno! Miałam tego dość. Gdy znalazłam się w hotelu jedynym moim marzeniem było zadzwonić do Jamesa i opowiedzieć mu o wszystkim. On jedyny umiał mnie uspokoić.

*Harry*

Byłem już tak bliski zrealizowania mojego idealnego planu aż tu nagle wszystko się spieprzyło. Emma wyjechała a ja nie wiedziałem co mam dalej zrobić. W Los Angeles raczej trudno będzie mi się z nią spotkać w cztery oczy i jakoś sprytnie jej to podrzucić. Muszę na nowo zyskać jej zaufanie, które było mi do zrealizowania mojej zemsty niezwykle potrzebne. Muszę jak najszybciej znaleźć się w Ameryce. Włączyłem laptopa i sprawdziłem loty. Niestety najbliższy był dopiero jutro wieczorem a czas w tym wypadku działał na moją niekorzyść. Zarezerwowałem bilet po czym spojrzałem na tabletki leżące na szafce. W tym momencie moje sumienie dało o sobie znać. Przecież ja zabiję niczemu niewinne dziecko.  Czułem się z tym okropnie jednak perspektywa utraty mojej prawdziwej i jedynej miłości była okropna. Postanowiłem tyle nie myśleć o moralnym zachowaniu i poszedłem pobiegać. Biegłem chodnikiem wiodącym wzdłuż plaży, z słuchawkami w uszach a moje myśli jeszcze bardziej dawały o sobie znać. To było okropne. Z jednej strony serce które podpowiadało mi że muszę zawalczyć o swoją miłość a z drugiej strony mózg i sumienie które mówiły mi że nie powinienem tak postępować i że mój plan może się wydać a wtedy jestem skończony. Nagle poczułem wibracje w mojej kieszeni. Wyciągnąłem telefon i oniemiałem na widok osoby która do mnie dzwoni. Była to mama Emmy. Zaczynałem się zastanawiać czego ona może ode mnie chcieć. Odebrałem i usłyszałem rozhisteryzowany głos kobiety:

- Harry, czy to prawda że ty porwałeś Emmę?

PO tym pytaniu ścięło mnie z nóg. Skąd ona o tym wie? Emma jej powiedziała? A może James? Nie miałem bladego pojęcia co jej odpowiedzieć. W końcu postanowiłem skłamać:

- Nie! Nigdy bym nie porwal osoby którą kocham! Nigdy bym jej nie skrzywdził.
- Uff, to dobrze, uspokoiłeś mnie, zawsze wierzyłam że jesteś dobrym człowiekiem... Czy ty wiesz o tym że Emma jest w ciąży?
- Tak wiem.- odpowiedziałem niechętnie, z uwagi na ostatnią rozmowę, jaką przeprowadziłem z Jamesem.
- Harry, to niemożliwe że ten James jest ojcem!  To ty jesteś ojcem tego dziecka! Walcz o nie!- namawiała mnie a w mój umysł wstępowały nowe nadzieje.
- Oczywiście że będę o nie walczył! Nie pozwolę aby James odebrał wam wnuka. On na pewno nie zgodzi się na to abyście się widywali z dzieckiem.- zacząłem zapewniać.
Nagle do głowy wpadł mi szatański plan. Uśmiechnąłem się tylko pod nosem i powiedziałem:
- Ja wiem przez kogo Emma trafiła do szpitala. James ją bije. Znęca się nad nią. Emma jest mu potrzebna tylko do seksu i zarabiania pieniędzy. On nie traktuje pani córki poważnie!
- Harry, przepraszam cię, muszę kończyć. Zdzwonimy się jeszcze.- powiedziała poddenerwowana i natychmiast się rozłączyła.
Teraz pewnie zadzwoni do Emmy. Zacznie biadolić z kim związała się jej córka a następnie każde jej zerwać z tym psychopatą. Emma zawsze czuła respekt do matki i na pewno jej posłucha. Wtedy do akcji wkroczę ja. Zagarnę ją dla siebie a James zostanie całkowicie sam z opinią damskiego boksera. Mój pomysł był idealny... Jeszcze lepszy niż ten poprzedni. Jednak zabijanie dziecka nie będzie konieczne...
______________________________________________
Czy rodzice Emmy uwierzą w to że James bije Emme? Czy Em faktycznie poczuje ten 'respekt' do matki i rzuci Jamesa? Co zrobi Harry? O tym w kolejnych rozdziałach.
Ha, teraz to dowaliłam... Sama zastanawiam się co moja wyobraźnia każe mi pisać dalej, ale na pewno będzie ciekawie gwarantuje! Następny rozdział w piątek/sobotę
+ wiem, w wymyślaniu tytułów jestem miszczem! Jakoś tytuły sprawiają mi największą trudność, wiem że one są tak denne że aż żal, postaram się poprawić :)
buziaki :*

16. To tylko sen...

*James*

Obudziłem się cały spocony i zdenerwowany. Oddychałem szybko i ciężko. Próbowałem ogarnąć gdzie jestem. Pokój, mój pokój w hotelu a obok mnie Emma... Uff to tylko sen. Ale jaki dziwny sen. Wiele rzeczy w tym śnie było realnymi. Na przykład to że Harry zdradzał Emmę, miałem na to pełno dowodów w komórce... Ale nie, ja jej nie zdradziłem i nigdy bym nie zdradził! Spojrzałem na śpiącą obok mnie brunetkę. Pogłaskałem ją po włosach i czule okryłem kołdrą. Chyba zaczynam wariować. Jeszcze ten szpital w tym śnie. Muszę się ogarnąć. Ale do tego potrzebowałem czyjejś pomocy. Pogładziłem Em po brzuszku. Tak, to ono na pewno pomoże nam poukładać wszystko w naszym życiu. Miałem nadzieję że wraz z jego pojawieniem wszystkie problemy znikną. Jednak tak się nie stanie, bo pojawi się problem tych cholernych badań i kwestii tego który z nas jest ojcem. Byłem niemalże pewien że będę nim ja. Gdy tak myślałem o dziecku przypomniał mi się jeden fakt a mianowicie to że Emma od raz po powrocie powinna pójść do lekarza. Obydwoje na tych wakacjach trochę przesadziliśmy i bałem się że to mogło zaszkodzić temu maleństwu. 

-Kochanie śpisz?- spytałem.

-Nie, a co? Chcesz pogadać?- wywnioskowała po moim spojrzeniu.- No to zamieniam się w słuch, opowiadaj.

-Miałem okropny sen...- zacząłem

- Oo,biedactwo moje i chcesz żebym cię przytuliła. No chodź tu do nas.- powiedziała Em słodkim głosem po czym czule mnie objęła.

Mówiąc ''nas'' miała na myśli siebie i dziecko. To było takie słodkie. W jej ramionach poczułem się spokojniej. Muszę jednak trzymać się z daleko od Kate. Zastanawiała mnie jeszcze kwestia naszyjnika. Wstałem z łóżka i zacząłem go nerwowo szukać.Przeszukałem walizkę, szafki nocne, szafę dla pewności łazienkę .Mojego prezentu jednak nie było.

-Czego szukasz?- spytała ciekawska jak zwykle Emma.

-A wiesz, nieważne.

Emma kiwnęła tylko ramionami i wróciła do spoglądania w ekran laptopa. Ja usiadłem na skraju łóżka i zastanawiałem się co mogło się stać z biżuterią. Może gdzieś mi wypadła? Postanowiłem zostawić sobie tą zagadkę na jutro a na razie kłaść się spać. Podążyłem leniwie do łóżka i ułożyłem się obok Emmy. Zerknąłem na ekran laptopa i zrezygnowany powiedziałem:

-Znowu zakupy?

-No wiesz, nie dałeś mi czasu pójść tutaj na zakupy a za niedługo będę bardzo gruba więc muszę sobie coś fajnego kupić.- tłumaczyła się Emma.

- Dobrze, dam ci moją kartę, możesz jutro pójść na zakupy. A teraz zamykamy laptopa,- to powiedziawszy zamknąłem laptopa i odłożyłem go na szafkę nocną- i idziemy spać.

To powiedziawszy wślizgnąłem się pod kołdrę i zacząłem całować moją ukochaną po udach...

