22. Plan doskonały.

*Emma*

Nie wiedziałam czy dobrze postępuję idąc na spotkanie z Harrym. Mam nadzieję że będzie to ostatnie spotkanie. Że zniknie z mojego życia tak szybko jak się w nim pojawił. Postanowiłam trzymać się zamierzonej wersji: to dziecko jest Jamesa. Pewnym krokiem wyszłam z samochodu i nagle zwaliło mnie z nóg. Co robi tu Amelia? Nie wierze.
,,Jeszcze jej mi tylko brakuje do szczęści''- pomyślałam ironiczne i chwyciłam za klamkę do drzwi kawiarenki.
Na miejscu siedział już Styles. Miał przy sobie bukiet czerwonych róż. Niech mnie tylko spróbuje przepraszać i błagać o powrót a pożałuje. Podeszłam i odezwałam się:
-Cześć Harry. Co robi tu Amelia.
-O witaj. Dobre pytanie, sam chciałbym wiedzieć.
Podniósł się i chciał mnie pocałować jednak ja odsunęłam się i usiadłam na krześle.Przez chwilę wpatrywaliśmy się w siebie. Każde z nas jakby w myślach błagało by ta druga osoba rozpoczęła tą rozmowę. W końcu postanowiłam przerwać denerwującą i budzącą napięcie cieszę, i zagadnęłam:
-O czym chciałeś pogadać?
-Może zamówimy coś do picia?- powiedział Harry prawie w tym samym czasie.- Kelner. Poproszę dwie kawy.
-Yyy.- chrząknęłam.- Ja nie mogę pić kawy więc poproszę sok pomarańczowy.
Gdy złożyliśmy zamówienia i kelner odszedł, Harry chwycił mnie za rękę, którą szybko mu wyrwałam. Odetchnął rozdzierająco, po czym zaczął:
-Ja... Ja chciałem o nas porozmawiać.
-Ale nie ma żadnych nas. Dziecko które noszę pod swoim sercem jest Jamesa. Wyprzedzam twoje kolejne pytanie, tak, jestem tego pewna.
-Ale..- zaczął błagalnym tonem ale ja mu przerwałam.
-Muszę do toalety, daj mi dziesięć minut.
Podniosłam się z zajmowanego siedzenia i wyszła. Weszłam do kabiny i zamknęłam drzwi. Oparłam się o umywalkę i spojrzałam w odbicie. Miałam wielką nadzieję że po raz ostatni muszę go okłamywać. Mimo iż on zrobił mi tak wiele złego nie potrafiłam normalnie spojrzeć mu w oczy. Chyba mam za dobre serce. Umyłam ręce, poprawiłam makijaż i wyszłam z toalety. Gdy wróciłam do stolika nasze napoje już na nas czekały. Przysiadłam się i Harry kontynuował:
-Naprawdę żałuję tego co zrobiłem. Gdybym mógł cofnąć czas, wybaczyłbym ci tą zdradę. Bylibyśmy teraz po ślubie.
-Ale nie cofniesz czasu Harry! Ja już wtedy, po tym jak poszłam do łóżka z Jamesem byłam hipokrytką. Kochałam Jamesa ale wmawiałam sobie że to ciebie kocham. Przepraszam, bardzo cię przepraszam.
- Sięgnęłam po szklankę z moim zamówieniem i już miałam wziąć łyk, gdy do kawiarenki wpadła przerażona Amelka i zawołała:
-Emma nie! Proszę cię nie pij tego!
Harry spiorunował ją wzrokiem a ja zbaraniałam.
-O co ci chodzi? Dlaczego mnie obserwujesz?
-No bo... No bo Harry mnie zmusił, powiedział że jak komuś wygadam to mnie zabiję, ale ja nie mogę... Nie mogę tak...- mówiła przez łzy.
-Amela, spokojnie. Powiedz o co ci chodzi.
-No bo on dorzucił ci do napoju tabletek wczesnoporonnych. Chce żebyś poroniła to dziecko.
-Harry, o czym ona mówi?- skierowałam pytanie do Harrego i czekałam na jakąkolwiek odpowiedź.
W tym momencie Styles zerwał się do ucieczki a z kieszeni jego płaszcza wypadło opakowanie tabletek. Chciał je podnieść jednak ja byłam szybsza. Gdy zobaczyłam te tabletki i to co pisze na ulotce zrozumiałam że on naprawdę chciał to zrobić. Dosypał mi do napoju 10 małych pigułek. Wściekła wrzasnęłam:
-Co ty idioto chciałeś zrobić?! Sądząc po ilości tabletek chciałeś nie tylko uśmiercić to dziecko ale sprawić by coś mi się stało! Jak mogłeś siedzieć tu przede mną  i kłamać mi prosto w oczy?! Nienawidzę cię!
Wybiegłam z kawiarni. Usiadłam na ławce a z moich oczu poleciały łzy. Na co ja naraziłam moje dziecko? James miał rację. Po chwili dosiadła się do mnie Amelia. Niepewnym głosem spytała:
-Co mogę dla ciebie zrobić?
-Mogłabyś zdobyć mi ten sok, który chciałam wypić? Proszę.
Moja była przyjaciółka kiwnęła twierdząco głową i poszła jakimś cudem odzyskać dla mnie ten napój. Chciałam mieć dowód na policji że Harry chciał zabić moje dziecko. W między czasie zadzwoniłam do Jamesa. Zdołałam wydusić tylko:
-James, błagam przyjedź pod tą kawiarnię w której umówiłam się z Harrym...

*James*

Gdy usłyszałem zapłakany głos Emmy w słuchawce spanikowałem. Wiedziałem że ten kretyn coś jej zrobił. Po prostu to czułem. Jak on mógł? Tym razem zamierzam zgłosić to na policję i wyciągnąć wszystkie jego winy. Wsiadłem w samochód i nie zważając na ograniczenie prędkości pojechałem prosto do kawiarni. Było już dość późno i słońce chowało się za horyzontem. Gdy dojechałem na miejsce zobaczyłem siedzącą na ławce Em a obok niej... Amelie? Co ona mogła tu robić? Jej obecność bardzo mnie zdziwiła. Wysiadłem z samochodu i podbiegłem do Roztrzęsionej ukochanej. Usiadłem obok niej i mocno ją przytuliłem. Roztrzęsiona Emma przytuliła się do mojej klatki. Po krótkim wyczekiwaniu, spytałem:

-Kotku co się stało? Co on ci zrobił?

Emma otarła łzy i uspokoiła oddech. Wzięła trzy głębokie wdechy i powiedziała:

-Tylko obiecaj że nie zrobisz niczego głupiego... Dosypał mi tabletek antykoncepcyjnych do napoju. 

Po takiej wiadomości zamilkłem z przerażenia. Myślałem że on jest zdolny do wszystkiego ale tego akurat się nie spodziewałem. Miałem ochotę rozszarpać go na kawałki. Siedziałem i tępo patrzyłem w przestrzeń a w moich oczach z pewnością malowała się niewyobrażalna wściekłość. 

-Gdyby nie Amelia.- odezwała się Em i spojrzała na swoją ex przyjaciółkę- nasze dziecko pewnie by umierało teraz a ja skutki odczułabym za kilka godzin gdy było już za późno. Co teraz zrobimy?

-Teraz to zabieram cię do domu.- powiedziałem z niezwykłym spokojem.- Zmarzłaś? Dam ci kurtkę.

Bez zastanowienia ściągnąłem z siebie kurtkę i zarzuciłem ją Em na ramiona po czym odprowadziłem ją do samochodu. Wróciłem na chwilę aby porozmawiać z Amelką. Podszedłem do ławki na której siedziała i zacząłem:

-Dziękuję.

-CO?- spytała oszołomiona

-Dziękuję za to że uratowałaś moje dziecko. Nie spodziewałem się tego po tobie.

-Nie ma sprawy.- uśmiechnęła się beznamiętnie. 

- Mogłabyś potwierdzić to że Harry dosypał Emmie do picia tych tabletek.

-Tak, mogę. Wyślę ci na maila pewien filmik który wszystko ci wyjaśni, a tymczasem pa.

-Pa.- pożegnałem sie i odszedłem do samochodu.

Przez drogę do domu nie odzywaliśmy się z Em ani słowem. Każde z nas czuło w sobie nienawiść i niechęć do Stylesa. Tym razem zniszczę go perfekcyjnie. Nie wywinie się od tego. Nie tym razem. Gdy dotarliśmy do domu Emma niemal bez słowa poszła pod prysznic. Czułem się dziwnie i miałem wrażenie że w jej dziwnym zachowaniu maczał Harry. A może tylko mi się wydawało? Może nadal była mocno wstrząśnięta tym co chciał zrobić jej były...

________________________________

Czy Harry wywinie się z tego? Co go czeka? Wierzycie w przemianę Amelii? Co gorszego może spotkać Emmę i Jamesa?

Wiem że rozdział miał być wczoraj ale nie dałam rady. Kończyłam czytać sagę ,,Szeptem'' ostatni tom, nie mogłam się oderwać i ani sie na kapłam a zasnęłam na książce. 

+prosze, przeczytajcie notkę która pojawi się już dziś, może jutro

buziaki :*

21. Chcesz tego słuchać?

*James*

To był jeden z najwspanialszych dni w moim życiu. Usłyszeć bicie serca swojego dziecka to jest naprawdę wspaniałe uczucie. Nie mogłem opanować swojego wzruszenia nawet gdy wróciliśmy do domu. Emma poszła wziąć prysznic a ja w tym czasie wziąłem zdjęcia usg i płytkę którą nagrała nam pani doktor i włączyłam laptopa. Jeszcze raz miałem ochotę posłuchać bicia serca mojego dziecka. Gdy je znów usłyszałem do oczu napłynęły mi łzy. Gdy Em weszła do salonu otarłem dyskretnie oznaki wzruszenia jednak ona była szybsza i powiedziała z irytacją:

-Nie rozumiem, czemu wy faceci tak się wstydzicie swoich uczuć. 

-Może dlatego że żaden z nas nie chce być mięczakiem tylko samcem alfa?

W odpowiedzi usłyszałem tylko cichy chichot który zignorowałem. 

-Co dalej robimy z moją matką i Harrym?- spytała po dłuższej chwili milczenia.

-To zależy tylko od ciebie.

-To jest trudne. Z jednej strony nie chcę aby matka okłamywała mojego ojca, ale z drugiej przecież on się załamie jak usłyszy taką wieść o swojej wspaniałej ''żonie''.

Emma podeszła i przytuliła się do mnie. Oparła głowę na mojej klatce piersiowej z ja zacząłem gładzić ją po włosach. PO chwili wyszeptała:

-To jest takie trudne.

-Jest trudne. ale wybrniemy z tego razem. Nie zostawię cię z tym samej. 

-Bardzo cię kocham.

-Ja ciebie też. A wiesz..- urwałem, a raczej przerwał mi dźwięk telefonu Emmy. 

Moja dziewczyna podniosła się i spojrzała na wyświetlacz. Po chwili z irytacją powiedziała:

-Harry... Boże czego on chce?!

-Odbierz to się przekonamy. 

Czułem że brunetka jest niezadowolona ale po chwili odebrała telefon. Włączyła na głośnomówiący i z pełnym irytacji głosem zaczęła:

-Czego chcesz?

-Spotkać się. Obiecałaś mi to. Musimy przegadać kilka spraw. Chcę ci je przedstawić w innym świetle niż zdążył już to zrobić James. 

-Skąd ta pewność że mam ochotę słuchać kolejnych kłamstw z twoich ust?

-O ile się nie mylę napisałaś mi sms'a że po powrocie do LA spotkamy się i pogadamy o dziecku.- podszedł mnie dość sprytnie.- Mam teraz chwilę wolnego. W kawiarni ,,Dreams''? Za pół godziny? Będę czekał.

-Niech ci będzie.- odpowiedziała Em.

Ta odpowiedź nie spodobała mi się. Ona chce słuchać jego wyjaśnień. Natychmiast zareagowałem:

-Ty po tym wszystkim chcesz słuchać jego wyjaśnień? Kochanie proszę cię.

-James, obiecałam mu to! 

-Dobra, ale ja jadę z tobą- jak zwykle starałem się postawić na swoim.

-To nie jest dobry pomysł!- natychmiast zaprotestowała Emma.- Pogadam z nim w cztery oczy, wyjaśnimy sobie to i owo i wrócę. Nie bój się, Harry tym razem mnie nie porwie. 

-Niech ci będzie- niechętnie ustąpiłem.- tylko wracaj szybko.

Ucałowałem ją na pożegnanie i Emma wyszła. Byłem poirytowany że tak łatwo jej ustąpiłem. A co jeżeli Harry wygada jej o tym co mu powiedziałem w sprawie ojcostwa? Em będzie z pewnością wściekła. Zmartwiony tym co będzie dalej a zarazem wkurwiony na Stylesa walnąłem się na kanapę i niemal natychmiast odpłynąłem do krainy snu...

*Laura*

Wróciłam do domu długo przed Zaynem. Zdziwiło mnie to ponieważ zwykle to on czekał na mnie z kolacją. Postanowiłam że tym razem będzie nieco inaczej. Mimo iż nie umiem zbytnio gotować postanowiłam spróbować swoich kulinarnych możliwości. Ubrałam niebieski fartuszek i zabrałam się do gotowania. Postawiła na klasykę. Przygotowałam ulubione spaghetti Zayna, zapaliłam świece na stole, otworzyłam wino aby ''pooddychało'' i udałam się na górę. Zanim jednak przemierzyłam wszystkie stopnie prowadzące na górę w zamku do drzwi usłyszałam dźwięk przekręcanego klucza. Zayn wrócił. Kuźwa, nie zdążę się przebrać. Pośpiesznie ściągnęłam fartuszek i wrzuciłam go za dużego kwitka po to aby się nie zbłaźnić. Pośpiesznie zbiegłam na dół i rzuciłam się w ramiona swojemu ukochanemu. 

-Myślałem że to ja będę na ciebie czekał a tu role się nieco odwróciły. Przepraszam za spóźnienie słoneczko.- powiedział Zayn. 

- Nic się nie stało. Siadaj, zrobiłam twoje ulubione spaghetti.

Posiłek minął nam w przyjemnej atmosferze. Śmialiśmy się, rozmawialiśmy. Obiecaliśmy sobie że dziś ustalimy szczegóły związane z naszym ślubem który miał odbyć się za niecałe 4 miesiące. Usiedliśmy z lampkami wina, laptopem na kolanach przy kominku w salonie i zaczęliśmy sporządzać listę gości. Oczywiście znalazła się na niej Em wraz z James ale nie spodobało mi się to że był na niej Styles. Przemilczałam jednak ten fakt z uwagi na to że Zayn i Harry byli najlepszymi kumplami i nawet jeśli ostatnio trochę się posprzeczali to widocznie sie pogodzili. Mieliśmy wybrać menu które miałam zatwierdzić w restauracji gdzie organizowaliśmy wesele. Oczywiście była to jedna z najlepszych w LA. Wybierał ją Zayn i kilka dni temu byliśmy tam na kolacji by sprawdzić jakie mają jedzenie. Oczywiście mój ukochany miał świetny gust. Gotowali wyśmienicie. Większość rzeczy została już załatwiona, pozostała tylko kwestia świadków. Pewna siebie powiedziałam:

-No na pewno Emma i...- tu urwałam w oczekiwaniu na to że Malik coś powie

-...I Harry- powiedział po chwili milczenia.

-Harry? Serio? A nie mógłby być Niall lub Liam? 

-Nie! Laura, to mój najlepszy przyjaciel.

-Tak, a kilka dni temu jak byłeś na niego wkurwiony to jakoś zapomniałeś że jest to twój najlepszy przyjaciel, tak?- odgryzłam się z ironią

-Byliśmy pokłóceni, ale się pogodziliśmy. Nie jesteś w stanie tego zaakceptować? 

-Nie, nie zaakceptuję tego że jest on dla ciebie ważniejszy niż nasz ślub!- krzyczałam.- Wiem że byłeś z nim dziś na piwie, że chodzisz z nim do baru codziennie! Robisz ze mnie głupią?!

-Kochanie, uspokój się.- podszedł i przytulił mnie. 

Przez chwilę staliśmy w milczeniu i Zayn myślał że załagodził sprawę jednak mylił się. Ledwie słyszalny szeptem powiedziałam:

-Wybieraj, albo koledzy i imprezy do rana, albo ja...

-Nie każ mi wybierać pomiędzy przyjaciółmi a tobą!- tym razem on się zdenerwował. 

-W takim razie... ŚLUBU NIE BĘDZIE!

_________________________________________________

Jaką ''niespodziankę'' szykuje Harry dla Em? Czy ślubu Laury i Zayna faktycznie nie będzie? A może Laura zrobiła niepotrzebną awanturę? O tym wkrótce. 

No i trzymam was w niepewności. Myśleliście że dowiecie się jak przebiegnie spotkanie Herriego z Em a tu BUM. Nie ma! Ale szykuję dla was szok i momenty zgrozy! Dawno nie było Amelii, znienawidzonej przez was laski więc za tydzień znów zagości w życiu Emmy. 

na dziś się żegnam, spotykamy się jutro o stałej porze :* do zobaczenia :) 

20.Przepraszam...