*Harry*

Miałem jakiś zryty sen. Obudziłem się w rozwalonej i śmierdzącej potem pościeli. Śniło mi się że James zdradził Emmą i to była ta piękniejsza część snu. W miarę piękną częścią była też ta gdy moja ukochana zadzwoniła abym po nią przyjechał. Oczywiście martwiłem się o dziecko ale cieszyłem się że przez ten krótki moment nie ma obok niej Jamesa i mam ją tylko dla siebie. Dalszą część snu pamiętam jak przez mgłę. James, szpital, filmiki na których flirtuję ze striptizerkami... Kurwa, on serio ma te filmiki. Muszę się jakoś wkupić w łaski Emmy. I muszę pozbyć się tych filmików... Muszę się pozbyć Jamesa. Mimo iż była 2 w nocy postanowiłem zadzwonić do Emmy. Po kilku sygnałach ktoś i odebrał połączenie. Nie była to jednak Emma. To był James. Nieźle wkurwiony i zaspany, powiedział:

-Harry, odczep się od Emmy, dobrze ci radzę. Jeżeli nie odczepisz się od niej to pokażę jej filmiki z twoimi tanimi podrywami...

-Nie zrobisz tego!- wysyczałem przez zęby

-A założymy się? Chyba nie chcesz żeby Emma poczuła się zdradzona i oszukana... Ja też bym nie chciał żeby moja narzeczona, w drugim miesiącu ciąży, narażała siebie i moje dziecko na stres.- rzucił wściekle.

-Nie wiadomo czy to jest twoje dziecko.- instynktownie się odgryzłem.

- A właśnie że wiadomo. Otóż Emma policzyła wszystkie dni i wyszło na to że zaszła w ciążę kiedy byliśmy już razem, w Los Angeles.- powiedział dumnie.- TY już nie masz nic do powiedzenia! To dziecko jest moje.

- Jeszcze się przekonamy. Żądam tego na piśmie!- wykrzyczałem po czym rozłączyłem się.

Moje serce biło jak oszalałe. W głębi duszy miałem nadzieję że to jest moje dziecko. Miałby wtedy choć minimalny, to miałbym kontakt z Emmą a teraz wszystko się posypało. James musi pożałować tego że odbił mi ukochaną. Muszę się go pozbyć. Położyłem się na łóżku i zacząłem intensywnie myśleć. A może bym mu tak podesłał jakąś panienkę? Nie, w moim śnie poleciał na to ale rzeczywistość jest trochę inna. On kocha Emmę i nie złapie się na tanią laskę. To może bym mu tak wbił nóż, zepchnął go z mostu, spowodował wypadek z jego udziałem. Wszystko było lepsze od perspektywy oglądania go szczęśliwego z MOJĄ Emmą i ich dzieckiem. Czułem się okropnie. Do rana nie mogłem spać. Włączyłem laptopa i przeglądałem zdjęcia z wakacji. Byliśmy na nich z Emmą tacy szczęśliwi. Nagle wpadł mi do głowy genialny pomysł. Dziecko Emmy i Jamesa nie może się urodzić. Wtedy łatwiej mi będzie ich rozdzielić. Muszę się pozbyć tego małego bachora. Tylko jak? Wiem, dorzucę Emmie do napoju tabletek wczesnoporonnych. Emma i James będą w szoku gdy dziecko umrze i wtedy do akcji wkroczę ja. Pocieszę Emmę, gdy James będzie załamany śmiercią ich dziecka i sprytnie przejmę kontrolę. Jestem genialny. Postanowiłem zrealizować swój plan jak najszybciej. Najlepiej jeszcze tu na Gran Canarii. Wystukałem w wyszukiwarce i zamówiłem najlepsze z tabletek. W necie pisało że mają stuprocentowe działanie. Wiedziałem oczywiście o tym że Em dostanie ostrego krwawienia i będzie musiała leżeć w szpitalu ale to było nieistotne. Istotne było to że wracam do gry. A gra toczy się o najwyższą stawkę... O moją miłość....

____________________________________________________

Czy Harry zabije dziecko Jamesa i Emmy? Czy James powiedział mu prawdę w kwestii ojcostwa? Czy genialny plan Harrego wypali? Co może pójść nie po jego myśli? Przekonacie się wkrótce.

Bardzo was przepraszam że ten rozdział jest taki krótki, następny będzie dłuższy, obiecuję. Niestety nauka z historii nie pozwoliła mi na pisanie, tak często bywa. Ale strollowałam was trochę. Wszyscy myśleli że zdrada, rozstanie i wgl. a tu BUM. Tylko sen. :D

no to buziaczki :*, trzymajcie się jakoś, wytrzymajcie cały tydzień, zapraszam w środę na rozdział :*

 

15. Nie chcę jej stracić...

*James*

Nie mogłem uwierzyć w to co widzę. Jak Kate udało się podwędzić ten naszyjnik? Szukałem w myślach momentu w którym mogłaby go zabrać, jednak nie potrafiłem go odnaleźć. Wiedziałem jedno. Targowanie się o to złotko z tą wariatką nie było dobrym pomysłem. Stwierdziłem więc że nie będę jej namawiał aby mi oddała prezent który był przeznaczony dla Emmy. Bez słowa zacząłem oddalać się z tego miejsca. Miałem ochotę znów znaleźć się w hotelu i przytulić się do Em. Kate jednak nie pozwoliła mi na to. Zagrodziła mi drogę, mówiąc:

- Niby w czym ta Emma jest ode mnie lepsza? Jesteś z nią tylko dlatego że zrobiłeś jej dziecko przez przypadek i boisz się ją teraz tak po prostu zostawić! Jednak prędzej czy później znów będziemy razem!

- Jestem z Em ponieważ ją kocham, tak samo kocham naszego dziecko i nie zamierzam ich zostawiać nigdy. A my kochana już nigdy nie będziemy razem!- krzyknąłem i próbowałem ją wyminąć. 

Kate jednak nie dawała tak łatwo za wygraną. W tym momencie zacząłem analizować swoje uczucia. Kocham Emmę, jednak coś nadal ciągnęło mnie do Kate. miała w sobie coś takiego, że żaden mężczyzna nie był w stanie jej się oprzeć. Powoli zaczynałem ulegać. Moja ex zbliżyła się do mnie i powiedziała:

- James, nadal cię kocham, wróć do mnie, zobaczysz jacy będziemy szczęśliwi...- zaczęła mnie namawiać.

Gdyby zaproponowała mi to jakiś czas temu, pewnie przystałbym na to z radością ale teraz... Miałem pewne zahamowania ale nadal ją kochałem. Podszedłem do niej i namiętnie ją pocałowałem. Po tym pocałunku zdałem sobie sprawę że Emma to była zwyczajna pomyłka. Nadal kocham Kate. W tym momencie moje całe ciało było w euforii. Tak bardzo tęskniłem za dawną ukochaną że nie byłem w stanie tego opisać. Poszliśmy do apartamentu Kate a tam dopiero rozkręciłem się. Tak bardzo za sobą tęskniliśmy. Spędziliśmy razem dwie może trzy namiętne godziny a ja w tamtym momencie byłem pewien że jestem gotów zostawić Emmę. To co czułem do Emmy było tylko zwykłym zauroczeniem... Kochałem ją ale jak siostrę, przyjaciółkę ale nie jak kobietę z którą chciałbym spędzić resztę życia. Po namiętnych chwilach Kate poszła wziąć prysznic a ja dopiero wtedy zdałem sobie sprawę co tak naprawdę zrobiłem. Boże, to nie było tak... Kochałem Em najbardziej na świecie, a w tamtej chwili tłumaczyłem się tym że ją nie kocham. Jak ja mogłem wyprzeć się mojej miłości. Przecież ona była ze mną w ciąży a ja przeleciałem na boku moją byłą. Chciało mi się rzygać. Byłem okropny. Zachowałem się jak śmieć. Dla tego co zrobiłem nie było żadnego wytłumaczenia. Po chwili Kate opuściła łazienkę i rzuciła zalotnie:

- To co misiek, powtóreczka?

-Nie, rozumiesz nie!-wybuchłem.- Ja dopiero teraz zdałem sobie sprawę co ja zrobiłem!

- Powiesz o tym Emmie? Proszę powiedz jej! Kocham cię i nie chcę cię stracić.- błagalnie powiedziała szatynka.