*Laura*

Byłam zszokowana tym co opowiedziała mi Emma, ale nie chodziło tu o kłamstwa Jamesa ale o to co wyprawia jej matka z Harrym. Jak oni mogli zrobić jej coś takiego? Przez nich teraz biedna Em pokłóciła się z Jamesem. Oczywiście co do kłótni z Jamesem to musiałam niestety przyznać rację Maslowowi. Zrobił to dla jej dobra. Choć z drugiej strony Em jest w ciąży, hormony buzują i chłopak mógł się spodziewać jak zareaguje jego ukochana. Em mieszkała z nami dopiero jeden dzień. Oczywiście nie przeszkadzało mi to, mogłaby nawet zamieszkać na zawsze gdyż z Zaynem nie da się zrobić zakupów w internecie, nie pomoże mi w doborze sukienki a i nie o wszystkim mogę z nim porozmawiać. Dzisiaj przegadałam z przyjaciółką prawie całą noc. W końcu poszłyśmy spać ale nie z powodu braku tematów czy zmęczenia tylko dlatego że Emma miała jutro wizytę u ginekologa i musiała być wypoczęta. Oczywiście, jak to ona, wahała się czy zabrać na tą wizytę Jamesa czy iść na nią sama. Z Zaynem namawialiśmy ją żeby porozmawiała szczerze z Jamesem i zabrała go na wizytę kontrolną ale ona jak zwykle rzuciła to swoje zastanowię się i uciekła do pokoju.

Tego dnia spałam chyba do 11:00. Gdy wstałam zauważyłam że nie ma obok mnie Malika, za to na stoliku jest taca ze śniadaniem i karteczka. Podniosłam kawałek papieru i przeczytałam:

,,Nie chciałem cię rano budzić więc wyczmychnąłem po cichu do pracy. Wrócę jak zwykle i przygotuję dla nas kolację. Na razie życzę ci smacznego śniadanka i do zobaczenia wieczorem kociaku 

                                                                                                                                              buziaki :* 

twój Zayn :)  ''

Po przeczytaniu tej karteczki mój humor od razu był o sto punktów lepszy. A czekała mnie dziś ciężka sesja. Miałam do studia na 13:00 więc przed wyjściem chciałam pogadać Emmą. Zaglądnęłam do jej pokoju i zauważyłam że pakuje swoje rzeczy. Zdziwiona podeszła i spytałam:

- Emma, co ty robisz? Gdzie się wyprowadzasz?

-Wracam do Jamesa. Tam gdzie moje miejsce. Przemyślałam sobie wszystko i zrozumiałam że to ja popełniłam większy błąd niż on. Napadłam na niego jakby mnie zdradził lub coś gorszego.

-A, no to dobrze. Fajnie że wrócicie do siebie. 

-Nie jestem pewna czy wrócimy. Czy James będzie mnie jeszcze chciał po tym jak mu nagadałam...- posmutniała.

-Nie martw się.- podeszłam i przytuliłam przyjaciółkę.- Na pewno cię nie odtrąci. Macie mieć razem dziecko, kochacie się i odbudujecie na nowo lekko nadszczerbniętą relację.

-Myślisz?- zapytała z nadzieję Em

-Jestem tego pewna.- zapewniłam z uśmiechem na ustach.- No dobrze to ja muszę lecieć na sesję bo już późno, a Jacob nie lubi spóźnień.

- Ok, ja też już spadam, trzymaj za mnie kciuki.

Na pożegnanie przyjaciółka podeszła, przytuliła mnie i opuściła moje mieszkanie. Ja tymczasem powędrowałam do swojej garderoby ubrać się. W duchu liczyłam na to że nasze zakochańce jakoś się pogodzą. Zresztą ich zgoda była niemal pewna. Oni poza sobą nie widzą świata. Zupełnie tak jak ja z Zaynem. Oby nadal nam się tak układało.

*Emma*

Nawet nie zjadłam śniadania tylko od razu podążyłam do domu. Martwiłam się o Jamesa. Nie miałam z nim kontaktu od prawie dwóch dni. Wprawdzie wyłączyłam telefon gdyż moja matka i Harry próbowali się ze mną skontaktować a mnie drażniło to że co pięć minut do mnie wydzwaniają. Telefon włączyłam dopiero przed domem. Zobaczyłem 110 nieodebranych połączeń od Jamesa i około 50 wiadomości. Postanowiłam ich nie czytać tylko od razu rozpoczęłam poszukiwania moich kluczy w torebce. W końcu je znalazłam i dostałam się do domu. Jak zwykle panował w nim porządek. Gdzieniegdzie były tylko rozrzucone podkoszulki, bluzy czy buty. Zaczęłam szukać Jamesa. Nie zajęło mi to długo gdyż znalazłam go w naszej sypialni. Spał przytulony do... Tak spał przytulony do mojej bluzki która pachniała mną a z boku na pościeli leżało zdjęcie usg naszego dziecka. Podeszła do niego i okryłam go kołdrą. Odłożyłam torbę i przysiadłam na skraju łóżku. Nie mogłam się powstrzymać od tego aby go nie dotknąć i pogłaskałam go po policzku. Miał na nim dość duży zarost co świadczyło że nie golił się od kilku dni. Ściągnęłam buty i ułożyłam się obok niego przytulając go. Mój ruch zbudził go. Przetarł oczy i na mój widok lekko się uśmiechnął. Gdy zobaczył że odwzajemniłam jego uśmiech, wstał do pozycji siedzącej, chwycił mnie za rękę i zaczął:

-Skarbie, tak bardzo cię przepraszam. Nie chciałem cię oszukać, chciałem tylko waszego dobra...- gdy tak mówił do jego oczu zaczęły napływać łzy.

Podniosłam się z poduszki i czule do objęłam. Ułożył głową na moim ramieniu a ja powiedziałam:

-Wiem, kochanie wiem. To ja cię powinnam przeprosić. Zachowałam się jak rozhisteryzowana nastolatka. Nie wiem co we mnie wstąpiło, do hormony zaczynają buzować. 

Przez chwilę milczeliśmy, tuląc się do siebie, po czym dorzuciłam z uśmieszkiem:

-Teraz, skoro zobowiązałem się do tego dziecka, do tego że mnie kochasz, będziesz musiał znosić moje humorki jeszcze przez jakieś 7 miesięcy. 

- Wytrzymam.- powiedział i złożył delikatny pocałunek na moich ustach. 

Znów ułożyliśmy się na łóżku. Nagle przypomniałam sobie o mojej wizycie. Zerknęłam na telefon  i odetchnęłam z ulgą. 13:34. Mam jeszcze sporo czasu.
-Dziś mam wizytę kontrolną u ginekologa. Chcesz iść ze mną?- spytałam Jamesa.
Na jego twarzy natychmiast pojawił się uśmiech. Odetchnął po czym powiedział:
-Oczywiście że chcę.
-No to super, mam na 17. Teraz idę się rozpakować i powypakowywać ubrania których ty jeszcze nie zdążyłeś.
Jak powiedziałam tak też zrobiłam. Weszłam do mojej garderoby i zauważyłam setki porozrzucanych ubrań, walizek, kartonów. Byłam wściekła że nie ogarnęłam tego wcześniej. Zabrałam się więc za układanie tego w szufladach i wieszanie na wieszakach. Została mi jeszcze kolekcja moich ukochanych bucików gdy spojrzałam na zegarek. OMG, już 16. Szybko rzuciłam wszystko i poszłam ubrać się. Trochę wydłużyło mi się to dlatego z domu wyjechaliśmy mocno spóźnieni. Byłam zła na siebie i Jamesa za to że spóźnimy się i to już na pierwszą wizytę. Dzięki Bogu udało nam sie dotrzeć na czas i punktualnie o 17 zostaliśmy zaproszeni do gabinetu. Na samym początku przedstawiłam wyniki badań i USG, a dopiero po sprawdzeniu ich lekarka zaproponowała:
-No to co, sprawdzamy co tam u państwa dziecka słychać.
Oboje pokiwaliśmy twierdząco głowami po czym lekarka dodała:
-Rozumiem że pan chce być obecny przy badaniu, tak?
-Tak-odpowiedziałam pewnie za Jamesa i pani doktor przystąpiła do badania.
Przez chwilę wpatrywaliśmy się z monitor na którym niemal nic nie widzieliśmy po czym jednak pojawiła się mała kuleczka z plamką. No już nie taka mała, 6 tydzień w końcu.
- O proszę zobaczyć, to jest państwa dziecko. Rozwija się prawidłowo. A teraz posłuchamy bicia serduszka.
i Już po chwili usłyszałam  szybkie i równomierne bicie serca mojego dziecka. Oczy zaszły mi łzami wzruszenia i z ogromnym uśmiechem na twarzy spojrzałam na Jamesa. Zobaczyłam jego lekko zaszklone oczy i delikatny uśmiech.
_________________________________________________
Czy Laura i Zayn będą szczęśliwi? Czy ta sielanka w życiu obydwu par potrwa długo? Kto może ją zakłócić?
Heja, hej :)
w tym tygodniu z uwagi na wolne, będzie się pojawiało dużo nowych rozdziałów, mam nadzieję że się cieszycie.
Dziękuję moim mordeczką z klasy które dziś nabijały mi wyświetlenia i podpowiadały nowe postaci które mogą się pojawić, na pewno większość z nich pojawi się w niedalekiej przyszłości :)
Na dziś żegnam, buziaki i do jutra :*

19.To koniec?