- Nie mogę jej o tym powiedzieć. Ona jest w drugim miesiącu ciąży! Przecież taka wiadomość totalnie ją zniszczy. Ja zniszczyłem ją i nasze dziecko! Przekreśliłem całą moją miłość do niej.- bezradny usiadłem na łóżku.- Przecież ja tak bardzo ich kocham... Nie wyobrażam sobie życia bez nich... Muszę wracać do siebie...

-Ale..- próbowała jakoś zaprotestować jednak ja nie dałem jej dokończyć. 

Szybkim krokiem wyszedłem z jej apartamentu i zacząłem podążać do naszego, choć to nie był dobry pomysł. Jak ja po czymś takim spojrzę Emmie w oczy? Czułem się okropnie. Stanąłem pod drzwiami naszego apartamentu i przez 5 minut zastanawiałem się czy wejść. W końcu podjąłem decyzję... Otworzyłem drzwi i wszedłem do środka...

*Harry*

Mój plan wypalił w stu procentach. James zdradził Emmę z Kate a ja teraz będę mógł spokojnie go szantażować. On musi tego pożałować. Musi pożałować tego że odbił mi ukochaną. Tak nim zmanipuluję że będzie musiał przyznać się Emmie do swoich grzeszków, a wtedy ona pobiegnie po pocieszenie do nikogo innego jak do mnie. Byłem dumny ze swojej inteligencji. I pomyśleć że ta głupia Kate zrobiła dla mnie coś takiego w zamian za to że zostaniemy parą. Chwilę ją poobracam a gdy Emma będzie już wolna to spokojnie podbiję do niej. Leżałem tak w łóżku i planowałem dalsze działania gdy nagle zadzwonił mój telefon. Na wyświetlaczu zobaczyłem numer Emmy i mimowolnie usta wygięły mi się w lekki uśmiech. Odebrałem telefon i usłyszałem:

-Harry... Pomóż mi, wyszła na nocny spacer... Szukałam Jamesa na plaży... Myślałem że tu poszedł i...

- Coś się stało?- spytałem przerażony.

-i... ała mój brzuch. Proszę przyjedź...- płakała Emma

- Oczywiście kochanie zaraz będę.- powiedziałem w pośpiechu i rozłączyłem się.

Los dał mi szansą do działania. Być może to nie jest dobry moment na powiedzenie Emmie o tym że James ją zdradził, ale przynajmniej zapunktuję w jej oczach. Szybko pojechałem na plażę i po krótkim poszukiwaniu, znalazłem ją. Leżała z dala od brzegu, skulona. Płakała i trzymała się za brzuch. Wziąłem ją na ręce i zawiozłem do szpitala. Bardzo się o nią denerwowałem. Postanowiłem zadzwonić po Jamesa i zobaczyć jak będzie się tłumaczył brunetce gdzie był w nocy. W tamtej chwili trzymałem asa w rękawie. Po 15 minutach James przybył na miejsce. Oczywiście nie usłyszałem od niego słowa ''dziękuję'' w zamian za to że uratowałem Emmie życie, w czasie gdy ona zabawiał się z Kate, ale schowałem dumę do kieszeni. Za niedługo to on będzie mnie błagał na kolanach o to abym nie powiedział Emmie że podczas gdy ona cierpiała, on zabawiał się ze swoją byłą. Tryumfowałem. Oczywiście, mogłem się spodziewać że James będzie mógł wejść do Em a ja nie, lecz jakoś przełknąłem tą dumę. Chcą dopiec Jamesowi i zdemaskować go zadzwoniłem po Kate. Wytłumaczyłem jej jak ma się zachowywać i przystąpiłem do działania... James wyszedł z sali a ja powiedziałem do niego, tryumfalnym tonem:

- Wiem o wszystkim...

- Ale o czym ty mówisz?- udawał niewiniątko.

- Nie udawaj głupiego, o twojej zdradzie.- wypaliłem.

Nagle twarz Maslow przybrała kolor białej farby, znajdującej się na ścianach. Biedak przeraził się. Myślał że jego zdrada nigdy nie ujrzy światła dziennego a jednak ktoś go zdemaskował.

-  Posłuchaj to co zrobiłem było głupotą, ale ty święty nie jesteś. Przypomnieć ci? Przypomnieć? Jak zdradzałeś Emmę, jeszcze kiedy byliście razem z tanimi striptizerkami z klubów nocnych? Jeżeli chcesz to odświeżę ci pamięć tym-. zacząłem szukać czegoś w telefonie.- I jeszcze kilkoma innymi filmikami.

W tym momencie to ja czułem się skompromitowany. Jeżeli Emma dowie się o moich zdradach skreśli mnie całkowicie. A przecież to James miał być skreślony. Bez słowa, z kwaśną miną opuściłem szpital, podczas gdy ten idiota tryumfował. Ale nie ja tak tego nie zostawię. Wpadłem we własną pułapkę, ale wygrzebię się z niej. Ja i Emma jeszcze będziemy razem, jestem tego pewien...

_________________________________________________________________

Czy Em dowie się o zdradzie Jamesa? Co zrobi po tak wstrząsającej nowinie? Czy będzie w stanie jeszcze kiedyś mu zaufać? Czy raczej nigdy nie dowie się o grzeszkach ukochanego? O  tym wkrótce :)

No i tym oto sposobem, znienawidzicie Jamesa. Tak szczerze to Emma miała zdradzić Jamesa z Harrym, ale stwierdziłam że ten James jest ''za grzeczny'' hahah :)

Następny rozdział już jutro :) 

buziaki :* i do zobaczenia jutro :)

14. Chcę waszego dobra

*Emma*

To wszystko naprawdę stanęło na głowie. Najpierw Laura i ta idiotyczna sytuacja na plaży, a potem Harry. Podejrzewam że James nie rzucił się na niego tylko dlatego aby mnie nie denerwować. Wiedziałam że dalszy pobyt tutaj jest niemalże niemożliwy. James  co prawda unikał sytuacji w których dałby się Harremu sprowokować ale jeżeli Styles nadal się będzie wokoło nas kręcił to w końcu Maslow nie wytrzyma! Była 2 w nocy a ja leżałam i zastanawiałam sie co z tym zrobić. Niby do końca wyjazdu zostały tylko 4 dni ale w takim wypadku dużo lepszym wyjściem był po prostu natychmiastowy powrót do LA. Wolałam nie wiedzieć jak przebiegnie następne spotkanie Harrego i Jamesa oraz którego z nich poniosą emocje jako pierwszego. Nie wyobrażałam sobie jak to będzie, jeżeli Harry faktycznie będzie ojcem mojego dziecka. Przecież nie rozstanę się z Jamesem, nie ma opcji, więc on także będzie wychowywał to dziecko... To nie będzie łatwe. Obydwaj panowie będę ciągle mącić dziecku w głowie i podważać w jego oczach autorytet tego drugiego. A może jeżeli to Harry będzie jego ojcem, to powinnam rozstać się z Jamesem? Zależy mi tylko na dobru dziecka. Ale nie, nie ma mowy żebym wróciła do Harrego! Wyrządził mi tyle złego że zaczynałam się zastanawiać czy zakaz zbliżania to faktycznie jedyne rozwiązanie. No przecież znałam Stylesa. Z nim naprawdę dało się dogadać. Wyciągnęłam komórkę i odszukałam jego numer. Przez chwilę się wahałam. Spojrzałam na Jamesa. Spał jakby był zabity. Postanowiłam że może się przebudzić więc wysłałam Harremu wiadomość:

,,Nie będę ci utrudniać kontaktów z dzieckiem, jeśli będzie twoje. Możemy się dogadać. Moglibyśmy się spotkać po powrocie do LA? Wiem że tam mieszkasz.''

Odłożyłam telefon i z powrotem ułożyłam sie do łóżka. Leżałam tak spokojnie jakby czekając na to czy odpisze. PO chwili moja komórka zaczęła wibrować. Szybko ją podniosłam i odczytałam wiadomość:

,,Oczywiście że możemy się spotkać. Zgadamy sie jeszcze co do spotkania. Jestem pewien że to ja jestem ojcem tego dziecka. Błagam wróćcie do mnie. Przecież tu chodzi o to aby dziecko miało pełną rodzinę a nie dwóch tatusiów i jedną mamę... Chcę tylko waszego dobra, nie skrzywdzę cię już nigdy, zaufaj mi. Wciąż cię kocham... Dobranoc skarbie, cały czas będę o was myślał, o tobie i naszym dzidziusiu... Śpijcie spokojnie, moje dwa skarby ''

Po tych słowa, zbaraniałam. Harry nadal mnie kocha? Chce naszego dobra? Przecież James też chce...To co mi napisał dało mi jeszcze bardziej do myślenia. Nie wiedziałam co mam robić. Kochałam Jamesa ale słowa Harrego dały mi do myślenia. Przecież moje dziecko będzie nieszczęśliwe. Nagle wpadł mi do głowy idealny wręcz pomysł. Skoro jestem szczęśliwa z Jamesem, modlę się żeby to było jego dziecko, on chce tego dziecka jak chyba niczego na świecie więc sprawię że to dziecko w 99,9% będzie jego. Otóż wykonam te testy, ale tak by niezależnie od tego jaki będzie ich wynik, w wynikach było to że James jest ojcem. Zapłacę tym lekarzom, którzy będą wykonywać te wszystkie testy łapówkę. Wezmę kase z mojego konta, jak trzeba będzie pożyczę. Przecież ci lekarze zarabiają tak mało że łatwy zarobek dużej sumki na pewno ich skusi. To musi się udać.

*James*

W nocy spało mi się bardzo dobrze. Następny dzień mieliśmy spędzić tylko we dwoje. Obudziłem się ranoi zacząłem planować. Najpierw wypożyczymy samochód, pojedziemy pozwiedzać, następnie może wypożyczę jacht i pojedziemy na jakiś romantyczny rejs... A i byłbym zapomniał o prezencie. Podszedłem do walizki i otworzyłem kwadratowe, czerwone pudełko. Był w nim złoty naszyjnik, kolczyki i bransoletka. Wiem że to nie jest jakieś nie wiadomo  co, ale starałem się. Emma i moje dziecko byli dla mnie najważniejsi i miałem zamiar zasypywać ich prezentami cały czas. Odpłynąłem myślami do chwili rejsu. Musiałem jednak powrócić do rzeczywistości, gdyż nie chciałem żeby Em zobaczyła prezent a właśnie zaczęła się przebudzaç. Podszedłem do łóżka i usiadłem na skraju. Zacząłem składać niezwykle delikatne pocałunki na jej ramieniu. Emma pocałowała mnie na powitanie i zapytała:
-Cześć misiu, co dziś robimy?
- Hej, mam dla ciebie kilka niespodzianek, więc cały dzień będziemy mieć ciekawy.
- Ups, zapomniałam ci powiedzieć że umówiłam się dziś z Laurą...
W tej chwili zapadła niezręczna cisza. Emma myślała z kim z nas dziś spędzić dzień. No ja mam nadzieję że wybierze mnie! Postanowiłem ją trochę pokusić:
- Wiesz, możesz iść z Laurą, ale wtedy ten prezent będę musiał oddać do sklepu. Może dam go jakiejś innej dziewczynie.
- Jaki prezent?- spytała Em już trochę bardziej ciekawie.
-No wiesz, nieważne skoro ty wolisz iść z przyjaciółką...- zacząłem ją prowokować
- Dobrze misiu, nie było tematu! Idę z tobą... A teraz powiedz co to za niespodzianki.
- Jak ci powiem, to nie będzie niespodzianki, idź na śniadanie, a ja spakuję ci wszystkie potrzebne rzeczy, no zmykaj...- pogoniłem ją.
Em zwinnie ubrała się i poszła na śniadanie. Ja w tym czasie korzystając z chwili czasu, zaglądnąłem do jej telefonu. Od pewnego czasu czułem że coś przede mną ukrywa. Chciała mi coś powiedzieć, ale zawsze gdy przychodziło co do czego uciekała na bok z tematem. W jej komórce nie znalazłem niczego co mogłoby mi nasunąć jakiś trop. Postanowiłem więc sprytnie ją podejść. Gdy wróciła, zabraliśmy wszystkie potrzebne rzeczy i ruszyliśmy w miasto. Na początek zwiedzanie zabytków. Nie obyło się bez słodkich selfie i romantycznych pocałunków. Totalnie zapomniałem o tym że chcę poważnie porozmawiać z moja ukochaną. Następnie wybraliśmy się na rejs. Obiad na ekskluzywnym jachcie, wino, owoce morza, to był dobry pomysł żeby ją podejść. Po zjedzeniu obiadu zagadnąłem:
- Kochanie, coś się ostatnio dzieje? Zachowujesz się jakoś dziwnie.
- No może ta... Nie nic, naprawdę, wszystko jest dobrze...- zdenerwowała się.
- Emma, powiedz mi w końcu o co chodzi. Mi przecież możesz zaufać.
- No dobrze, muszę powiedzieć rodzicom o tym że jestem  w ciąży, tylko boję się jak zareagują. Jadę do nich zaraz po powrocie do LA.
- Jeżeli chcesz, pojadę z tobą, jakoś cię wesprę, to nie będzie łatwa rozmowa...
- Wiem...- powiedziała brunetka i czule mnie przytuliła.
Miałem nadal wrażenie że to nie jest wszystko jednak postanowiłem już nie naciskać. Dam jej trochę czasu. A może po prostu mi się coś wydawało. Może Emma była tylko zdenerwowana tą ciążą nic więcej. Ten rejs był niezwykle przyjemny. Bawiliśmy się. W końcu zaczęło się ściemniać. Wracaliśmy do domu plażą. W świetle księżyca. Było naprawdę romantycznie.
- Chcę waszego dobra. Twojego i dziecka. Bardzo was kocham...- wyznałem
Emma nic nie odpowiedziała tylko delikatnie się uśmiechnęła... Nagle przypomniałem sobie o jednym fancie. Przecież nie dałem jej prezentu. Zacząłem nerwowo szukać w torbie. Okazało się że go nie ma. Zacząłem się naprawdę denerwować. Gdzie on mógł być? Postanowiłem nie dać Emmie poznać że zgubiłem prezent dla niej choć po jej minie widziałem że czegoś się domyśla.  Wróciliśmy do hotelu a gdy Em położyła się spać ja zacząłem szukać prezentu. Przecież musiał gdzieś tu być. Przeszukałem już cały pokój i dopiero wtedy zdałem sobie sprawę że go zgubiłem... Postanowiłem się przejść ale nie po to aby go szukać, ale ochłonąć. Poszedłem nad hotelowy basen i usiadłem na jednym z leżaków. Siedziałem i myślałem. W pewnym momencie ktoś zaszedł mnie od tyłu i zakrył mi oczy. Przestraszyłem się i natychmiast zerwałem się z leżaka. Zobaczyłem uśmiechającą się promiennie Kate, moją byłą. Na szyi miała złoty naszyjnik a w uszach kolczyki... Prezent dla Emmy, ukradła to. Zdezorientowany, zapytałem:
- Skąd to masz?
- No wiesz, skarbie... Nie chciałam żeby wszystko wyszło ci tak jak zaplanowałeś...- uśmiechnęła się złośliwie.
- Oddawaj to!- syknąłem wściekły.
- Jeżeli wrócisz do mnie, Emma odzyska swój prezent.- powiedziała a ja o mało nie wpadłem do znajdującego się za mną basenu...
___________________________________________________
Czy Kate namiesza? Czy Emma przyzna się do sms'owania z Harrym? Czy będzie wierna Jamesowi? Jak rodzice przyjmą to że ich córka jest w ciąży z nielubianym przez nich mężczyzną? O tym niebawem.
Hejcia kochani :*
Rozdział miał być w sobotę, ale jest dziś, mam nadzieje że się cieszycie. Nie wiem jak wam, ale muszę się pochwalić, mi bardzo podoba się ten rozdział. Znowu zaczynam mieszać...
mój snapchat: nikaacheja, możecie dodawać :)
lecę buziaki, pa :*