*James*

Nie mogłem powiedzieć Emmie tego co odkryłem. Nie teraz. Przecież to by ją załamało a ja nie chciałem żeby przez stres coś stało się jej i naszemu dziecku. Po chwili ciszy odpowiedziałem więc:

-Poszedłem do klubu i jakieś szczyle przeczepiły się do mnie. Chcieli kasy. Trochę sie poprzepychaliśmy, nic takiego...

-Nie oszukujesz mnie? Nie byłeś u Harrego?

-Kochanie..-zacząłem niecierpliwie.- Czy ja cię kiedykolwiek okłamałem?

W odpowiedzi Em pokiwała przecząco głową. 

-No widzisz! Nie masz się o co martwić. Dobrze ja idę to - tu pokazałem na ranę na czole.- jakoś ogarnąć i widzimy się w sypialni.

Przed wyjściem z kuchni dałem jej namiętnego buziaka w usta i podążyłem do łazienki. Miałem lekkie wyrzuty sumienia. Jakie lekkie wyrzuty? Było mi po prostu wstyd przed samym sobą że ją oszukałem. Już nie chodzi o to że nie powiedziałem jej gdzie byłem tylko o to że nie wyjawiłem jej wielkiego sekretu jej matki. Choć przecież nie mogę tak po prostu zrujnować małżeństwa moich przyszłych teściów? Oni by mi tego nie wybaczyli. Zacząłem zmywać krew z czoła gdy do łazienki wpadła zdenerwowana Emma. Trzymała w dłoni mój telefon i krzyczała:

-Jak mogłeś mnie okłamać? Myślałam że mogę ci zaufać a tu okazuje się że nie dość że okłamałeś mnie w sprawie tego gdzie byłeś to jeszcze nie powiedziałeś mi o romansie mojej matki! W ilu rzeczach mnie jeszcze oszukiwałeś?

-Kochanie, nie oszukiwałem cię nigdy, to był ten jeden raz, kiedy nie...

-Milcz!- przerwała mi.- To był jeden raz i o jeden raz za dużo. Dostałeś sms'a od Harrego, uwaga cytuję: ,,Jeżeli powiesz Emmie o tym że zobaczyłeś mnie z jej matką to ciężko tego pożałujesz i zgłoszę na policję dzisiejsze pobicie''. 

Staliśmy przez chwilę w milczeniu. Z oczu Emmy powoli zaczęły lecieć łzy. Podszedłem do niej. Chciałem ją przytulić jednak ona odepchnęła mnie. Powiedziałem wtedy:

-Kochanie, przepraszam.

- Powiedziałam milcz!- krzyknęła znów.- Nie chcę cię znać! Zapomnij o mnie i o dziecku.

Powiedziawszy to wybiegła z łazienki prosto do garderoby. Wzięła podręczną torbę i zaczęła wrzucać do niej ciuchy. Wyrwałem jej bluzkę i zawołałem:

- CO ty wyprawiasz? Teraz chcesz się wyprowadzić? Teraz? Gdy już wszystko zaczęło się układać? Pomyśl o dziecku, nie myśl tylko o sobie!

-I gdy to wszystko zaczęło się układać ty musiałeś to spieprzyć, standard! Właśnie w tej chwili myślę tylko o dziecku i o tym że nie będzie się wychowywało z człowiekiem który jest oszustem.

Spakowała część swoich rzeczy i minęła mnie w progu bez słowa. NIE! To nie może się ta skończyć! Kocham ją najbardziej na świecie i będę o nią walczył! Pobiegłem za nią. Udało mi się złapać ją w progu gdy już wychodziła.

-Em, kochanie, błagam cię na kolanach.- tu uklęknąłem na kolana.-wybacz mi, skarbie. Nie wyobrażam sobie życia bez was.

-Będziesz musiał sobie wyobrazić bo to koniec!- wykrzyczała i minęła mnie.

Gdy już miała wychodzić odwróciła się i powiedziała:

-Po resztę rzeczy wezmę jutro.

Trzasnęła drzwiami i wyszła a mnie zalała fala łez. Dlaczego ją oszukałem? Mogłem od razu powiedzieć jej prawdę.

*Emma*

Nie mogłam znieść tego jak ten dupek mnie potraktował? Jak mógł mnie oszukać? Myślałam że mogę mu bezgranicznie zaufać, jednak pomyliłam się. Moje dziecko na pewno nie będzie się z nim wychowywać. Mimo że go tak bardzo kochałam to nie zasługiwał na drugą szansę. Przecież nie okłamuję się kogoś kogo się kocha i kto ci ufa? Nie potrafiłabym mu teraz na nowo zaufać. NIGDY! Wyjadę stąd i postaram się o nim jak najszybciej zapomnieć! Tylko że pojawił się problem. Po pierwsze nie mogę wyjechać bez reszty rzeczy a po drugie muszę iść na umówioną wizytę u ginekologa którą miałam jutro. Nie spostrzegłam się nawet że jest już pierwsza w nocy. Co ja teraz mam robić? Mogłabym pójść do hotelu jednak nie potrafiłabym teraz siedzieć sama w czterech ścianach? Ale przecież nie jestem sama! Mam dziecko. Gdy myślałam o moim maleństwie mój humor od razu się poprawiał. Spojrzałam na mój brzuch i pogłaskałam go. Postanowiłam pojechać do Laury. Wiedziałam że jest teraz z Zaynem, który z pewnością od razu zadzwoni i opowie wszystko Harremu jednak potrzebowałam jej wsparcia. Zadzwoniłam po taksówkę. Gdy znalazłam się pod drzwiami mieszkania mojej przyjaciółki przez chwilę wahałam się ale w końcu zadzwoniłam dzwonkiem. Otworzył mi Zayn. Mój widok lekko go zdziwił. Przez chwilę staliśmy bez słowa w końcu powiedział:

- Hej Emma, co cię tu sprowadza?

- Cześć Zayn, jest może Laura?

- Wiesz,- zaczął.- jeszcze jej nie ma. Dziś ma nocne zdjęcia na sesji do jakiegoś magazynu czy coś, wróci późno, za jakąś godzinkę, ale wejdź. Poczekasz na nią.- zaprosił mnie do środka.

-Dzięki.

-Słyszałem o twojej ciąży, gratuluję.- powiedział dość sympatycznie na rozluźnienie sytuacji.

Uśmiechnęłam się tylko, po czym odpowiedziałam:

-No niespodziewanie ale jestem. Dziękuję, cieszę się z tego. 

- A jeżeli mógłbym zapytać, coś się stało? Jakaś kłótnia z tatusiem dziecka?- zapytał dość ''delikatnie''.

- Tak, opowiem ci wszystko, znaczy wam, tobie i Laurze. Tylko mam dwie  prośby. Pierwsza jest taka czy mogłabym się zatrzymać u was na kilka dni, potem wyjadę do rodziców ale na razie nie mam zbytnio gdzie mieszkać. A druga to taka czy mógłbyś mi zrobić herbatki bo przemarzłam strasznie.

-Na obydwie twoje prośby odpowiadam: oczywiście.- uśmiechnął się.

Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu, po czym Zayn oprzytomniał z transu myślowego i rzucił:

-To ja zrobię ci tą herbatkę a ty mi o wszystkim opowiesz.

- Pokiwałam twierdząco głową a on zniknął w kuchni. W sumie jest całkiem w porządku. Znałam go jako niepokornego podrywacza kobiet, który na wszystko odpowiadał swoimi chamskimi tekstami a teraz zmienił się. Przynajmniej moja przyjaciółka ma szczęście w miłości. Mimo iż Zayn był podrywaczem i nigdy nie miał stałej kobiety, to według Harrego był lojalny i uczciwy. I mam nadzieję że taki pozostał. Chciałam żeby Laura była szczęśliwa. Gdy Zayn wrócił zaczęłam mu o wszystkim opowiadać. O tym że James mnie okłamał i oczywiście nie pominęłam wątku romansu Harrego z moją matką. Tym drugim zachowaniem mój towarzysz rozmowy był wręcz zbulwersowany. On opowiedział mi o swoim konflikcie z chłopakami z 1D i o ślubie z Laurą który planuję. Ucieszyłam się na wieść o ślubie mojej przyjaciółki. Pogratulowałam im zaręczyn i oboje zamilkliśmy. 

- Wiesz co- zaczął Zayn- myślę że nie powinnać odstawiać Jamesa na boczny tor tylko z powodu kłamstwa. Z tego co mi powiedziałaś zrobił to tylko po to aby chronić ciebie i wasze dziecko przed stresem który może wam zaszkodzić.

- Jak tak na to teraz patrzę z perspektywy czasu to trochę przegięłam. Nie powinnam była z nim zrywać. On chciał dobrze.

Po tej krótkiej wymianie zdań oboje zamilkliśmy. Wiedziałam że Zayn ma stuprocentowa rację. Nadal jednak się wahałam w sprawie powrotu do Maslowa. A co jeżeli nie będę potrafiła mu na nowo tak samo silnie zaufać...

_____________________________________________________

Czy Emma i James wrócą do siebie? Kto może im w tym przeszkodzić? Czy związek rodziców Emmy rozwali się? O tym wkrótce :)

Nie wierze, napisałam ten rozdział ;o. Ale to było wspaniałe. Normalnie tak sobie wczoraj pół nocy myślałam co pisać ale nic mi do głowy nie przychodziło aż tu nagle dziś oglądam sobie powtórki HK i taki zajebisty pomysł na dalsze pisanie mi wpadł. Znaczy zajebisty jak zajebisty, wy to musicie ocenić nie? Ale moim jakże skromnym zdaniem jest to jeden z lepszych rozdziałów, jestem z niego zadowolona :)

no to zmykam, kolejny rozdział <być może> jutro :) 

trzymajcie się buziaki :* :* 

+ wiem, tytuł nie powala :(

18. Szokujące spotkanie...

*Emma*

Gdy znalazłam się już w hotelu szybko włączyłam laptopa. Moim jedynym marzeniem było jak najszybciej znaleźć się w Los Angeles, z Jamesem. Sprawdziłam loty. Był za 2 godziny, lot jakichś tanich linii lotniczych do LA. Postanowiłam skorzystać. Wiedziałam że lot takimi liniami nie jest zbyt bezpieczny ale miałam to gdzieś. Nie chciałam zostać tu ani minuty dłużej. Pośpiesznie spakowałam wszystkie swoje rzeczy i zamówiłam taksówkę. Na lotnisku byłam grubo przed czasem. Wzięłam więc swoje rzeczy i udałam się do najbliższego automatu po kawę. Wiedziałam że jeżeli James by zobaczył że piją kawę, nieźle by się wkurzył, ale w tym momencie potrzebowałam czegoś na odstresowanie. Kawa zawsze działała najlepiej na moje emocje. Teraz najchętniej po tej trudnej rozmowie zapaliłabym sobie fajkę ale wiedziałam czym grozi palenie w ciąży. Nie! Nie ma mowy! Nie będę narażać swojego dziecka na takie coś! Szybko odgoniłam od siebie tę myśl. Wyciągnęłam z kieszeni telefon i napisałam sms'a do Jamesa:

,,Bardzo za tobą tęsknię. Już nie mogę się doczekać kiedy znów się zobaczymy. Kocham cię :*''

Wysłałam sms'a i już miałam schować telefon do kieszeni gdy przypomniałam sobie o jednym fakcie. Przecież ja miałam chodzić co dwa tygodnie na wizytę do ginekologa, a przez te wakacje, rodziców i Harrego kompletnie o tym zapomniałam. Postanowiłam jak najszybciej zarejestrować się na wizytę. Zadzwoniłam do niej. Pojutrze, piątek, 17:00. Jest okej. Mam nadzieję że James znajdzie pół godziny czasu i przyjdzie. Ostatnio dużo pracuje. Pewnie siedzi teraz wieczorami na planie i się męczy. Kurde, przecież ja nie mogę żyć na jego koszt! Muszę wrócić do agencji, do pracy! Wprawdzie James nie zgodzi się abym robiła sobie sesje w ciąży, ale ja nie zamierzam go słuchać! Przez to myślenie, nawet nie zauważyłam a już była godzina mojego odlotu.Gdy już wreszcie siedziałam w samolocie mogłam w pełni odetchnąć w ulgą. Jednak Londyn nie będzie mi się kojarzył zbyt dobrze i szybko tu nie wrócę. Oczywiście zdawałam sobie sprawę z faktu że moje dziecko musi mieć kontakt z dziadkami i nie zamierzałam im go utrudniać ale moje relacje z mamą nigdy nie powrócą do tych sprzed lat. Było mi z tego powodu przykro jednak musiałam się z tym pogodzić. Moja własna matka mi nie wierzy... To było okropne. Dobrze że chociaż miałam oparcie w tacie. On może inaczej patrzył na tą sprawę i gdyby nie żady silnej ręki które sprawowała w domu moja mama, tato z pewnością cieszyłby się z tego że będzie miał wnuka. Z podręcznego bagażu wyciągnęłam moją ulubioną książkę i odpłynęłam w literacki świat. Nim się obejrzałam samolot podchodził do startowania z LA. Byłam szczęśliwa że wreszcie tu wróciłam. Uwielbiałam to miasto i moje dziecko musi wychować się właśnie w nim. Postanowiłam zamówić taksówkę i nie budzić Jamesa który pewnie śpi. Pod naszą willę dotarłam w przeciągu połowy godziny. No tak, pierwsza noc w nowym łóżku. Nie zdążyłam jej jeszcze dokładnie obejrzeć więc jutro będę miała na to czas. Z trudem wtaszczyłam ciężką walizkę do holu i zaświeciłam światło. Wtedy z głębi domu wyszedł w samych bokserkach zaspany James. Gdy mnie zobaczył natychmiast się rozbudził i podbiegł mnie przytulić.
- Czemu nie zadzwoniłaś? Przyjechałbym po ciebie.
- Nie chciałam cię budzić, wiem że dużo pracujesz....- powiedziałam i podniosłam moją walizkę z zamiarem wniesienia jej do garderoby.
Jamesowi jednak udało się mnie wyprzedzić. Podniósł walizkę mówiąc:
- I ty to sama dźwigałaś?
-Przykro mi kochanie, ale nie mam bagażowego który nosi za mnie moje torby.- powiedziałam z lekką ironią.
-W takim razie będę musiał ci go załatwić, nie możesz tego dźwigać.- skarcił mnie i zaniósł moją walizkę do garderoby a ja tymczasem wskoczyłam do wanny.
Leżałam i relaksowałam się ciepłą wodą. Po chwili do łazienki wszedł James. Zaczął delikatny masaż moich ramion i zapytał:
-Jak wizyta u rodziców?
-Lepiej nie pytaj... To mają być rodzice? Nie uwierzyli mi w nic, nie uwierzyli w to że Harry mnie porwał, znęcał się nade mną. A na wieść o tym że jestem w ciąży nie zareagowali pozytywnie.- opowiedziałam oburzona.
-Wiesz może jeszcze...- w tym momencie przerwał nam dźwięk mojego telefonu.
Podniosłam go z półki obok wanny i powiedziałam:
- Oho, mamusia dzwoni. Włączę na głośnomówiący, zobaczymy co radosnego powie mi tym razem.- powiedziałam i odebrałam telefon.- Halo mamo.
- Emma, czy ty możesz mi powiedzieć dlaczego mnie okłamałaś?- powiedziała zbulwersowana.
- Ale ja cię nie okłamałam, mamo... Kto ci jakichś głupstw naopowiadał.
- Otóż, to nie Harry cię bił tylko James! Taką przyszłość fundujesz sobie i swojemu dziecku?! Ten chłopak zniszczył twój związek z Harrym... Harry to taki porządny chłopak.
- Mamo, kto naopowiadał ci takich głupstw? Harry?!- wrzasnęłam wkurzona.
Odpowiedziała mi cisza to znaczy miałam rację. Harry nastawił moich rodziców na Jamesa! Co za prostak? Myśli że w ten sposób mnie zdobędzie? Myli się! Najbardziej żal było mi Jamesa który stał obok i słuchał bezpodstawnych oskarżeń mojej matki. Szybko rozłączyłam się i wyszłam z wanny. Owinęłam się tylko ręcznikiem i podeszłam do Jamesa który stał pochylony nad umywalką. Objęłam go od tyłu i powiedziałam:
-Głupio zrobiłam że pojechałam do rodziców... Harry naopowiadał im głupstw pod wpływem tego że pewnie matka wygadała się mu o tym co mi zrobił a on nie chcąc narazić swojej nieskazitelnej reputacji w oczach moich rodziców, oskarżył ciebie. To podłe.
- Najgorsze jest to że jestem skreślony w oczach twoich rodziców...- powiedział beznamiętnie James.
- Ale co ty mówisz, odkręcimy to jakoś razem.- zapewniałam go
- Nie kochana, ja to odkręcę.- powiedział i wybiegł z domu....