13. A jednak miałam rację...

*James*

Kupiłem dwa gofry i sok pomarańczowy dla Emmy. Po zrobieniu zakupów od razu skierowałem się w stronę leżaków. Widziałem Emme jak stoi i ze zdziwieniem sie czemuś przygląda. Minę miała strasznie nietęgą. Zacząłem podążać za jej wzrokiem, szukając tego, w co się tak wpatruje. Postanowiłem podejść i zapytać Emmę, na co, lub raczej na kogo tak patrzy. Podszedłem do leżaka na którym przed chwilą usiadła i podając jej przekąskę i sok, zapytałem:
- Kochanie, na kogo się tam tak patrzyłaś?
- Właściwie to wydawało mi się że widziałam chłopaków z 1D oraz Laurę przytulającą się z Zaynem, ale nie, to niemożliwe... Musiałam ją z kimś pomylić...
Podałem jej jedzenie a ona zaczęła konsumować obydwa gofry. Nim się obejrzałem tacka i szklanka były puste. Zastanawiałem się jak on, a właściwie oni to robią. Przecież jakąś godzinę temu w hotelu jedliśmy śniadanie.
- Przespacerujemy się?- zaproponowałem.
- A co, boisz się że przytyje?- rzuciła zadziornie Emma.
- Dla mnie zawsze będziesz piękna.- odpowiedziałem szczerze, po czym oboje wybuchnęliśmy śmiechem.
Podniosłem się z leżaka i podając brunetce rękę poszliśmy na spacer po plaży. Szliśmy w ciszy, rzadko wymieniając tylko opinie na niemające sensu tematy. W pewnym momencie mój wzrok przykuła grupka ludzi, siedzących na ręcznikach. Wśród nich zobaczyłem... O nie tylko nie to! Wśród nich był: Harry, była Amelia... Ale była też Laura. Co ona robiła w tym gronie? Uwadze Emmy także to nie uszło. Wymieniliśmy porozumiewawcze spojrzenia po czym odeszliśmy stamtąd. Już prawie byliśmy przy leżakach gdy podeszła do nas Laura:
- Hej Emma.- przywitała się radośnie i uściskała moją ukochaną jednak ona nie zareagowała takim optymizmem jak blondynka.
- Hej, Laura powiedz mi co ty robisz na Gran Canarii i to w towarzystwie TYCH osób?- spytała szorstko Emma, kładąc nacisk na słowo tych.
- No tak... Zapomniałam ci powiedzieć..
- O czym zapomniałaś mi powiedzieć?!- wybuchła brunetka.- Że zadajesz się z dwójką moich największych wrogów Amelią i Harrym. Przecież opowiadałam ci o nich... O tym co mi zrobili..
- Ale to nie tak...
- A takim razie jak?!
- Em, kochanie nie denerwuj się, to nie jest dobre dla dziecka.- wtrąciłem, próbując ostudzić atmosferę między dziewczynami.
- James nie wtrącaj się!
- Dobra Em, przyszedł czas żeby ci to powiedzieć, ja i Zayn... Jesteśmy zaręczeni... Ja nie wiedziałam że tu będzie Harry, Amelia.. Przepraszam.
 Emma spojrzała na nią przenikliwym wzrokiem, ale w końcu zrozumiała że blondynka nie kłamie. Emma usiadła na leżaku, schowała twarz w dłonie i powiedziała:
- Przepraszam, nie powinnam tak reagować... Zrozum mnie, jestem w ciąży, mam ciągłe zmiany nastrojów...
- Spoko nic się nie stało... No to skoro już tu obydwie jesteśmy to może wyskoczymy jutro do jakiegoś spa, na jakiś shopping?- zaproponowała Laura a ja już miałem coś powiedzieć lecz Emma mi nie pozwoliła.
- Ok, zdzwonimy się. A teraz wybacz ale jestem zmęczona i głodna więc pójdziemy już z Jamesem do hotelu.
- Pa kochana.
Na pożegnanie dziewczyny przytuliły się i ruszyliśmy do hotelu. Szliśmy pomału, nieśpiesząc się. Zaczynałem podejrzewać że to zmęczenie i ten głód był tylko wymówką Emmy aby uniknąć dalszej części rozmowy i tych wszystkich krępujących pytań. Już prawie byliśmy na końcu plaży i mieliśmy wejść na chodnik gdy naszą drogę zastąpił nie nikt inny jak Harry... W sumie spodziewałem się tego. Wyminęliśmy go z Emmą, jednak on złapał moją ukochaną za pupę i z całej siły przyciągnął do siebie mówiąc:
- Cześć skarbie, stęskniłaś się za mną?
Tego było za wiele! Natychmiast odepchnąłem od niej Harrego i przycisnąłem go do ziemi mówiąc:
- Kiedy ty dasz nam w końcu spokój? Czy do ciebie nic nie dociera? Wyrządziłeś nam juz tyle złego i jeszcze mieszasz? Chyba serio będę musiał zatroszczyć się o sądowy zakaz zbliżania do mnie, Emmy i do naszego dziecka!
- A skąd ta pewność że to jest twoje dziecko?- złośliwie spytał Harry, gdy już odsunałem się od niego.
Zignorowałem to pytanie. Wziąłem Em za rękę i poszliśmy do hotelu. Starałem się nie myśleć o tym jednak świadomość że to dziecka może nie być moje była dla mnie straszna. Ostatnie słowa Harrego na plaży z hukiem obijały się o ściany mojej czaszki i ilekroć wyrzucałem je z mózgu one znajdywały drogę by wrócić i znów zatruć mi myśli. Wreszcie dotarliśmy do hotelu. Emma musiała się naprawdę zmęczyć ponieważ od razu po orzeźwiającym prysznicu, położyła się na łóżku i zasnęła. Tak, ona sobie słodko śpi a ja leżę koło niej i myślę... Myślę o dzisiejszych wydarzeniach, ogólnie o tych wszystkich ostatnich wydarzeniach... Myślę jak pozbierać to wszystko do kupy. Te myśli były dla mnie tak trudne że ich nadmiar sprawił iż zachciało mi się spać. Ułożyłem się wygodniej obok mojej ukochanej, pocałowałem ją w głowę i zapadłem w sen.

*Laura*

Kurcza, chyba jednak źle zrobiłam że nie powiedziałam Emmie o moim związku z Zaynem... No niby nic takiego się nie stało ale moja przyjaciółka zareagowała dość nerwowo. Ale co ja mogłam na to poradzić? Zakochałam się. Tak, zakochałam się. Pierwszy raz od dłuższego czasu tak bardzo mi na kimś zależało. Zayn to był naprawdę wspaniały chłopak. Ciepły, czuły, troskliwy. W sumie trochę tak jak James dla Emmy. W dodatku ciągle powtarzał mi że zrobi dla mnie wszystko, że tak bardzo mnie kocha. Byłam w nim zakochana po same uszy oraz byłam niemalże pewna że chcę spędzić z nim resztą życia. Ubiegłego wieczoru, na wspaniałym rejsie, Zayn oświadczył mi się. Zrobił to w tak wspaniały sposób że nie byłam w stanie mu odmówić. Na początku wachałam się gdy uważałam że miesiąc znajomości to jest trochę za mało aby od razu tak poważnie myśleć o dalszej przyszłości jednak Malik rozwiał wszystkie moje wątpliwości. 

Po dość burzliwym i trudnym dniu na plaży wróciliśmy do hotelu. Byłam okropnie zmęczona. Czułam że całe moje ciało płonie od nadmiaru słońca. Szybko weszłam pod prysznic i odkręciłam kurek z zimną wodą. Niemalże lodowaty strumień lunął na moje nagie ciało dając mu wytchnienie po całodniowym opalaniu się. Pod prysznicem, jak to każda dziewczyna, odpływałam w świat marzeń. Wyobrażałam sobie nasz ślub który mieliśmy zacząć planować zaraz po powrocie do Los Angeles... Tak, dla mnie Zayn zrezygnował z londyńskiej kariery i przeprowadził się do LA. Dla mnie był do wystarczający dowód że bardzo mu na mnie zależy. Nasz ślub, moja piękna biała suknia. Taka o jakiej marzyłam w dzieciństwie. Kościół, świadkowie, moi rodzice i przyjaciele cieszący się moim szczęściem i... I nagle ktoś przerwał moje rozmyślania. Otworzyłam oczy i zobaczyłam Zayna z promiennym uśmiechem pukającego w kabinę. Uśmiechnęłam sie do niego. Jego pukanie odebrałam jak prośbę o to abym wreszcie wyszła spod prysznica. Postanowiłam spełnić jego prośbę. Zakręciłam kurek z wodą, otworzyłam drzwi i zaraz po wyjściu owinęłam się biały ręczniczkiem. Zayn obłapił mnie wpół, przyciągnął do siebie i namietnie pocałował. Gdy nasze usta rozłączyły się, powiedział:

- Już myślałem że nigdy nie wyjdziesz... Nad czym się tak zamyśliłaś?
-A tak sobie myślałam jak będzie wyglądał nasz ślub
- Na pewno będzie wspaniale... Tak jak sobie tylko wymarzysz.- zapewniał Zayn.
Po krótkiej wymianie zdań znowu odpłynęłam myślami. Tym razem jednak nie do tematu ślubu ale do Emmy. Zastanawiałam się co tam u niej, jak się czuje. Z moich zamyślań po raz drugi wyrwał mnie głos Zayna:
- Dobra, skarbie przestań tyle myśleć. Zapraszam do sypialni.
Po wypowiedzeniu swojej propozycji wyszedł z łazienki zalotnie się do mnie uśmiechając.
- A bardzo chętnie skorzystam z twoje zaproszenia!- krzyknęłam i podążyłam za nim do sypialni.
_________________________________
No i standardzik: Czy Harry dostanie sądowy zakaz zbliżania się do Emmy? Czy Laura i Zayn będą szczęśliwi? O tym wkrótce
Prosze, oto nowiutki rozdział tak jak obiecałam. Jestem nadal chora i strasznie ciężko jest coś kreatywnego wymyślić. Wiem że ten rozdział jest niezafajny i tandetny ale dziś na nic lepszego mnie chyba nie było stać. Pewnie myśleliscie że Harry i James sie pobiją, no nie tym razem. Tej pary pewnie niespodziewaliście sie.
+ nowa bohaterka w zakładce, było krotkie wspomnienie o niej wcześniej ale dopiero teraz ja dodałam, jakos tak mi z głowy wyleciało XD
mykam, do piątku/soboty, buzi ;* 

12. Właściwa decyzja...

*James* 

Pierwsze dni na Gran Canarii był wspaniałe. Nie sądziłem że będzie tak dobrze. Miałem wrażenie że obydwoje zapomnieliśmy o przykrych wydarzeniach ostatnich tygodni. Bawiliśmy się świetnie. Oboje dawno już nie czuliśmy się tak zrelaksowani i wypoczęci. Codzienne wieczorne spacery po plaży dobrze wpływały na samopoczucie Emmy. Coraz więcej uśmiechała się. Pierwszy raz od dłuższego czasu widziałem ją tak szczęśliwą. Miałem wrażenie że oderwałem ją od ciągłego myślenia i rozpamiętywania ostatnich wydarzeń. Sam prawie o nich zapomniałem, ale nie oznaczało to że odpuszczę zemsty na Harry. Nie ma takiej opcji! Ten gnój musi pożałować tego co zrobił!

Ta noc, zresztą jak wszystkie na wyspie, była bardzo duszna. Mimo klimatyzacji która była w pokoju spało się dość ciężko. Em także nie mogła spać u wierciła się ciągle. W końcu zaniepokojony zapytałem:

-Kochanie, coś się dzieje?

-Nie nic...- odpowiedziała wymijająco.

Em przysunęła się do mnie i przytuliła. Objąłem ją ramieniem i pogłaskałem po głowie. Leżeliśmy jeszcze chwile w ciszy, po czym brunetka zapytała:

-Jamie, jesteś zmęczony? 

-Nie, nie jestem a co proponujesz? - przysunąłem się do niej, z nadzieją na dalsze jakąś wspaniałą propozycję

-Mam prośbę, mógłbyś skoczyć po coś słodkiego dla mnie, razem z dzidziusiem domagamy się czegoś pysznego, najlepiej jakieś truskawki, czekolada...
W tamtym momencie moje nadzieję prysły jak bańka mydlana. Wprawdzie liczyłem na znacznie inną propozycję, ale wiedziałem że nie mogę jej odmówić.

- Eh, no dobrze, dla was wszystko.- powiedziałem i cmoknąłem ją w usta.
Ubrałem spodnia i koszule. Wziąłem telefon oraz portfel i już miałem wychodzić gdy Emma odezwała się z zadziornym uśmieszkiem:
- A po powrocie dostaniesz nagrodę za swoje starania misiu.
Ta obietnica zmotywowała mnie do jeszcze większych starań. Z uwagi na to że byłem ważnym gościem w tym hotelu, dostanie się do kuchni nie było dla mnie problemem. Kucharz, który był dostępny w hotelu 24 na dobę przygotował truskawki oblane czekoladą, dwie szklanki soku pomarańczowego, pomarańcze i dwie szarlotki. Nie byłem.pewien czy objadanie się słodyczami jest dla niej dobre, ale obiecałem jej. Kurde czy ja muszę się tak jej czepiać? Jestem za bardzo przewrażliwiony. To wszystko przez to że o mało co nie straciłem ich obojga. Teraz będę już mniej przewrażliwiony ale do cholery jasnej przecież jestem jego ojcem, muszę sie martwić o dwie najważniejsze osoby w moim życiu. Przez te rozmyślania nawet nie zauważyłem jak szybko znalazłem sie pod drzwiami naszego pokoju. Wszedłem i od progu krzyknąłem:
-Kochanie, mam dla ciebie to o co prosiłaś!
-Jesteś wspaniały, najlepszy- powiedziałam Em z uwielbieniem.- Jestem pewna że będziesz wspaniałym ojcem....
-O ile w ogóle jestem ojcem tego dziecka...- powiedziawszy to posmutniałem.
W tej chwili powróciło do mnie najgorsze przekonanie. Przekonanie o tym że nie wiadomo który z nas jest ojcem dziecka. Moja ukochana przysunęła się do mnie i mocno przytuliła. Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu po czym Em powiedziała:
-Podjęłam decyzje o tym że nie zrobię testów na ojcostwo. To dziecko na pewno jest twoje, Harry na pewno już odpuścił a przecież ty obiecałeś mi że nawet jeśli ono nie jest twoje to będziesz je kochał.
Po tych słowach wszystkie chmury w mojej głowie zostały rozwiane. Uśmiechnąłem się do niej i namiętnie ja pocałowałem. Gdy oderwaliśmy się od siebie powiedziałem:
-Nawet nie wiesz jaki jestem szczęśliwy. Dziękuję ci, jesteś najwspanialsza.
Pochyliłem się i pocałowałem jej brzuch. Następnie zjesliśmy to co dla nas przyniosłem choć prawdę mówiąc Emma miała taki apetyt że ja wypiłem tylko sok podczas gdy ona zajęła się całą resztą. Po zjedzeniu oczywiście otrzymałem obiecaną nagrodę. Było nam ze sobą wspaniale, tak bardzo tęskniłem za naszą bliskością. Po skończonej przyjemności która trwała około 2 godzin, Em poszła wziąć prysznic a ja zasnąłem...

*Emma*

Sama nie do końca byłam pewna tego co powiedziałam Jamesowi... Bardzo bym chciała aby to on był ojcem tego dziecka ale przecież byłam niemal pewna tego że Harry tak łatwo nie odpuści. Wprawdzie mówił mi jeszcze jak byliśmy razem że on nie chce mieć dziecka, ale w obecnej sytuacji zrobi wszystko żeby tylko rozdzielić mnie z Jamesem. To było trudne. Oprócz tego miałam jeszcze jeden problem który ciążył mi w mojej głowie. Moi rodzice. Przecież nie mogłam ich tak po prostu olać i nie powiedzieć im o tym że będą mieli wnuka, nawet jeśli niedawno wyparli się mnie i od tamtej chwili nie utrzymują ze mną kontaktu. Przecież to byli moim rodzice, chcieli mojego dobra i nawet jeśli nie lubili zbytnio Jamesa i nie akceptowali mojej decyzji to  ja nie mogłam tak po prostu się od nich odsunąć. Te myśli były tak cieżkie że postanowiłam wyjść spod prysznica. Owinęłam się recznikiem i stanęłam przed lustrem. Wszystkie myśli kotłowały się w mojej głowie a niewyjaśnione sprawy prosiły się o jak najszybsze rozwiązanie. Obiecałam sobie że po powrocie do LA załatwię te sprawy. Przynajmniej postaram się załatwić tą drugą bo nie byłam pewną czy tą pierwszą mam ochotę kiedykolwiek roztrząsać. Gdy już miałam ubierać czystą bluzkę, pogłaskałam swój brzuch i powiedziałam:

- Maluszku, dobrze że chociaż ty mnie rozumiesz, bardzo cię kocham.