*James*

Byłem mega wkurwiony na Harrego! Jak on mógł nagadać takich głupstw? Oczernił mnie w oczach rodziców Em którzy w ten sposób nigdy mnie nie zaakceptują. Postanowiłem się odegrać. Wybiegłem z domu i wsiadłem w samochód. Przekraczając dozwoloną prędkość pędziłem prosto do mieszkania Harrego. Tym razem on musiał odpokutować za swoje winy. Zaraz po powrocie do domu postanowiłem pokazać Emmie kompromitujące tego gnoja filmiki aby raz na zawsze pożałował tego że zadarł ze mną. Gdy dotarłem na miejsce, wbiegłem do budynku i popędziłem prosto do jego mieszkania. Zapukałem energicznie do drzwi. Myślałem że go nie ma jednak po chwili usłyszałem przekręcanie klucza w zamku i drzwi otwarły się. Stanął w nich, jak zwykle z tym swoim idiotycznym uśmiechem Styles. Zdziwił go mój widok. I słusznie. Ale raczej nie zdziwi go to co planowałem mu zrobić. Przez chwilę staliśmy w milczeniu, po czym mój rywal odezwał się:

- Cóż za odwiedziny! Przyszedłeś się pogodzić?

- Pogodzić? Z tobą? Za to jakich bzdur naopowiadałeś matce Emmy ja mam sie z tobą pogodzić?- spytałem głosem pełnym ironii.

- Przecież to była sama prawda. Ty jesteś niezrównoważony psychicznie! Powinieneś się leczyć.

- Ja powinienem się leczyć? I kto to mówi? Człowiek który pobił dziewczynę którą rzekomo ''kocha''. Jesteś zerem!- wykrzyczałem mu.

Zaglądnąłem do środka gdyż usłyszałem tam czyjeś kroki. Widok osoby którą zobaczyłem w mieszkaniu Harrego zwalił mnie z nóg. W jego mieszkaniu była matka Emmy, prawie całkowicie naga, ubrana tylko w narzuconą niedbale koszulę Harrego. W pierwszych sekundach tego widoku nie byłem w stanie wypowiedzieć nawet słowa. Ten gnój wpadł w romans z matką jego byłej narzeczonej. Całe szczęście byłej. PO chwili milczenia w końcu się odezwałem:

-No proszę, proszę. Widzę że w taki to sposób przekupujesz inne kobiety. Ciekaw jestem od jak dawna to trwa. Emma będzie wprost szczęśliwa gdy się o tym dowie.- mój głos był pełen ironii i pogardy dla tych dwoje.

-To nie twój interes, Maslow!

- Poczekajcie- wyciągnąłem z kieszeni telefon.- zrobię wam zdjęcie, uśmiech.- cyknąłem im fotkę i schowałem telefon do kieszeni.

Wtedy wyprowadziłem Stylesa z równowagi. Podszedł  do mnie i warknął mi prosto w twarz:

-Masz to skasować!

-Zapomnij!- krzyknąłem i z całej siły przywaliłem mu w twarz.

Harry zatoczył się i zarył ryjem o glebę. Z jego nosa leciała krew. Podszedłem do niego i warknąłem mu prosto w twarz:

-To za te wszystkie krzywdy, śmieciu!

Już miałem odchodzić gdy Styles podniósł się i z całej siły przywalił mi z liścia. Uderzyłem głową o ścianę, mimo to podniosłem się i na odchodne posłałem mu kpiący uśmiech. Pod blokiem wsiadłem do samochodu i spojrzałem w lusterko. Miałem rozwaloną głowę. Nie mogę tak się pokazać Emmie, jednak wiedziałem że nie ukryję przed nią tego. Wyciągnąłem chusteczkę i otarłem lecącą po policzku krew a następnie znów nie zwracając uwagi na prędkość, pomknąłem do domu. Zobaczyłem palące się światło w kuchni. Wiedziałem że Emma siedzi i czeka na mnie. Wszedłem do domu i od razu podążyłem do kuchni. Wiedziałem że bede musiał sie ostro wytłumaczyć. Od razu gdy wszedłem Em dopadła mnie i zaczeła wypytywać:

 - James, gdzie ty byłeś? Martwiłam sie! O Boże, co ci sie stało w głowe?

 ______________________________________________

Czy James powie Em o swoim odkryciu ? Jak ona na to zareaguje? A może nie powie ukochanej, aby jej nie denerwowac? 

Jest, wyrobiłam sie! Miał byc jutro ale jest dziś :)

sama nwm kiedy bd next, nie wiem co dalej pisac, #help #me #plz :*

buziaki i do zobaczenia za jakis czas  :)

 

17. Prawda bywa ciężka...

*Emma*

Dziś był ostatni dzień pobytu na Gran Canarii. Wieczorem mieliśmy samolot do Londynu. Tak do Londynu. Obiecałam sobie że zaraz po zakończeniu tych wakacji pojadę do rodziców i wszystko im wyjaśnię. Nadal wahałam się czy wizyta u rodziców w towarzystwie Jamesa jest dobrym Pomysłem. Nie przepadali zbytnio za nim a wieść że jestem z nim w ciąży totalnie ich skołuje. Postanowiłam że rozmowę z rodzicami odbędę sam na sam... Nie chciałam żeby podczas tej rozmowy poleciały słowa których możemy wszyscy żałować. Gdy powiedziałam o tym mojemu partnerowi nie spodobał mu się ten pomysł. Zaczął wymigiwać się samotnego powrotu do LA pod pretekstem tego że musi mnie pilnować, że może mi stać się coś stać ale ja byłam nieugięta. Koniec końców, po obiecaniu mu że zaraz po rozmowie z rodzicami wracam do Ameryki i że będę na siebie uważać zgodził się. 

Dziś, ostatniego dnia pobytu na słonecznej wyspie wybrałam się z Laurą na zakupy. Słońce cudownie świeciło ale nam to nie przeszkadzało. Po odwiedzeniu miliona sklepów i przymiarce milionów sukienek, butów, bluzek wybrałyśmy tylko połowę z zamierzonych. Oczywiście wydałam dużo. Za dużo. Wyobrażałam sobie minę Jamesa gdy będzie sprawdzał stan swojego konta ale po pierwsze sam obiecał mi te zakupy a po drugie to są niestety moje ostatnie takie zakupy. Od teraz będę już coraz grubsza i będę musiała kupować dwa razy większe bluzki, a potem zrzucać te zbędne kilogramy żeby móc znowu pójść na normalne zakupy do butiku a nie do sklepu dla ciężarówek więc to był dostateczny pretekst na wydanie tak dużej sumy pieniędzy. Po powrocie z zakupów i nadźwiganiu się kilku kilogramów ubrań byłam wykończona. Walnęłam się na łóżko i natychmiast zapadłam w sen. Nie było mi jednak dane zbyt długo rozkoszować się tą chwilą gdyż musieliśmy zdążyć na samolot, ja do Londynu a James do LA. Miałam samolot godzinę wcześniej ale oczywiście James uparł się że musi ze mną poczekać na lotnisku. Tak jego opiekuńczość była przesłodka ale przytłaczała mnie trochę. Przy odprawie nie obyło się bez pocałunków i zapewnień że już się tęskni. Oczywiście będę za nim tęsknić ale nareszcie będę mieć czas aby odetchnąć od tej jego nadopiekuńczości. Wreszcie wsiadłam na pokład samolotu. Jak zwykle, całą podróż przespałam. Gdy dotarłam do Londynu był tam wczesny ranek. Poszłam zameldować się na jedną noc do hotelu z uwagi na to że jutro obiecałam stawić się z powrotem w naszym nowym domu w Ameryce. W hotelu odłożyłam tylko walizkę i natychmiast wybrałam się w miasto. Była 10:00. Miasto tętniło życiem. Prawdę powiedziawszy nie było mnie tu kilka tygodni ale stęskniłam się za tą piękną londyńską panoramą. Postanowiłam zatelefonować do taty. Nie znałam jego stosunku na temat całej tej sytuacji, ponieważ nie miałam czasu aby z nim porozmawiać ale miałam nadzieję że jak zawsze ciepło mnie przywita. Niestety trochę się pomyliłam. Po odebraniu telefonu tato nie był dla mnie zbyt miły. Po moich usilnych prośbach zgodził się na to abyśmy się spotkali. Umówiliśmy się o 13:00 w willi moich rodziców. W moim rodzinnym domu. W domu w którym dorastałam, mieszkałam od najmłodszych lat, opłakiwałam moje niepowodzenia i zawody miłosne, w miejscu w którym oświadczył mi się Harry na romantycznej kolacji z całą rodziną. To ostatnie wydarzenie chciałam jak najszybciej wymazać z pamięci. Dlaczego ja ciągle ostatnio o nim myślę? Moje uczucia były teraz trochę niepoukładane ale nie! To niemożliwe abym nadal go kochała. Nie po tym jak mnie porwał, przetrzymywał i omal nie zabił mojego dziecka. Muszę przestać o nim myśleć!

Dla odstresowania wybrałam się na zakupy, do fryzjera i kosmetyczki. Na koniec poszłam na obiad do mojej ulubionej restauracji. Po wyjściu najpierw skierowałam się do hotelu aby zostawić torby a następnie do rodzinnego domu który znajdował się poza miastem. Na jego widok uśmiechnęłam się. Nie miałam niestety kluczy więc zadzwoniłam dzwonkiem. W progu pojawił się tato. Na mój widok jego mina złagodniała. Otworzył mi furtkę, podszedł i przytulił. Poczułam wielką ulgę że tato mnie nie odtrącił i że być może choć w nim będę mieć sprzymierzeńca. 

-Witaj w domu córeczko.- powiedział promiennie mój ojciec.

-Cześć tato, nawet nie wiesz jak stęskniłam się za tym miejscem.- odpowiedziałam szczerze.

-Zawsze możesz zostawić tego całego Jamesa i wrócić do nas.- powiedziała dobitnie mama która właśnie w tym momencie pojawiła się w progu domu. 

Po jej minie wywnioskowałam że nie jest zadowolona z mojego powrotu ale mimo wszystko zaprosiła mnie do domu. W domu jak zwykle panowała przytulna atmosfera mimo moich napiętych relacji z rodzicami. Gosposia zrobiła nam herbaty, podała szarlotkę i zaczęliśmy rozmawiać.

-Jak ci jest tam w tym Los Angeles?- zapytała szczerze zaciekawiona mama.

-A dziękuję, dobrze. Właśnie wróciłam z wakacji na Gran Canarii, musiałam odpocząć po pobycie w szpitalu, nabrać sił, zrelaksować się.

-To ty byłaś w szpitalu? Kochanie, dlaczego nam nic nie powiedziałaś? Przecież odwiedzilibyśmy cię. Co ci się stało?- zaniepokoiła się moja rodzicielka. 

-No i właśnie to jest ta trudna część tej rozmowy. Harry mnie porwał, pod pretekstem tego że chce do mnie wrócić i siłą chciał mnie zmusić do tego abym wyjechała z nim do Dubaju. Bił mnie.- wyznałam rodzicom.

Na wieść o tym dość nieprzyjemnym wydarzeniu zrzedły im miny. Moja mama czule mnie objęła a ojciec mówiąc coś pod nosem cały czas spacerował po salonie. 

- Nie wierzę, jak on mógł? Harry? Jesteś tego pewna? Przecież on cię tak kochał? Musiało ci się coś pomylić...- moja mama jak zwykle próbowała zaprzeczać rzeczywistość lecz niestety fakty były inne.

-Mamo, nie wymyśliłam sobie tego, tak to był na pewno Harry, na Gran Canarii też go spotkałam, on mnie prześladuje. Naprawdę boję się o nas...

- O nas?- zapytał nie dowierzając ojciec.- A więc jesteś nadal z Jamesem. 

- Tak, ale mówiąc nas nie miałam na myśli tylko siebie i Jamesa...- powiedziałam a po tych słowach zapadła martwa cisza.

Moi rodzice wpatrywali się we mnie oczekując wyjaśnienia moich ostatnich słów. Wzięłam głęboki oddech po czym wyznałam:

-Jestem w ciąży. Będziecie dziadkami. 

Zapadła grobowa cisza. Nie wiedziałam jakiej reakcji rodziców mam się spodziewać. Oni popatrzyli się tylko po sobie, po czym tato powiedział udając szczęśliwego:

-Super. Naprawdę fajnie. Zawsze marzyliśmy o wnukach. Powiedz który to miesiąc?

- Drugi, dopiero. A ty się nie cieszysz mamo?- spytałam niepewnie.

Moja mama spojrzała na mnie nieco zatroskaną miną i powiedziała:

-Emmo wiesz, to jest twoje życie. Ale ty jesteś modelką. Po ciąży trudno ci będzie powrócić do tej figury...- urwała.- Ale najważniejsze że ty się cieszysz. Rozumiem że ojcem dziecka jest Harry? Wrócicie do siebie prawda?

Po tych słowach coś we mnie wybuchło. Jak moja mama mogła uważać że po tym co zrobił mi Harry do niego wrócę? Przecież to było śmieszne. Pewna siebie i swojej racji powiedziałam, chcąc się odgryźć:

-Nie, ojcem tego dziecka jest James.

- Córeczko, to nie jest dobra decyzja. Wróć do Harrego..-zaczęła mnie przekonywać mama.

- Nie, nie wrócę do niego! Nie kocham go! Nie zaufałabym mu po tym co mi zrobił! Przez niego prawie straciłam dziecko! A wy przestańcie wreszcie ustawiać mi życie! Sama sobie poradzę! Jeżeli zmienicie zdanie to zadzwońcie, mam nadzieję że numer znacie.- wyrzuciłam z siebie i wybiegłam z domu. Szybko zamówiłam taksówkę. Złość nadal się we mnie kotłowała. Oni nadal po tym wszystkim próbują go usprawiedliwiać... Nie mogła w to uwierzyć. Zamiast cieszyć się z mojego szczęścia oni próbują mi wetknąć jakieś udawane i podrabiane gówno! Miałam tego dość. Gdy znalazłam się w hotelu jedynym moim marzeniem było zadzwonić do Jamesa i opowiedzieć mu o wszystkim. On jedyny umiał mnie uspokoić.

*Harry*

Byłem już tak bliski zrealizowania mojego idealnego planu aż tu nagle wszystko się spieprzyło. Emma wyjechała a ja nie wiedziałem co mam dalej zrobić. W Los Angeles raczej trudno będzie mi się z nią spotkać w cztery oczy i jakoś sprytnie jej to podrzucić. Muszę na nowo zyskać jej zaufanie, które było mi do zrealizowania mojej zemsty niezwykle potrzebne. Muszę jak najszybciej znaleźć się w Ameryce. Włączyłem laptopa i sprawdziłem loty. Niestety najbliższy był dopiero jutro wieczorem a czas w tym wypadku działał na moją niekorzyść. Zarezerwowałem bilet po czym spojrzałem na tabletki leżące na szafce. W tym momencie moje sumienie dało o sobie znać. Przecież ja zabiję niczemu niewinne dziecko.  Czułem się z tym okropnie jednak perspektywa utraty mojej prawdziwej i jedynej miłości była okropna. Postanowiłem tyle nie myśleć o moralnym zachowaniu i poszedłem pobiegać. Biegłem chodnikiem wiodącym wzdłuż plaży, z słuchawkami w uszach a moje myśli jeszcze bardziej dawały o sobie znać. To było okropne. Z jednej strony serce które podpowiadało mi że muszę zawalczyć o swoją miłość a z drugiej strony mózg i sumienie które mówiły mi że nie powinienem tak postępować i że mój plan może się wydać a wtedy jestem skończony. Nagle poczułem wibracje w mojej kieszeni. Wyciągnąłem telefon i oniemiałem na widok osoby która do mnie dzwoni. Była to mama Emmy. Zaczynałem się zastanawiać czego ona może ode mnie chcieć. Odebrałem i usłyszałem rozhisteryzowany głos kobiety:

- Harry, czy to prawda że ty porwałeś Emmę?

PO tym pytaniu ścięło mnie z nóg. Skąd ona o tym wie? Emma jej powiedziała? A może James? Nie miałem bladego pojęcia co jej odpowiedzieć. W końcu postanowiłem skłamać:

- Nie! Nigdy bym nie porwal osoby którą kocham! Nigdy bym jej nie skrzywdził.
- Uff, to dobrze, uspokoiłeś mnie, zawsze wierzyłam że jesteś dobrym człowiekiem... Czy ty wiesz o tym że Emma jest w ciąży?
- Tak wiem.- odpowiedziałem niechętnie, z uwagi na ostatnią rozmowę, jaką przeprowadziłem z Jamesem.
- Harry, to niemożliwe że ten James jest ojcem!  To ty jesteś ojcem tego dziecka! Walcz o nie!- namawiała mnie a w mój umysł wstępowały nowe nadzieje.
- Oczywiście że będę o nie walczył! Nie pozwolę aby James odebrał wam wnuka. On na pewno nie zgodzi się na to abyście się widywali z dzieckiem.- zacząłem zapewniać.
Nagle do głowy wpadł mi szatański plan. Uśmiechnąłem się tylko pod nosem i powiedziałem:
- Ja wiem przez kogo Emma trafiła do szpitala. James ją bije. Znęca się nad nią. Emma jest mu potrzebna tylko do seksu i zarabiania pieniędzy. On nie traktuje pani córki poważnie!
- Harry, przepraszam cię, muszę kończyć. Zdzwonimy się jeszcze.- powiedziała poddenerwowana i natychmiast się rozłączyła.
Teraz pewnie zadzwoni do Emmy. Zacznie biadolić z kim związała się jej córka a następnie każde jej zerwać z tym psychopatą. Emma zawsze czuła respekt do matki i na pewno jej posłucha. Wtedy do akcji wkroczę ja. Zagarnę ją dla siebie a James zostanie całkowicie sam z opinią damskiego boksera. Mój pomysł był idealny... Jeszcze lepszy niż ten poprzedni. Jednak zabijanie dziecka nie będzie konieczne...
______________________________________________
Czy rodzice Emmy uwierzą w to że James bije Emme? Czy Em faktycznie poczuje ten 'respekt' do matki i rzuci Jamesa? Co zrobi Harry? O tym w kolejnych rozdziałach.
Ha, teraz to dowaliłam... Sama zastanawiam się co moja wyobraźnia każe mi pisać dalej, ale na pewno będzie ciekawie gwarantuje! Następny rozdział w piątek/sobotę
+ wiem, w wymyślaniu tytułów jestem miszczem! Jakoś tytuły sprawiają mi największą trudność, wiem że one są tak denne że aż żal, postaram się poprawić :)
buziaki :*