Narzuciłam na siebie bluzkę i wróciłam do sypialni. Gdy zobaczyłam śpiącego Jamesa mój mózg zaczął mi podpowiadać abym myślenie zostawiła na jutro a tymczasem poszła w jego ślady. Posłuchałam mózgu i rzuciłam się na łóżko. Przytuliłam się do Jamesa i niemal natychmiast zasnęłam. Rano obudziły mnie delikatne pocałunki na moim ramieniu. Uśmiechnęłam się do siebie i odwróciłam się na drugi bok. Wtedy promienie słońca rzuciły się na moją twarz co przez chwilę uniemożliwiło mi otworzenie oczu. W końcu leniwie podniosłam powieki i spojrzałam na James z uśmiechem.

- Hej słoneczko.- przywitał się ze mną.

- Cześć James.

Po chwili wpatrywania się w moją twarz James uniósł się i postawił mi tacę ze śniadanie na kolanach, mówiąc:

-Pomyślałem że nie będzie ci się chciało schodzić na śniadanie , więc przyniosłem ci je do łóżka.

-Mówiłam ci już że jesteś najwspanialszy?- spytałam

- Kilka razy.- powiedział wymijająco.

- No to powtarzam po raz kolejny, jesteś najwspanialszy.- powiedziałam i cmoknęłam go w usta.

Zabraliśmy się za konsumowanie przepysznych naleśników. Ten poranek był wspaniały. Zapowiadał się kolejny cudowny dzień. Postanowiliśmy wybrać się na plażę. Weszłam do łazienki i wtedy moje przemyślenia pod prysznicem, zaczynały przypominać o sobie. Wiedziałam że pierwszą osobą która musi się dowiedzieć o moich zamiarach jest właśnie James. Oczywiście nie zamierzałam mu powiedzieć o tym że raczej będę musiała zrobić te cholerne testy na ojcostwo ale o tym że zamierzam opowiedzieć rodzicom o mojej ciąży. Postanowiłam jak na razie odłożyć te myśli na bok i cieszyć się świetnie rozpoczętym dniem. Po założeniu stroju kąpielowego i zwiewnej kremowej sukienki razem z Jamesem wybraliśmy się na plażę. Przy szumie morza i masażu Jamesa jakoś zapomniałam o tych wszystkich, ciężkich dla mnie sprawach. Zresztą ja nie powinnam się denerwować. Jestem przecież w ciąży. To może zaszkodzić dziecku... Kuźwa, ja chyba dostaję takiego samego świra na tym punkcie jak James. Muszę wyluzować. Oboje musimy wyluzować i właśnie po to jesteśmy na tych wakacjach. Przez pierwsze dni plan odpoczęcia i wyluzowania się sprawdzał się na sto procent, ale od wczoraj... Od tej mojej ''obietnicy'' wszystko się zaczęło. Muszę przestać tyle myśleć! Z moich niezwykle trudnych myśli, na szczęście, wyrwał mnie głos Jamesa:

- Idziemy popływać?

Kiwnęłam głową z aprobatą i obydwoje ruszyliśmy do morza. W wodzie bawiliśmy się naprawdę świetnie. Wygłupialiśmy się, nie przejmując się niczym. Pierwszy raz, od dłuższego czasu nabraliśmy do wszystkiego dystansu. Po jakimś czasie zgłodniałam. James postanowił przynieść mi gofry i coś do picia. Jak postanowił, tak też zrobił i udał się po moją przekąskę. Ja w tym czasie usiadłam na brzegu i rozkoszowałam się pięknym słońcem i falami, które co jakiś czas obijały się o moje stopy. W końcu stwierdziłam że siedzenie na piasku nie jest zbyt wygodne więc postanowiłam przenieść się na leżaki. Gdy zmierzałam do naszych rzeczy moją uwagę przykuła jedna z par. Byli wprawdzie odwróceni tyłem, ale byłam niemalże pewna że skądś ich znam. Przy nich zobaczyłam także grupkę osób. Z całej tej grupki tylko kilka osób rzuciło mi się w oczy, a szczególnie jedna. Byłam mega zaskoczona.  W końcu wcześniej wspomniana para się w moją stronę a ja zamarła. Nie mogłam uwierzyć w to co widzę. Zamrugałam kilka razy oczyma, jednak stwierdziłam że mój wzrok się nie myli. Byłam w wielkim szoku. 

- Nie mogę w to uwierzyć.- powiedziałam i zaczęłam wzrokiem nerwowo szukać Jamesa.

______________________________________________________________

Czy Emma dobrze zrobi, jeżeli nie wykona testów na ojcostwo? Czy Harry będzie się ubiegał o badanie które określi czy to on jest ojcem dziecka? Kogo Em spotkała na plaży? Czy to spotkanie zaważy na losach dalszego wyjazdu, który miał przecież być tak idealny? Przekonacie się sami. :)

Witam, witam :)

Niezapowiedziany rozdział, miał być jutro, ale dziś w uwagi na duże zamieszanie, postanowiłam znaleźć odskocznie w pisaniu. Żeby tradycji stało się za dość, jak co roku, na każde święta musi mnie rozłożyć jakaś choroba, więc, chcąc nie chcąc, pozdrawiam was spod kocyka :*

Tak się kapłam że te rozdziały są tak przewidywalne i krótkie że aż żal... Postaram się to zmienić :)

Po raz kolejny życzę wam szczęśliwym, ciepłych i pogodnych świąt, spędzonych z miłej, rodzinnej atmosferze :) oraz mokrego śmingusa- dyngusa ;)

+ ciężko jest mi określić, kiedy pojawi się nowy rozdział, jutro raczej nie, ale być może w poniedziałek :)

buźka:* :* :*

11. Niespodzianki...

*Emma*

Po kilku dniach opuściałam szpital. Czułam się już coraz lepiej. Teraz zgodnie z zaleceniami lekarza miałam odpoczywać, ograniczyć stres i dbać o siebie. Łatwo powiedzieć. Oczywiście James cały czas mi usługiwał ale to zaczynało już być troszeczkę denerwujące. Cały czas był przy mnie i dosłownie co 20 minut pytał czy się dobrze czuję i czy niczego mi nie potrzeba. Na szczęście poszedł do pracy, a ja mogłam oodpocząć od jego nadopiekuńczości. Jednak gdy wieczorem wracał ciągle mi powtarzał co powinnam a czego nie. Ciągle słyszałam ze nie mogę chodzić w butach na obcasie, przestrzegać diety zaleconej przez lekarza, odpoczywać, nie siedzieć dużo przed laptopem i co najważniejsze NIE IŚĆ DO PRACY. Ja jednak wolałam w tej ostatniej kwestii nie do końca go słuchać. Przecież jestem dopiero w drugim miesiącu ciąży, nie widać mojego brzuszka a w pracy wcale się nie przemęczam więc stwierdziłam że dopóki nie będzie widać oznak ciąży pójdę do pracy. Jednak w kwestii obuwia postanowiłam go posłuchać i zaraz po tym jak wszedł do łazienki włączyłam laptopa i zaczęłam szukać jakichś fajnych balerin. Znalazłam kilka par i oczywiście wszystkie kupiłam. Przeszukiwałam dalej gdy z łazienki wyszedł James i od razu zaczął swoje:

- Emma, co ja ci mówiłem o siedzeniu przed laptopem? To nie jest zdrowe dla zdrowia twojego dziecka!

- Kochanie, po pierwsze nie krzycz na mnie, mi nie można się teraz denerwować a stres nie jest zdrowy dla naszego dziecka i dla mnie a po drugie mówiłeś mi że mam ograniczyć chodzenie w szpilkach więc kupiłam sobie kilka par płaskich butów.- tłumaczyłam się.

- No dobrze, przepraszam, nie powinienem.- podszedł do mnie i ucałował mnie w ramach przeprosin.

- A i kotku, nie wiem jak ci to powiedzieć... Pewnie będziesz na mnie zły...- zaczęłam niewinnie, klejąc sie do niego. 

- Co znowu zmajstrowałaś?- spytał z udawaną złością.

- Użyłam twojej karty do zapłacenia za moje zakupy...- powiedziałam z miną niewiniątka.

- I ty myślisz ze ja będę zły o to? Przecież to ja dbam o twoje zdrowie, o dobro twoje i naszego dziecka a na nim na pewno nie będę oszczędzał. Jeśli chcesz możesz iść jutro na zakupy z Laurą.- zaproponował.

- Jesteś najwspanialszy.- powiedziałam, po czym rzuciłam się mu na szyję. 