16. To tylko sen...

*James*

Obudziłem się cały spocony i zdenerwowany. Oddychałem szybko i ciężko. Próbowałem ogarnąć gdzie jestem. Pokój, mój pokój w hotelu a obok mnie Emma... Uff to tylko sen. Ale jaki dziwny sen. Wiele rzeczy w tym śnie było realnymi. Na przykład to że Harry zdradzał Emmę, miałem na to pełno dowodów w komórce... Ale nie, ja jej nie zdradziłem i nigdy bym nie zdradził! Spojrzałem na śpiącą obok mnie brunetkę. Pogłaskałem ją po włosach i czule okryłem kołdrą. Chyba zaczynam wariować. Jeszcze ten szpital w tym śnie. Muszę się ogarnąć. Ale do tego potrzebowałem czyjejś pomocy. Pogładziłem Em po brzuszku. Tak, to ono na pewno pomoże nam poukładać wszystko w naszym życiu. Miałem nadzieję że wraz z jego pojawieniem wszystkie problemy znikną. Jednak tak się nie stanie, bo pojawi się problem tych cholernych badań i kwestii tego który z nas jest ojcem. Byłem niemalże pewien że będę nim ja. Gdy tak myślałem o dziecku przypomniał mi się jeden fakt a mianowicie to że Emma od raz po powrocie powinna pójść do lekarza. Obydwoje na tych wakacjach trochę przesadziliśmy i bałem się że to mogło zaszkodzić temu maleństwu. 

-Kochanie śpisz?- spytałem.

-Nie, a co? Chcesz pogadać?- wywnioskowała po moim spojrzeniu.- No to zamieniam się w słuch, opowiadaj.

-Miałem okropny sen...- zacząłem

- Oo,biedactwo moje i chcesz żebym cię przytuliła. No chodź tu do nas.- powiedziała Em słodkim głosem po czym czule mnie objęła.

Mówiąc ''nas'' miała na myśli siebie i dziecko. To było takie słodkie. W jej ramionach poczułem się spokojniej. Muszę jednak trzymać się z daleko od Kate. Zastanawiała mnie jeszcze kwestia naszyjnika. Wstałem z łóżka i zacząłem go nerwowo szukać.Przeszukałem walizkę, szafki nocne, szafę dla pewności łazienkę .Mojego prezentu jednak nie było.

-Czego szukasz?- spytała ciekawska jak zwykle Emma.

-A wiesz, nieważne.

Emma kiwnęła tylko ramionami i wróciła do spoglądania w ekran laptopa. Ja usiadłem na skraju łóżka i zastanawiałem się co mogło się stać z biżuterią. Może gdzieś mi wypadła? Postanowiłem zostawić sobie tą zagadkę na jutro a na razie kłaść się spać. Podążyłem leniwie do łóżka i ułożyłem się obok Emmy. Zerknąłem na ekran laptopa i zrezygnowany powiedziałem:

-Znowu zakupy?

-No wiesz, nie dałeś mi czasu pójść tutaj na zakupy a za niedługo będę bardzo gruba więc muszę sobie coś fajnego kupić.- tłumaczyła się Emma.

- Dobrze, dam ci moją kartę, możesz jutro pójść na zakupy. A teraz zamykamy laptopa,- to powiedziawszy zamknąłem laptopa i odłożyłem go na szafkę nocną- i idziemy spać.

To powiedziawszy wślizgnąłem się pod kołdrę i zacząłem całować moją ukochaną po udach...

*Harry*

Miałem jakiś zryty sen. Obudziłem się w rozwalonej i śmierdzącej potem pościeli. Śniło mi się że James zdradził Emmą i to była ta piękniejsza część snu. W miarę piękną częścią była też ta gdy moja ukochana zadzwoniła abym po nią przyjechał. Oczywiście martwiłem się o dziecko ale cieszyłem się że przez ten krótki moment nie ma obok niej Jamesa i mam ją tylko dla siebie. Dalszą część snu pamiętam jak przez mgłę. James, szpital, filmiki na których flirtuję ze striptizerkami... Kurwa, on serio ma te filmiki. Muszę się jakoś wkupić w łaski Emmy. I muszę pozbyć się tych filmików... Muszę się pozbyć Jamesa. Mimo iż była 2 w nocy postanowiłem zadzwonić do Emmy. Po kilku sygnałach ktoś i odebrał połączenie. Nie była to jednak Emma. To był James. Nieźle wkurwiony i zaspany, powiedział:

-Harry, odczep się od Emmy, dobrze ci radzę. Jeżeli nie odczepisz się od niej to pokażę jej filmiki z twoimi tanimi podrywami...

-Nie zrobisz tego!- wysyczałem przez zęby

-A założymy się? Chyba nie chcesz żeby Emma poczuła się zdradzona i oszukana... Ja też bym nie chciał żeby moja narzeczona, w drugim miesiącu ciąży, narażała siebie i moje dziecko na stres.- rzucił wściekle.

-Nie wiadomo czy to jest twoje dziecko.- instynktownie się odgryzłem.

- A właśnie że wiadomo. Otóż Emma policzyła wszystkie dni i wyszło na to że zaszła w ciążę kiedy byliśmy już razem, w Los Angeles.- powiedział dumnie.- TY już nie masz nic do powiedzenia! To dziecko jest moje.

- Jeszcze się przekonamy. Żądam tego na piśmie!- wykrzyczałem po czym rozłączyłem się.

Moje serce biło jak oszalałe. W głębi duszy miałem nadzieję że to jest moje dziecko. Miałby wtedy choć minimalny, to miałbym kontakt z Emmą a teraz wszystko się posypało. James musi pożałować tego że odbił mi ukochaną. Muszę się go pozbyć. Położyłem się na łóżku i zacząłem intensywnie myśleć. A może bym mu tak podesłał jakąś panienkę? Nie, w moim śnie poleciał na to ale rzeczywistość jest trochę inna. On kocha Emmę i nie złapie się na tanią laskę. To może bym mu tak wbił nóż, zepchnął go z mostu, spowodował wypadek z jego udziałem. Wszystko było lepsze od perspektywy oglądania go szczęśliwego z MOJĄ Emmą i ich dzieckiem. Czułem się okropnie. Do rana nie mogłem spać. Włączyłem laptopa i przeglądałem zdjęcia z wakacji. Byliśmy na nich z Emmą tacy szczęśliwi. Nagle wpadł mi do głowy genialny pomysł. Dziecko Emmy i Jamesa nie może się urodzić. Wtedy łatwiej mi będzie ich rozdzielić. Muszę się pozbyć tego małego bachora. Tylko jak? Wiem, dorzucę Emmie do napoju tabletek wczesnoporonnych. Emma i James będą w szoku gdy dziecko umrze i wtedy do akcji wkroczę ja. Pocieszę Emmę, gdy James będzie załamany śmiercią ich dziecka i sprytnie przejmę kontrolę. Jestem genialny. Postanowiłem zrealizować swój plan jak najszybciej. Najlepiej jeszcze tu na Gran Canarii. Wystukałem w wyszukiwarce i zamówiłem najlepsze z tabletek. W necie pisało że mają stuprocentowe działanie. Wiedziałem oczywiście o tym że Em dostanie ostrego krwawienia i będzie musiała leżeć w szpitalu ale to było nieistotne. Istotne było to że wracam do gry. A gra toczy się o najwyższą stawkę... O moją miłość....

____________________________________________________

Czy Harry zabije dziecko Jamesa i Emmy? Czy James powiedział mu prawdę w kwestii ojcostwa? Czy genialny plan Harrego wypali? Co może pójść nie po jego myśli? Przekonacie się wkrótce.

Bardzo was przepraszam że ten rozdział jest taki krótki, następny będzie dłuższy, obiecuję. Niestety nauka z historii nie pozwoliła mi na pisanie, tak często bywa. Ale strollowałam was trochę. Wszyscy myśleli że zdrada, rozstanie i wgl. a tu BUM. Tylko sen. :D

no to buziaczki :*, trzymajcie się jakoś, wytrzymajcie cały tydzień, zapraszam w środę na rozdział :*