- Dobra a teraz zamykamy laptopa i idziemy do łóżka.- powiedział James, zamykając laptopa i biorąc mnie na ręce.- Zrobię ci masażyk, co ty na to?

- Wspaniale, czuję że plecy mi odpadną. A i pamiętasz o jutrzejsze imprezie?

- Oczywiście że pamiętam, wszyscy przyjdą na 18:00, Alexa i Laura przyjdą ci pomóc.- powiedział kładąc mnie na łóżku.

- No dobrze to zabieraj się za masaż.- powiedziałam i James od razu przystąpił do dzieła.

Po skończonym masażu, ja także postanowiłam dać mu chwilę przyjemności i porządnie go wymasowałam. Ten dzień był dla mnie męczący, mimo iż nic nie robiłam, dlatego niemal od razu gdy przytuliłam się do Jamesa, zasnęłam. Spało mi się bardzo dobrze. Wygodne, domowe łóżko to nie to samo co twardy, szpitalny materac. Rano gdy sie obudziłam Jamesa jak zwykle już nie było. Wyszedł do studia. Zdążył jak zawsze zrobić mi śniadanie które stało na szafce nocnej. Zjadłam wszystko po czym zaczęłam przygotowywać się do wyjścia.

*Laura*

Dziś jak zwykle miałam iść na sesję. Byłam już zmęczona takim trybem życia. Wstawałam o 8:00, szłam na sesję i siedziałam na niej prawie do północy. Cieszyłam się więc że dziś będę mogła poimprezować z moją najlepszą przyjaciółką w jej mieszkaniu. Wprawdzie Em nie mogła szaleć ale wystarczy że posiedzimy w miłym towarzystwie i pogadamy. Wolnym krokiem zbliżałam się do studia i rozmyślałam o tym jakie przekąski na dzisiejszy wieczór przygotujemy. Na razie byłam pewna tylko owoców morza. Miałam pustkę w głowie. Wreszcie doszłam na miejsce. Nawet nie zauważyłam że droga minęła mi tak szybko. Energicznym krokiem zmierzałam do garderoby, witając się po drodze ze znajomymi. Gdy weszła do mojej garderoby, stanęłam jak wryta. Siedziała w niej Emma i przygotowywała się do prezentacji ubrań znanej projektantki. Zdziwiła mnie jej obecność ale jednocześnie ucieszyła.

- Hej kochana.- powiedziała we uśmiechem Em i podeszła się ze mną przywitać.

- No cześć, tęksniłam za tobą.- powiedziałam i przytuliłyśmy się na powitanie.

- A James wie ze tu jesteś?- zagadnęłam.

- Nie wiem, ale zapewne się dowie, nie chce po prostu być na jego utrzymaniu wiec dopóki nie urośnie mi brzuch zamierzam pracować.- zaczęła tłumaczyć.

- No dobrze jak chcesz. A wymyśliłaś już jakieś przekąski na dzisiejszy wieczór?- zapytałam z nadzieją że moje przyjaciółka ma jakieś pomyśły.

I tak zaczęła się nasza rozmowa. Na szczęście Emma miała dużo pomysłów i większość była zrealizowana. Cały dzień minął nam bardzo szybko. Podczas sesji śmiałyśmy się, żartowałyśmy. Cieszę się że mam taką przyjaciółkę. Em jest otwarta, wyrozumiała, po prostu wspaniała. W dodatku teraz kwitnie. Ciąża jej służy, a to mógł potwierdzić każdy kto ją widział. W ciągu całego dnia nie podobało mi się jedynie zachowanie Jacoba. Cały czas flirtował z Emmą a przecież wiedział że jest ona w ciąży i w dodatku ma chłopaka. Em oczywiście nie reagowała na jego zalotne komentarze i uśmieszki. Po pracy, poszłyśmy od razu do niej do mieszkania. Tam przygotowałyśmy wszystko co potrzebne, umalowałyśmy się i byłyśmy gotowe. Punkt 17:00 pojawił się James. Nie był zadowolony z tego że Em poszła dziś na sesję ale po kilku minutach zapewniania że jego ukochana czuje się dobrze i wcale jej to nie zmęczyło jego humor poprawił się. O 18, gdy już wszystko było gotowe zaczęli schodzić się goście. Impreza zaczęła powoli się rozkręcać. Ten wieczór miał być wspaniały, zwłaszcza dla Emmy której James przygotował niespodziankę...

*James*

Impreza była naprawdę świetna. Goście bawili się super. Oczywiście wznieśliśmy toast za zdrowie mojego dziecka. Nie mogłem jednak doczekać się kiedy zaprezentuję Emmie mój prezent dla niej i dla dziecka. Oczywiście Carlos, Alexa i Laura wiedzieli o moim planie. Przez całą imprezę dziewczyny siedziały w swoim kręgu i rozmawiały na temat dziecka. Oczywiście mogłem się tego spodziewać, wszystkie były pewne że urodzi się dziewczynka. Ja wolałem poczekać z tym wróżeniem płci aż do porodu gdy przekonam się sam. Tak, obiecaliśmy sobie z Emmą że płeć dziecka poznamy dopiero po porodzie. Wiem że ciężko będzie nam wytrzymać z ciekawości ale jakoś się postaramy. Wreszcie na zegarze wybiła 20:00 i zacząłem wcielać w życie mój plan. Podszedłem do mojej ukochanej i odciągnąłem ją od grupki dziewczyn mówiąc:

- Chodź skarbie, spadamy stąd.

- Ale jak spadamy? Przecież to jest nasza impreza? Gdzie spadamy?- Emma oczywiście od razu chciała wszystko wiedzieć.

- Mam dla ciebie dwie niespodzianki ale musisz ze mną gdzieś pojechać, chodź to niedaleko.

Po wypowiedzeniu słowa ''niespodzianka'' Em od razu zgodziła się pojechać ze mną. Wsiedliśmy do samochodu i kazałem jej żeby zawiazała sobie oczy przepaską. Podczas podróży nie obyło się bez jej zbędnych pytań i próśb o to abym wyjawił jej co to za niespodzianka. Ja jednak pozostawałem nieugięty. Miałem nadzieję że spodoba jej się to co dla nas przygotowałem.  Gdy dojechaliśmy na miejsce, pomogłem Emmie wysiąść z samochodu i zapytałem:

- Jesteś gotowa?

W odpowiedzi Em pokręciła głowa z aprobatą. Odwiązałem jej opaskę z oczu i czekałem na jej reakcję. W końcu wydusiła:

- Gdzie my jesteśmy i czyj to jest dom?

- Otóż jesteśmy nadal w Los Angeles, a to jest nasz dom, który jest prezentem dla ciebie i naszego dziecka.- wyjaśniłem.

 Emma rzuciła mi się na szyję ze szczęścia piszcząc:

- OMG, nie wierzę kupiłeś mi dom, o jej kochanie dziękuję, dziękuję bardzo.

- Właściwie to budowałem go dużo wcześniej, z myślą o tym że zamieszkam w nim kiedyś z moją rodziną, a teraz projektowałem go z myślą o tobie i naszym dziecku. Proszę oto kluczyki.- powiedziałem i wręczyłem jej plik kluczy.

- Dziękuję, jesteś wspaniały. Kocham cię.- powiedziała szczęśliwa Emma.

- Ale to nie wszystko, otóż postanowiłem że musisz odpocząć dlatego w niedziele wieczorem, zabieram cię na tygodniowy urlop na Gran Canarie, cieszysz się?

- Czy się cieszę, to jest jeden z najwspanialszych dni w moim życiu.- powiedziała szczęśliwa Em  tuląc się do mnie. 

- No to co, masz ochotę wejść, oglądnąć?- zagadnąłem.

- No jasne.- powiedziała i pociągneła mnie w stronę domu...

____________________________________________________

Jak myślicie czy Jamesowi i Emmie ułoży się? Czy znajomi nie zdemolują im domu podczas ich nieobecnośco? :D A moze ktoś inny wbije na imprezkę? O tym już w następnym rozdziale.

Dziś chyba pierwszy raz napisałam fragment z perspektywy Laury, bo stwierdziłam ze to jest nudne tak ciągle Harry, Emma, James idt.

Następny rozdział pojawi się w niedzielę więc już dziś życzę wam ciepłych, udanych, szczęśliwie spędzonych Świat Wielkanocnych :)  ♥

do niedzieli, buziaki :* :* :*